II SA/Wa 1449/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) po rozpatrzeniu zażalenia chor. szt. rez. SG R. Z. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu uzasadniających podwyższenie emerytury. KGSG w uzasadnieniu wskazał, że R. Z. pismem z dnia 6 lutego 2023 r. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o wydanie zaświadczania potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611) w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego pełnienie przez chor. szt. rez. SG R. Z. służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby w okresie od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. Postanowienie zostało doręczone byłemu funkcjonariuszowi w dniu 11 kwietnia 2023 r., a następnie zaskarżone poprzez złożenie zażalenia przez pełnomocnika ww. w placówce operatora pocztowego w dniu 18 kwietnia 2023 r., z zachowaniem przewidzianego prawem terminu. W złożonym środku odwoławczym pełnomocnik byłego funkcjonariusza zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2017 r. określającego zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej służby w warunkach uprawniających do podwyższania emerytury poprzez wydanie przez organ odmawiającego postanowienia, podczas gdy skarżący pełnił służbę w Wydziale [...] Oddziału Straży Granicznej w latach 2006 - 2015, w których ww. rozporządzenie nie obowiązywało; 2. naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2017 r. określającego zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej służby w warunkach uprawniających do podwyższania emerytury poprzez wymienienie w zaskarżonym postanowieniu oświadczenia podpisanego przez skarżącego w dacie [...] maja 2017 r., " (...) co stanowi iż podczas służby nie potwierdził on zapoznania się z wytycznymi z rozporządzenia ponieważ nie istniał taki obowiązek i brak było wytycznych stanowiących w jaki sposób dokumentować i potwierdzać zdarzenia działań które zagrażały życie lub zdrowie"; 3. błąd w ustaleniach faktycznych, co do okoliczności zapoznania się z wytycznymi poprzez podpisanie przez skarżącego w dacie [...] maja 2017 r. oświadczenia podczas gdy w owej dacie skarżący już nie pełnił służby w Wydziale [...] Oddziału Straży Granicznej; 4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia i zdrowia z uwagi na fakt, iż były one wykonywane w bezpośrednim kontakcie z osobami będącymi w zainteresowaniu służb; 5. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia i zdrowia z uwagi na fakt, iż były one wykonywane w bezpośrednim kontakcie z osobami będącymi w zainteresowaniu służb, a po każdej czynności sporządzane były komunikaty, w których były zawarte wszelkie informacje świadczące, iż występowało wysokie zagrożenie życia i zdrowia. Komunikaty nie zawierały nazwiska funkcjonariusza, a jedynie numer indywidualny nadany przez Straż Graniczną z uwagi na tajne lub ściśle tajne działania, z których nie były sporządzane dokumenty do akt osobowych skarżącego, a włączane były do konkretnych spraw, a zatem w archiwach czynności należy poszukiwać po numerze indywidualnym funkcjonariusza, a nie po nazwisku; 6. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia łub zdrowia i wykonywane były kilka razy w jednym tygodniu, a w skali roku kilkadziesiąt razy -w aktach brak jest danych ponieważ były to czynności ściśle tajne lub tajne; 7. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia lub zdrowia, a zakresy obowiązków przedstawiające zadania należące do skarżącego były objęte klauzulą niejawną i już sam zakres obowiązków potwierdza pełnienie służby w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu skarżącego; 8. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy w latach 2006 - 2015 nie było doprecyzowane jak dokumentować czynności, które bezpośrednio zagrażały życiu lub zdrowiu skarżącego; 9. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy istnieją świadkowie, którzy potwierdzają iż skarżący co najmniej 6 - krotnie w ciągu roku dokonywał czynności bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu; 10. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy skarżący dokonywał czynności [...]; 11. naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie przez organ pierwszej instancji konkretnie na podstawie jakich dokumentów wydał zaskarżone postanowienia; 12. