II SA/Wa 1393/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...].

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] stwierdzającą nieważność rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] przyznającego T. L. na dzień przyjęcia do służby w Policji prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 12%. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] ustalił stronie na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. [...] grudnia 2021 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 12%, wynikające z zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresów zatrudnienia od dnia [...] marca 2002 r. do dnia [...] marca 2004 r., od dnia [...] marca 2004 r. do dnia [...] maja 2004 r., od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] września 2013 r., od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] października 2016 r. i dzień [...] grudnia 2021 r., a także okres powołania strony na stanowisko [...] przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] października 2021 r. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego "nr [...]" Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., powołując się na podstawę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał uregulowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a także wyjaśnił znaczenie przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ podkreślił następnie, że w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W ocenie organu, przytoczony wykaz ma charakter wyczerpujący, dlatego zaliczeniu do wysługi lat podlegają jedynie wskazane powyżej okresy. Tymczasem kontrolowanym rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2022 r. ustalono stronie prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 12%, wynikające z zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego, m.in. okresu powołania strony na stanowisko [...] przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] października 2021 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Komendant Miejski Policji w [...] zaliczył powyższy okres jako okres, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Organ nadzorczy wyjaśnił, że służba [...] uregulowana została w ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1691), zgodnie z którą [...] jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym (art. 2 ust. 1). [...] podlega nadzorowi sądu oraz nadzorowi odpowiedzialnemu prezesa sądu rejonowego, przy którym działa (art. 2 ust. 2), przez co łączy go funkcjonalna i organizacyjna więź z władzą sądowniczą. Nie jest jednak pracownikiem sądu (nie nawiązuje również stosunku służbowego). W obecnym stanie prawnym (obowiązującym również w dniu wydania decyzji, której nieważność jest stwierdzana), [...] nie przysługuje zatem prawo do z góry określonego, stałego wynagrodzenia za wykonaną pracę (pełnioną służbę). Pozycja [...], mimo ścisłych powiązań z sądem, zbliżona jest do wolnego zawodu. Czynności egzekucyjne [...] wykonuje na własny rachunek w ramach samofinansującego się modelu egzekucji sądowej. Do [...] stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1230) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561 ze zm.), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Choć [...] ponosi ryzyko finansowe swojej działalności, nie ma jednak statusu przedsiębiorcy, a w obowiązującym porządku prawnym jego działalność można określić jako hybrydową. Na poparcie tej tezy organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] - część III pkt 2.1 uzasadnienia oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 191/19. Z tej przyczyny, zdaniem organu, okresu powołania strony na stanowisko [...] nie można traktować jako okresu zatrudnienia w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Nie może być on też traktowany jako inny okres w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia, bowiem nie istniały (i nadal nie istnieją) przepisy odrębne, powszechnie obowiązujące, z mocy których możliwe byłoby wliczanie takiego okresu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] obarczony jest wadą kwalifikowaną, gdyż został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaliczenie do wysługi lat, wbrew obowiązującym przepisom, okresu powołania strony na stanowisko [...] w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi. Powyższe organ uznał za wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. T. L. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym: do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji I instancji, a także o umorzenie postępowania administracyjnego, zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył przepisy regulujące służbę [...], podnosząc, że ustawa wskazuje na "urzędniczy" model statusu prawnego [...], a nie jak to wskazał Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji, iż pozycja ustrojowa [...] sądowego zbliżona jest do wolnego zawodu oraz że czynności egzekucyjne przez [...] w ramach prowadzonej przez siebie kancelarii wykonuje on na własny rachunek. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] lutego 2003 r. sygn. [...], w którym Trybunał stwierdził, że status [...], mimo iż może pozostawać zbliżony do statusu przedstawicieli innych wolnych zawodów, wolnym zawodem nie jest. W ocenie skarżącego, prawodawca stworzył na podstawie odrębnych przepisów m.in. ustawy o [...], a także na podstawie innych ustaw, złożony "hybrydowy", stosunek "pracowniczo-służbowy" [...] łączący jednocześnie cechy stosunku pracy ze stosunkiem służbowym, od którego zależą nabywane przez [...] uprawnienia pracownicze (np. prawo do urlopu wypoczynkowego) lub wynikające ze stosunku służbowego (np. prawo do wynagrodzenia z uzyskanych opłat Skarbu Państwa) wliczane do okresu pracy lub służby pełnionej przez [...]