III OZ 491/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1104/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi M.M na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr 2338 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 sierpnia 2024 r., II SA/Wa 1104/24, po rozpoznaniu wniosku M. M. (dalej: "skarżącego"), odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 29 kwietnia 2024 r., nr 2338 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby. Przedstawiając w uzasadnieniu powołanego na wstępie rozstrzygnięcia stan sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 29 kwietnia 2024 r., nr 2338 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, lecz go nie uzasadnił. Odmawiając uwzględnienia wniosku, Sąd pierwszej instancji wskazał, że samo złożenie skargi i zawarcie w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest wystraczające do udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak podał WSA w Warszawie, brak uzasadnienia wniosku pozbawia Sąd możliwości oceny, czy zachodzą przesłanki wynikające z ww. przepisu. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia przez zaskarżony rozkaz personalny znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył skarżący, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niesłuszne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a skarżący nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, a w konsekwencji poprzez niezasadną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, podczas gdy z treści wywiedzionej skargi oraz przedstawionych zarzutów wynika per se, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) została powołana do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Należy bowiem podkreślić, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 335 i n.). Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, zawarte we wniosku okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni argumentację Sądu pierwszej instancji w zakresie braku przedstawienia przez skarżącego odpowiednich argumentów, które przemawiałyby za istnieniem zdarzeń uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zamieszczając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu, skarżący nie wykazał przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ten nie został bowiem poparty podaniem okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Należy również wskazać, że wskazane w zażaleniu przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, koncentrują się wyłącznie na kwestii zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. Skarżący wskazał jako potencjalną szkodę "degradację" skarżącego na niższe stanowisko służbowe i pozbawienie skarżącego możliwości awansu. Okoliczności te nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania aktu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie jego wykonania Sąd pierwszej instancji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku pozostaje stanowisko skarżącego co do zarzutów i argumentów przytoczonych w skardze. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.