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, które miały wpływ na treść postanowienia tj. art. 7-9, art. 77 i art. 80 kpa poprzez przeprowadzenie nienależytej analizy dowodów - wyrok WSA w Poznaniu z dni 28 lutego 2008 r. (sygn. akt IV SA/Po 295/07); 13. brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania poprzez wydanie negatywnego postanowienia, podczas gdy skarżący przenosząc się do sekcji, w której wykonywał czynności bezpośrednio zagrażające życiu lub zdrowiu był świadomy oraz przekazano mu informacje, iż w związku z powyższym będzie mógł ubiegać się o podwyższenie świadczeń emerytalnych o 0,5 % za każdy rok służby na danym stanowisku, ponieważ zagrożenie istniało i było bardzo częste; 14. brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzez wydanie negatywnego postanowienia, podczas gdy zakres obowiązków skarżącego był ściśle tajny lub tajny i analiza akt skarżącego winna zostać z uwagi na powyższe dokonana z należytą starannością; 15. rażące naruszenie art. 218 § 1 oraz art. 218 § 2 kpa polegające na pominięciu dowodów z dokumentów i informacji znajdujących się w prowadzonych przez organ ewidencjach i rejestrach, dziennikach, w których to winne znajdować się informacje z czynności tajnych i ściśle tajnych, w których brał udział skarżący potwierdzających jego udział w czynnościach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu; 16. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez brak dokonania przez organ pierwszej instancji dokładnej analizy materiałów, podczas gdy skarżący w trakcie służby realizował wiele spraw operacyjnych wobec osób, które były sprawcami rozbojów, włamań, wymuszeń rozbójniczych, członkami zorganizowanych grup przestępczych, produkowały i rozprowadzały narkotyki, co stanowiło bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia; 17. brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzez wydanie negatywnego postanowienia, podczas gdy z wyjazdów na działania bezpośrednio zagrażające życiu lub zdrowiu, prowadzona była książka wyjazdów, z której wynika, iż funkcjonariusz brał udział w czynnościach, podczas gdy z uzasadnienia nie wynika, że została ona ujęta jako dowód w sprawie; 18. naruszenie art. 7, 7b, 8, 9, 77 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności i pogłębiania zaufania obywatela prowadzące do zaniechania zebrania w sposób wyczerpujący materiału niezbędnego do wydania zaświadczenia o żądanej treści; 19. naruszenie art. 10 w zw. z art. 218 § kpa przez zaniechanie umożliwienia stronie wzięcia udziału w sprawie (wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wniosków dowodowych w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego); 20. naruszenie art. 218 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem rozstrzygnięcia; 21. naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, nieanalizowanie wymaganej dokumentacji znajdującej się w archiwum z dokumentami tajnymi, niepodjęcie próby odnalezienia dokumentacji znajdującej się w dostępnych systemach; 22. naruszenie przepisów postępowania poprzez nierzetelną analizę przebiegu służby, w szczególności kart zakresów obowiązków i uprawnień i regulaminów; 23. naruszenie art. 220 kpa polegające na pominięciu dowodów znanych z urzędu i znajdujących się w prowadzonych przez organ rejestrach i ewidencjach; 24. rażące naruszenie art. 124 § 2 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, w uzasadnieniu organ pierwszej instancji nie uargumentował podjętego rozstrzygnięcia, ograniczając się do wskazania podstaw prawnych i lakonicznego stwierdzenia, że w aktach spraw osobowych brak jest dowodów, które potwierdzałyby pełnienie służby w warunkach szczególnych; 25. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 217 § 2 pkt 1 kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy daje skarżącemu podstawę do żądania urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a jak sama nazwa Wydziału skarżącego wskazuje brał on udział w czynnościach operacyjno-śledczych; 26. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich wadliwe zastosowanie, tj. art. 217 i art. 218 kpa oraz przepisów procesowych art. 6, 7 8 i 10 kpa; 27. naruszenie przepisów procedury administracyjnej 1j. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji jego błędną ocenę, powodującą naruszenie zasad prawdy obiektywnej i zasady pogłębienia zaufania obywateli do państwa, przejawiające się w błędnym ustaleniu braku podstaw do ewentualnego podwyższenia emerytury o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu łub zdrowiu; 28. naruszenie art. 107 § 3 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie postanowienia bez uwzględnienia słusznego interesu strony, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 29. naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa przez nierozpatrzenie sprawy dostatecznie wnikliwie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, tj. pobieżną i wybiórczą, a tym samym dowolną ocenę dowodów; 30. naruszenie art. 6-13 kpa i zasad z nich wynikających, organ pierwszej instancji kierował się jedynie własnym interesem, nie ważąc i nie uwzględniając interesu strony; 31. naruszenie przepisów procedury rozpoznawczej, które miało wpływ na treść orzeczenia, podczas gdy Regulamin Wydziału wskazuje, iż obowiązkiem skarżącego było dokonywanie czynności, które zagrażały jego życiu lub zdrowiu - co stanowi o błędnym postanowieniu odmawiającym wydania zaświadczenia. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o "uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej w całości (...)" oraz wydanie zaświadczenia o żądanej treści oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych oświadczeń K. P., T. S. i C. N., a także przeprowadzenie dowodów z zeznań ww. świadków. KGSG mając powyższe na uwadze wskazał, że tryb wydawania zaświadczeń został przez ustawodawcę uregulowany w Dziale VII kpa. Stosownie do art. 217 § 2 pkt 1 i 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Powyższe unormowania wskazują, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania zaświadczeń. W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt. 1 kpa, organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Musi natomiast istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Natomiast w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ powinien zbadać kwestię interesu prawnego w postępowaniu wyjaśniającym. Tryb prowadzenia postępowania w zakresie ustalania prawa do emerytury policyjnej, określony został w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. poz. 2373 ze zm.). Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 2528 ze zm.) emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. W § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazano, że przedmiotowe zaświadczenie wydaje właściwy organ Straży Granicznej na żądanie funkcjonariusza. W myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U12/13) przepis § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia ma zastosowanie z wyłączeniem sformułowania o "bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia". Brzmienie § 4 pkt 1 rozporządzenia w wymienionym akcie prawnym pozostawało niezmienione. Odnośnie zwrotu "bezpośrednie" użytego w § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny w wyroku wyjaśnił, że nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś dotyczy związku przyczynowo - skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Trybunał Konstytucyjny zaznaczył, że z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Nie ulegało przy tym wątpliwości Trybunału, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobę. KGSG zaznaczył, że istnieje różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie za sobą służba w Straży Granicznej dla funkcjonariusza a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji. Sytuacje, zdarzenia lub czynności wskazane w przepisie § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia muszą być rozumiane dokładnie, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają dokładnie z opisanych w przepisie sytuacji, zdarzeń lub czynności, nie zaś z okoliczności podobnych. Zagrożenie musi być rzeczywiste - wprost wynikające - a nie dające się jedynie przewidzieć, nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nie chodzi zatem o codzienne trudy służby jej niebezpieczeństwa ale wyjątkowe zdarzenia wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. Ponadto jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 211/17, LEK nr 2404426) cyt.: "Nie można za szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu uznać czynności realizowane w ramach codziennych obowiązków służbowych, wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, nawet w ramach działań ochronnych czy zabezpieczających, realizowane z bronią. Podobnie nie sposób zakwalifikować do takich działań wypadków w trakcie służby związanych z doznaniem urazu - uszczerbku na zdrowiu, jeśli nie były one spowodowane szczególnymi sytuacjami zagrażającymi życiu i zdrowiu. Ujęty (...) zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia odbiegającego od normalnych warunków pełnienia służby. (...) Zagrożenie, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin musi być realne, rzeczywiste, a nie dające się jedynie przewidzieć; nie może też mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje, w jakich zaistniało tego rodzaju zagrożenie, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.". KGSG zaznaczył, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał kwerendy teczki akt osobowych chor. szt. rez. SG R. Z. oraz posiadanych dokumentów pod kątem spełnienia przez niego przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...). W wyniku podjętych czynności organ pierwszej instancji odmówił R. Z. wydania zaświadczania z uwagi na niespełnienie przez ww. przesłanek określonych w powołanym rozporządzeniu. Okres wskazany przez ww. we wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. był przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji, Naczelnika Wydziału [...] oraz Kierownika Zespołu ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby/Pracy [...] Oddziału Straży Granicznej celem ustalenia czy w posiadaniu podległych im jednostek znajdują się dokumenty potwierdzające pełnienie przez chor. szt. rez. SG R. Z. służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozrządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...). Kierownicy ww. komórek [...] Oddziału Straży Granicznej wskazali, że nie znajdują się w posiadaniu dokumentacji mogącej wskazywać na pełnienie chor. szt. rez. SG R.Z. