II SA/Wa 1370/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz A. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi A. C. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Rektora Uniwersytetu [...] w [...] (dalej: "Rektor [...]", "organ") z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu [...] marca 2021 r. Skarżąca zwróciła się do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "1. proszę o wskazanie osób (z podziałem na kategorii przyznanych stypendiów), którzy otrzymali stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021, 2. proszę o wskazanie wynagrodzenia, które otrzymała mgr K. M. prowadząc zajęcia jako wykładowca wraz ze wskazaniem liczby oraz godzin przeprowadzonych zajęć od 1 stycznia 2018 r. z rozbiciem miesięcznym), 3. proszę o wskazanie średniego wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników centrum wsparcia studenta [...] z informacją o liczbie zatrudnionych tam pracowników od momentu powstania tej jednostki (z miesięcznym rozbiciem wynagrodzenia i zatrudnienia), 4. proszę o wskazanie nagród i wysokości nagród jakie otrzymała od 1 stycznia 2018r. mgr K. M.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 573/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w punkcie 1 zobowiązał Rektora Uniwersytetu [...] w [...] do rozpoznania punktów 1 i 3 wniosku A. C. z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie; w punkcie 4 zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz A. C. zwrot kosztów postępowania sądowego. Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] maja 2025 r. Nr [...] na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust, 1 pkt 1 ustawy z 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) - dalej u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. C. z dnia [...] marca 2021 r., o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie: wskazania osób (z podziałem na kategorie przyznanych stypendiów), które otrzymały stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021 oraz wskazanie średniego wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników Centrum Wsparcia Studenta [...] z informacją o liczbie zatrudnionych tam pracowników od momentu powstania tej jednostki, z rozbiciem wynagrodzenia i zatrudnienia. Organ w uzasadnieniu wskazał, że wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia [...] marca 2021 r. w zakresie pkt. 1 i 3 nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma charakter nadużycia prawa i nie ma nic wspólnego z obroną jakichkolwiek praw Wnioskodawczyni. W związku z treścią skargi wskazać należy, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w u.d.i.p. Zgodnie z art. 2 ust, 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 10 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W takim przypadku złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Nie zawsze konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej. Zawsze jednak żądanie udostępnienia określonej informacji publicznej musi być organowi przedstawione. Treść wniosku wyraźnie wskazuje, że Wnioskodawczym pozornie wskazała, że żąda udzielenia informacji publicznej w celu uzyskania danych osobowych dotyczących osób niesprawujących funkcji publicznych. W pierwszej kolejności organ wskazał, że prośba o wskazanie osób (z podziałem na kategorie przyznanych stypendiów), które otrzymały stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021 powinna zostać skierowana do Fundacji [...] - program prowadzony przez Grupę [...] jest organizowany jedynie we współpracy z [...] w [...] i to ona powinna być adresatem tego rodzaju wniosku. Co więcej wniosek obejmuje tajemnicę innego przedsiębiorstwa (jako informacja organizacyjna), co powoduje, że wniosek kierowany do Rektora [...] w [...] w tym zakresie był bezprzedmiotowy. Co do pozostałych żądań organ wskazał, że ich wniesienie dotyczyło interesu osobistego Skarżącej i jej prywatnych rozgrywek. Informacja publiczna nie powinna być w tym przypadku udostępniona w trybie przepisów u.d.i.p., jeśli ze sprawy wynika, że żądający nadużywa swego prawa, albo ma możliwość uzyskania informacji w innym trybie, zwłaszcza w toczącym się postępowaniu przed organami państwa lub planowanym postępowaniu (takim przypadkiem może być wniosek z [...] marca 2021 r.), nie może korzystać z przepisów ustawy. Jest to bowiem sprzeczne z jej celem. W takim kontekście należy odczytywać orzeczenia, których treści odmawiają udostępnienia informacji publicznej z powodu czy to zamiaru użycia jej w toczącym się innym postępowaniu, bo dowodzą one możliwości wykorzystania innych procedur, czy wręcz niegodziwego wykorzystania informacji (tak np. NSA w wyroku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt IOSK 2777/16). Sama treść tego wniosku prima facie wskazuje, że z takim działaniem Organ ma do czynienia, czyli z działaniem dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne. Według organu należy przypomnieć, że funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną oraz jak szeroki jest zakres jej kompetencji, jeżeli tylko mają one wpływ na realizację zadań wykonywanych w sferze publicznej. Również orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Zarobki osób zatrudnionych w administracji [...] (w szczególności odnoszące się do p, K. M., na co wskazuje lektura całego wniosku), a jednocześnie pracownika niewykonującego zadań publicznych jest oczywistym nadużyciem prawa, gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 11.07.2024 r., III OSK 2478/23, LEX nr 3747113, informacje o konkretnym wynagrodzeniu wypłaconym danej