. Z tej przyczyny skarżący uznał, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. jest zgodny z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu toczącym się z urzędu w trybie nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] przyznającego T. L. na dzień przyjęcia do służby w Policji prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 12%. Organy nadzorcze nie przeprowadzały zatem ponownie, działając jako organ kolejnej instancji, postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Rolą organu nadzorczego było jedynie ustalenie, czy w sprawie zostały spełnione enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie organ stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] z uwagi na wystąpienie przesłanki wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania kontrolowanego aktu z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że nie każde naruszenie prawa przy wydaniu decyzji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia jej nieważności, a jedynie takie naruszenie, które określić można jako rażące. Przy czym, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 2068/18, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest zatem ocena naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącej w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Wada rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy właściwy organ wydaje orzeczenie z oczywistym naruszeniem przepisu, którego treść nie budzi zasadniczych wątpliwości interpretacyjnych i który ma istotne znaczenie w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r. sygn. akt II OSK 803/17). W niniejszej sprawie zasadniczym przedmiotem sporu jest to, czy Komendant Powiatowy Policji w [...] zasadnie zaliczył skarżącemu do wysługi lat okres powołania strony na stanowisko [...] przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] października 2021 r. Zdaniem organu, powyższe stanowiło rażące naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. W myśl tego przepisu, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się m.in.: zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku (pkt 4) i inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego (pkt 5). Jak z kolei stanowią przepisy ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 850 ze zm.), [...] jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym (art. 2 ust. 1), nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej, nie może prowadzić działalności gospodarczej, zaś stosuje się do niego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą (art. 33 ust. 1-3 ww. ustawy). W myśl zaś art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych, [...] nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w szkole wyższej w łącznym wymiarze nieprzekraczającym pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, o ile wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków [...]. [...] nie może podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków [...], mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności urzędu [...]. W istocie okres pełnienia funkcji [...] nie stanowi zatrudnienia sensu stricto, brak jest również odrębnych przepisów, które stanowiłyby, że okres ten podlega wliczeniu do okresów pracy lub służby. Należy jednak zwrócić uwagę, że – co zresztą stwierdził również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – w obowiązującym porządku prawnym działalność [...] można określić jako hybrydową. Działalność [...] w niektórych aspektach jest zbliżona do zatrudnienia, a ponadto (jak explicite wskazał to ustawodawca) [...] nie jest przedsiębiorcą. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w przywoływanym przez organ wyroku z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. [...], który wydany został na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1309 ze zm.), jednak zachowuje swoją aktualność również w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2022 r., "z jednej strony [...] pełni funkcję publiczną, podejmując czynności w imieniu państwa, z drugiej zaś - jest quasi-przedsiębiorcą, podmiotem samofinansującym się, ale o znacznie ograniczonej swobodzie działalności. Zbliża się także do kategorii tzw. wolnych zawodów, o charakterze korporacyjnym - [...] tworzą także własny samorząd (art. 79 ust. 1 u.k.s.e.). Ustawodawca nie dążył do zachowania modelowej konsekwencji, jeżeli chodzi o ukształtowanie ram prawnych wykonywania tego zawodu. W ocenie Trybunału, jak już wspomniano, wszystkie cechy statusu [...] podporządkowane są efektywnemu, ekonomicznemu i niezakłóconemu biegowi egzekucji." Powyższe świadczy o tym, że funkcja [...] nie może zostać w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości oceniona jako należąca bądź nienależąca do którejkolwiek z kategorii działalności określonej § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. W konsekwencji zastosowanie tego przepisu w stosunku do okresu pełnienia przez policjanta funkcji [...] nie stanowi jego jawnego i oczywistego naruszenia. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż oczywistość naruszenia prawa występuje w sytuacji zastosowania prawa wbrew jednoznacznym i zgodnym rezultatom interpretacji otrzymanym na podstawie dyrektyw interpretacyjnych (językowych, systemowych, funkcjonalnych), które są typowe w każdym przypadku poprawnie przeprowadzonej legislacji. Natomiast różnice w wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, które w procesie stosowania prawa wymagają podjęcia decyzji o przyznaniu pierwszeństwa jednej z nich (vide: M. Zieliński, Clara non sunt interpretanda – mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21) uniemożliwiają uznanie oczywistości naruszenia prawa. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, którego wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1593/19). Argumentacja organu, oparta m.in. na orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego charakteru pełnionej przez [...] funkcji, w istocie potwierdza, że spór w tej sprawie koncentruje się na sposobie wykładni przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności dotyczących interpretacji § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 6 czerwca 2001 r. Okoliczność ta nie świadczy sama w sobie o wydaniu przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2022 r. z rażącym naruszeniem prawa. Z tej przyczyny Sąd uznał, że decyzje organów obydwu instancji stwierdzające, że kontrolowany rozkaz personalny rażąco narusza prawo, są nieprawidłowe, co skutkowało ich uchyleniem. Ponownie rozpatrując sprawę, organ weźmie pod uwagę wyżej przedstawione rozważania Sądu, dotyczące niewystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, a następnie oceni, czy kontrolowany rozkaz personalny obarczony jest jakąkolwiek inną, kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Biorąc te okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszym postępowaniu skarżący nie był reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżący jest natomiast zwolniony od kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., a także nie stawiał się w sądzie, w związku z czym należało stwierdzić, że nie poniósł niezbędnych kosztów postępowania w rozumieniu wyżej przedstawionym.