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w powołanym przepisie. Jednocześnie organ pierwszej instancji wystąpił do Zastępcy Dyrektora Biura Ochrony Informacji Komendy Głównej Straży Granicznej Kierownika Archiwum Straży Granicznej w [...] z pytaniem, czy na stanie podległej mu komórki znajdują się dokumenty potwierdzające pełnienie przez chor. szt. rez. SG R. Z. służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...). W odpowiedzi Kierownik Archiwum Straży Granicznej w [...] poinformował, że w zasobie Archiwum Straży Granicznej w [...] nie znajdują się dokumenty wskazujące na pełnienie przez chor. szt. Rez. SG R. Z. służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w ww. przepisie. Jednocześnie Kierownik Archiwum SG w [...] przekazał, że realizując kwerendę dokumentacji wystąpił do Dyrektora Zarządu [...] Komendy Głównej Straży Graniczny z prośbą o sporządzenie wykazu spraw z udziałem skarżącego. W odpowiedzi Dyrektor Zarządu Operacyjno-Śledczego Komendy Głównej Straży Granicznej poinformował, że realizując kwerendę w oparciu o informacje przetwarzane w CBD EWIDA II nie odnalazł spraw, w których ww. funkcjonariusz był prowadzącym, współprowadzącym lub zatwierdzającym w myśl zapisów zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz prowadzenia ewidencji operacyjnej w Straży Granicznej. W świetle powyższego KGSG stwierdził, że pełnienie służby w różnych warunkach, na różnych stanowiskach nie powoduje automatycznego uznania, iż służba ta pełniona była w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (§ 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.). Za takie można by było uznać stwierdzenie zaistnienia zagrożenia wyjątkowego, innego niż wynikające z normalnego toku służby. Jak wskazuje doktryna, wydanie zaświadczenia jest aktem wiedzy, a nie woli organu i w okolicznościach braku danych lub dokumentów odzwierciedlających możliwość spełnienia żądania organ jest zobligowany do odmowy jego wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w wyroku z dnia 5 maja 2021 r. cyt.; "Natura zaświadczenia sprowadza się do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach, danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych." (sygn. akt IV SA/Po 1518/20, LEX nr 3171329). Organ pierwszej instancji w wyniku szerokiej kwerendy posiadanych dokumentów nie stwierdził spełnienia przez chor. szt. rez. SG R. Z. przesłanek uzasadniających wydanie żądnego zaświadczenia. KGSG wyjaśnił, że nie może odnieść się do zarzutu naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2017 r. określającego zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej służby w warunkach uprawniających do podwyższania emerytury, ponieważ powołany w zażaleniu akt prawny nie istnieje. W Straży Granicznej funkcjonują wytyczne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 maja 2017 r. określające zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2017 r. określającego zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (...) za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego. Obowiązek zapoznania wszystkich funkcjonariuszy z ww. wytycznymi został zaakceptowany przez KGSG, zaś same wytyczne regulują katalog przypadków zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu oraz sposób ich dokumentacji. Szeroko podjęta przez organ pierwszej instancji kwerenda nie pozwoliła na wydanie skarżącemu żądanego zaświadczenia, tym samym argumenty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych są błędne. Ponadto wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, zaś samo zaświadczenie jest " (...) aktem wiedzy, a nie -woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1226/17). Powyższe oznacza, że organ może wydać zaświadczenie jedynie gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony, dotyczy oceny interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia oraz ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Zakres takiego postępowania jest zatem ograniczony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 października 2000 r. (sygn. akt V SA 760/00) cyt.: "Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować zasady (uregulowanej w ort. 75 § 1 kpa) dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. " Ponadto wykonywanie obowiązków z zakresu czynności operacyjno-rozpoznawczych nie może stanowić automatycznego uznania, że funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Musi być to bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, a nie zagrożenie będące normalnym następstwem pełnienia służby. Organ rozpatrując prośbę o wydanie zaświadczenia opiera się na danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przeprowadzanie dowodu np. w postaci przesłuchania świadków jest niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, zaś w uzasadnieniu faktycznym i prawnym Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej obszernie opisał podstawy prawne na jakich się oparł, jak i wskazał czynności, które zostały podjęte w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej podjął niezbędne czynności w celu zbadania czy możliwe jest wydanie żądanego zaświadczenia, zebrał dostępny materiał dowodowy i prawidłowo zastosował przepisy materialne regulujące kwestię pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ pierwszej instancji należycie ocenił materiał dowodowy w sprawie i słusznie odmówił wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia. Ponadto, KGSG podkreślił, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznej mierze odformalizowanym, przez co nie należy pojmować go jako postępowania administracyjnego sensu stricto. Skutkiem powyższego w stosunku do postępowania o wydanie zaświadczenia ogólne reguły dotyczące postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie. W ocenie organu odwoławczego podjęte przez organ pierwszej instancji działania były wystarczające, aby zbadać czy żądanie skarżącego może być zrealizowane. Organ pierwszej instancji nie żądał od skarżącego żadnego zaświadczenia potwierdzającego jakiekolwiek okoliczności, zatem przepis art. 220 kpa nie ma zastosowania do niniejszego postępowania. Organ prowadzący takie postępowanie nie zbiera dowodów, a jedynie dokonuje analizy informacji w ramach posiadanych danych. Udział strony w postępowaniu realizowany poprzez poinformowanie zainteresowanego o terminie załatwienia sprawy i poprzez pouczenie o możliwości złożenia zażalenia w przypadku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W ocenie organu odwoławczego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, wobec braku dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez chor. szt. rez. SG R. Z. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...), zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie postanowienia KGSG z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oświadczeń oraz zeznań K. P., T. S. i C. N., zarzucając naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 4 maja 2005 r. określające zasady postępowania przy ustalaniu przesłanek wskazujących na pełnienie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury poprzez wydanie przez organ odmawiającego postanowienia, podczas gdy skarżący pełnił służbę w Wydziale [...] Oddziału Straży Granicznej w latach 2006-2015 i wymienione w postanowieniu Organu I instancji będącym przedmiotem niniejszego postępowania (str. 4 akapit 2) oświadczenie podpisane zostało przez skarżącego w dacie [...] maja 2017 – skarżący pełnił służbę w Wydziale [...] Oddziału Straży Granicznej w latach 2006-2015, co stanowi o tym, iż podczas służby nie potwierdził on zapoznania się z wytycznymi z rozporządzenia ponieważ nie istniał taki obowiązek potwierdzenia i brak było wytycznych stanowiących w jaki sposób dokumentować i potwierdzać zdarzenia działań które zagrażały życiu lub zdrowiu dlatego też dokumentacji nie sposób znaleźć w aktach; art. 7, 77 i 80 kpa poprzez poczynienie sprzecznych ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego: błędne ustalenie okoliczności zapoznania się z wytycznymi poprzez podpisanie przez skarżącego w dacie [...] maja 2017 oświadczenia podczas gdy w owej dacie skarżący już nie pełnił służby w Wydziale [...] Oddziału Straży Granicznej, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie przez organ, iż po szerokiej analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia lub zdrowia z uwagi na fakt iż były one wykonywane w bezpośrednim kontakcie z osobami będącymi w zainteresowaniu służb, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia z uwagi na fakt iż były one wykonywane w bezpośrednim kontakcie z osobami będącymi w zainteresowaniu służb i po każdej z czynności były sporządzane komunikaty w których były zawarte wszelkie informacje świadczące iż występowało wysokie zagrożenie życia lub zdrowia, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia lub zdrowia i wykonywane były kilka razy w jednym tygodniu a w skali roku kilkadziesiąt razy - w aktach brak jest danych ponieważ były to czynności ściśle tajne lub tajne, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia lub zdrowia i były z nich sporządzane komunikaty, które nie zawierały nazwiska funkcjonariusza a jedynie numer indywidualny nadany przez Straż Graniczą z uwagi na tajne lub ściśle tajne działania z których nie były sporządzane dokumenty do akt osobistych skarżącego z uwagi na procedury, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy czynności służbowe oraz zadania wykonywane przez skarżącego na zajmowanym stanowisku wiązały się z zagrożeniem życia lub zdrowia a zakres obowiązków przedstawiający zadania należące do skarżącego były objęte klauzulą niejawną i już sam zakres ww. czynności potwierdza pełnienie służby w warunkach bezpośrednio zagrażających życie lub zdrowie skarżącego, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy w latach 2006-2015 nie było doprecyzowane jak dokumentować czynności które bezpośrednio zagrażały zdrowie lub życie skarżącego, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy istnieją świadkowie którzy potwierdzą iż skarżący co najmniej 6 krotnie w ciągu roku dokonywał czynności bezpośrednio zagrażające jego życiu lub zdrowiu, błędne ustalenie poprzez stwierdzenie, iż po analizie teczki akt osobowych skarżącego stwierdzono brak dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu, podczas gdy skarżący dokonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze, brak dokonania przez wydających postanowienie dokładnej analizy materiałów zgromadzonych w toku postępowania, podczas gdy skarżący w trakcie służby realizował wiele spraw operacyjnych osób wobec których prowadzone były czynności - byli to: sprawcy rozbojów, włamań, wymuszeń rozbójniczych, członkowie zorganizowanych grup przestępczych oraz osoby produkujące i rozprowadzające narkotyki - co stanowiło bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania poprzez wydanie przez organ negatywnego postanowienia, podczas gdy skarżący przenosząc się do sekcji, w której wykonywał czynności bezpośrednio zagrażające życiu lub zdrowiu, był uświadamiany przez przełożonych, którzy przekazali mu informacje o tym, iż w związku z powyższym będzie mógł ubiegać się o podwyższenie świadczeń emerytalnych o 0,5 % za każdy rok służby na danym stanowisku ponieważ zagrożenie istniało i było bardzo częste kilka razy w tygodniu, brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzez wydanie przez organ negatywnego postanowienia, podczas gdy po każdych czynnościach, które bezpośrednio zagrażały życiu lub zdrowiu skarżącego nie były sporządzane dokumenty do akt osobowych, tylko komunikaty które umieszczane były do konkretnych spraw - zamiast nazwisk funkcjonariuszy biorących udział ww. czynnościach był wskazywany jedynie numer indywidualny nadany przez Straż Graniczą, które identyfikowały również skarżącego z uwagi na tajne bądź ściśle tajne działania, brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzez wydanie przez organ negatywnego postanowienia podczas gdy z wyjazdów na działania bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu w których brał udział skarżący była prowadzona książka wyjazdów z której wynika iż funkcjonariusz brał udział w czynnościach, natomiast z uzasadnienia postanowienia wynika iż nie została ona ujęta w niniejszym postępowaniu jako dowód w sprawie, brak należytej staranności organu w prowadzeniu postępowania podczas gdy z wyjazdów na działania bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu w których brał udział skarżący w komunikatach mógł on używać jedynie nadanego mu indywidualnego numeru przez Straż Graniczną z uwagi na to iż dokonywał on działań tajnych - co stanowi iż w archiwach czynności należy poszukiwać po numerze a nie tylko nazwisku skarżącego, poprzez dokonanie wybiorczej analizy przebiegu służby skarżącego, w szczególności nierzetelną analizę kart zakresu obowiązków i uprawnień oraz nierzetelną analizę regulaminów, nieprzeanalizowanie wymaganej dokumentacji znajdującej się w archiwum z dokumentami tajnymi, niepodjęcie prób odnalezienia dokumentacji znajdujących się w dostępnych systemach, rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 218 § 1 oraz art. 218 § 2 k.p.a. w zw. 163f k.p.a., co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na pominięciu dowodów z dokumentów i informacji znajdujących się w prowadzonych przez organ ewidencjach i rejestrach oraz dziennikach, w których to winne znajdować się informacje z czynności tajnych i ściśle tajnych, w których brał udział skarżący, a które potwierdzają, iż brał on udział w czynnościach bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu, naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego postanowienia tj. art. 7, 7b, 8, 9, 77 § 1 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności i pogłębiania zaufania obywatela prowadzące do zaniechania zebrania w sposób wyczerpujący materiału niezbędnego do wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści - powołani świadkowie otrzymali zaświadczenia stwierdzające pełnienie przez wymienionego służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5 % podstawy wymiaru, a pełnili oni służbę wraz ze skarżącym, który otrzymał postanowienie odmowne, naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 7, 77, 80 kpa przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji jego błędną ocenę, powodującą naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, przejawiające się w błędnym ustaleniu że brak jest podstaw do ewentualnego podwyższenia emerytury o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy ok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życie lub zdrowie, naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego postanowienia tj. art. 10, 86 kpa przez zaniechanie umożliwienia stronie wzięcia udziału w sprawie (wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wniosków dowodowych w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego), w sytuacji gdy wysłuchanie skarżącego, który o to wnosił w toku postępowania wyjaśniającego było w pełni uzasadnione, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 86 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez skarżącego a miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w sprawie pozostawały okoliczności wymagające wyjaśnienia - wykonywania czynności przez skarżącego zagrażających życiu lub zdrowiu, naruszenie przepisów postępowania tj. 7, 75 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów tj. oświadczenia K. P., T.S. oraz C. N., a z których wynika iż ww. osoby były naocznymi świadkami, iż skarżący pełnił służbę w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu i wielokrotnie brali udział w powyższych czynnościach wspólnie ze skarżącym, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 220 kpa, polegające na pominięciu dowodów znanych z urzędu i znajdujących się w prowadzonych przez organ rejestrach i ewidencjach, naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 217 § 2 pkt 1 kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. stanowiący iż "emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia" daje skarżącemu podstawę do żądania urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a jak sama nazwa Wydziału skarżącego wskazuje brał udział w czynnościach operacyjno-śledczych, naruszenie w postępowaniu organu ogólnych zasad wynikających z treści art. 6-13 kpa, których przestrzeganie powinno przyświecać organowi w każdej sprawie, a szczególnie przestrzeganie, zasady legalizmu, zasady praworządności, działania na podstawie i w granicach prawa, pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz uwzględniania słusznego interesu strony przy czym w przedmiotowej sprawie organ kieruje się jedynie własnym interesem nie ważąc i nie uwzględniając interesu strony, naruszenie przepisów procedury rozpoznawczej, które miało wpływ na treść orzeczenia, podczas gdy Regulamin Wydziału wskazuje iż obowiązkiem skarżącego było dokonywanie czynności które zagrażały jego życiu lub zdrowiu - co stanowi o błędnym postanowieniu odmawiającym wydanie zaświadczenia będącego przedmiotem niniejszego zażalenia, naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego postanowienia tj.: art. 107 § 3 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego - w uzasadnieniu organ w niniejszej sprawie nie uzasadnił, ani też w żaden sposób nie uargumentował swojego stanowiska ograniczając się tylko do wskazania podstaw prawnych wydanego postanowienia i lakonicznego stwierdzenia, że w aktach osobowych brak jest dowodów, które potwierdzałyby pełnienie służby w warunkach szczególnych niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie postanowienia bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej i nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie, w sytuacji gdy postanowienie te jest wadliwe. Skarżący w uzasadnieniu szerzej omówił zarzuty skargi, przytaczając liczne orzecznictwo na ich poparcie. KGSG w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego SG, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej odpowiadają prawu. W sprawie tej nie został naruszony ani przepis art. 218 § 2 k.p.a., ani art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie. Nie naruszono także powołanych w skardze przepisów k.p.a. jak również § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W sprawie tej nie było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w skardze zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. P.p.s.a. nie przewiduje możliwości przeprowadzenia dowodów z oświadczeń czy zeznań świadków. W sprawie tej nadto nie wystąpiły istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Organ, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i w treści samego uzasadnienia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji. W ocenie Sądu organ należycie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia potwierdzającego, aby okres od [...] sierpnia 2006 r. do [...] sierpnia 2015 r. był okresem pełnienia przez skarżącego służby w Straży Granicznej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., a to wobec braku dokumentów wskazujących, aby wnioskodawca w tym okresie pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone należycie. Zwrócono się do Naczelnika Wydziału [...], Naczelnika Wydziału [...] oraz Kierownika Zespołu ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby/Pracy [...] Oddziału Straży Granicznej, Zastępcy Dyrektora Biura Ochrony Informacji Komendy Głównej Straży Granicznej Kierownika Archiwum Straży Granicznej w [...] z pytaniem, czy na stanie podległej mu komórki znajdują się dokumenty potwierdzające pełnienie przez chor. szt. rez. SG R. Z. służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...). W odpowiedzi Kierownik Archiwum Straży Granicznej w [...] poinformował, że w zasobie Archiwum Straży Granicznej w [...] nie znajdują się dokumenty wskazujące na pełnienie przez chor. szt. Rez. SG R. Z. służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w ww. przepisie. Jednocześnie Kierownik Archiwum SG w [...] przekazał, że realizując kwerendę dokumentacji wystąpił do Dyrektora Zarządu [...] Komendy Głównej Straży Graniczny z prośbą o sporządzenie wykazu spraw z udziałem skarżącego. W odpowiedzi Dyrektor Zarządu [...] Komendy Głównej Straży Granicznej poinformował, że realizując kwerendę w oparciu o informacje przetwarzane w CBD EWIDA II nie odnalazł spraw, w których ww. funkcjonariusz był prowadzącym, współprowadzącym lub zatwierdzającym w myśl zapisów zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz prowadzenia ewidencji operacyjnej w Straży Granicznej. Organ dokonał kwerendy dokumentów zawartych w teczce akt osobowych i nie stwierdził spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie żądanego zaświadczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie są trafne. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem nie znajduje on zastosowania w sprawie. Także pozostałe zarzuty, w tym dotyczące naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a. nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Organ w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia nie prowadzi materiału dowodowego w rozumieniu tych przepisów. Organ nie naruszył też art. 86 k.p.a., albowiem w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie przeprowadza się dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność wykonywania czynności, których potwierdzenia wykonania skarżący domaga się w drodze zaświadczenia. Organ nie był też z tego względu obowiązany do uwzględnienia oświadczeń osób wskazanych przez wnioskodawcę. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1616/09). Istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1537/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ dokonał wyczerpujących ustaleń na podstawie dostępnych danych pozostających w dyspozycji organów. Powyższe wynika nie tylko z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, które są należycie uzasadnione, ale przede wszystkim znajduje potwierdzenie w aktach organu. Treść zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że organ wyczerpując wszelkie możliwości w postępowaniu wyjaśniającym, nie odnalazł dokumentów i danych świadczących w sposób bezsprzeczny, że wnioskodawca we wskazanym już wyżej okresie wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze uzasadniające podwyższenie emerytury, o czym jest mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. W takim przypadku organ nie miał podstaw, aby wydać zaświadczenie żądane przez skarżącego, a dotyczące tego okresu. Organ nie naruszył tym samym § 4 pkt 1 tego rozporządzenia. Dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu rozporządzenia. Odmienna ocena skarżącego od oceny organu w zakresie ustaleń, co do łącznego spełnienia przesłanek z § 4 pkt 1 rozporządzenia dla uzyskania zaświadczenia za okres od 1 sierpnia 2006 r. do 14 sierpnia 2015 r. nie świadczy o braku zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Biorąc pod uwagę, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organy wykazały, że podjęły wszelkie działania celem należytego rozpatrzenia wniosku strony. Wobec braku dokumentacji mogącej stanowić podstawę wydania zaświadczenia żądanej treści, zasadnie organ zastosował przepis art. 219 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późń. zm.), orzekł jak w wyroku.