osobie fizycznej, identyfikowalnej z imienia i nazwiska nie stanowią informacji publicznej, gdyż odnoszą się do sfery ad personam. Organ stwierdził, że tak należało ocenić wniosek o informacje z zakresu działalności Centrum Wsparcia Studenta, gdyż jest to na tyle mała jednostka, że można byłoby dokładnie przyporządkować zarobki na poszczególnych stanowiskach do poszczególnych osób. Wówczas ujawnienie takich naruszałoby przepisy o ochronie danych osobowych. Mając powyższe na uwadze, organ orzekł jak w sentencji. Skarżąca w skardze z dnia [...] lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości decyzję Rektora [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zwolnienie od kosztów sądowych w całości, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak realizacji wniosku w ustawowym terminie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu [...] marca 2021 r. zwróciła się do organu o udzielenie informacji publicznej. Wniosek został skierowany na pocztę elektroniczną organu służący do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że odpowiedź należy przesłać za pośrednictwem poczty elektronicznej. W odpowiedzi na wniosek, organ potwierdził wpływ wniosku, stwierdzając, że forma złożenia w formie elektronicznej jest niedopuszczalna. Skarżąca w dalszej części uzasadnienia argumentuje, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Podkreślić jednocześnie należy, iż u.d.i.p. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres przedmiotowy i podmiotowy, przy czym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a obowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p.). W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o odrzucenie w części w jakiej skarga podnosi zarzuty dotyczące niewydania decyzji w terminie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Pełnomocnik podtrzymał stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r., podtrzymała skargę, wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzupełnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: 1. art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. 2 art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej oraz poprzez wydanie decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i pod względem faktycznym; 2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. u,d,i,p, polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez niezasadne uznanie, że skarżącej nie można udzielić informacji publicznej ze względu na to, że skarżąca "nadużywa prawa", w sytuacji, gdy skarżąca złożyła tylko raz wniosek o udzielenie informacji publicznej, a ponadto wnioskowane dane podlegają ujawnieniu w drodze ustawy zgodnie z wnioskiem strony. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymuje, że zaskarżoną decyzję należy uchylić, bowiem organ nie wskazał w jaki sposób udzielenie informacji może stanowić nadużycie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wskazania wymaga jednocześnie, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej P.p.s.a. Skarga na decyzję Rektora [...] w [...] z dnia [...] maja 2025 r. podlegała uwzględnieniu. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej zostało już rozstrzygnięte wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 573/24, że informacje, których zaskarżoną obecnie decyzją organ odmówił udostępnienia stanowią informacje publiczne, a organ jest podmiotem zobowiązanym. Sąd ten, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązał Rektora Uniwersytetu [...] w [...] do rozpoznania punktów 1 i 3 wniosku A. C. z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz A. C. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak w uzasadnieniu powołanego wyroku wskazał Sąd, z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] marca 2024 r. Skarżąca zwróciła się do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "1. proszę o wskazanie osób (z podziałem na kategorii przyznanych stypendiów), którzy otrzymali stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021, 2. proszę o wskazanie wynagrodzenia, które otrzymała mgr K. M. prowadząc zajęcia jako wykładowca wraz ze wskazaniem liczby oraz godzin przeprowadzonych zajęć od 1 stycznia 2018 r. z rozbiciem miesięcznym), 3. proszę o wskazanie średniego wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników centrum wsparcia studenta [...] z informacją o liczbie zatrudnionych tam pracowników od momentu powstania tej jednostki (z miesięcznym rozbiciem wynagrodzenia i zatrudnienia), 4. proszę o wskazanie nagród i wysokości nagród jakie otrzymała od 1 stycznia 2018r. mgr K. M.". W wyroku tym Sąd wskazał m.in., że "W punkcie 1 wniosku Skarżąca domagała się wskazania osób (z podziałem na kategorie przyznanych stypendiów), które otrzymały stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w roku akademickim 2020/2021. W ocenie Sądu informacja obejmująca - jak należy rozumieć żądanie wniosku - wskazanie imion i nazwisk osób (studentów, doktorantów i pracowników uczelni), które otrzymały stypendia (nagrody) przyznane przez ww. Komisję, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jest to informacja związana z publiczną działalnością [...], tj. kształceniem i promowaniem wyróżniających się przedstawicieli społeczności [...] w związku ze zdobytymi osiągnięciami. Dotyczy zatem realizacji zadań publicznych przez władze tejże Uczelni. (...) Podkreślić przy tym należy, iż publiczny charakter informacji objętej punktem 1 wniosku nie oznacza, że podlega ona automatycznemu udostępnieniu w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli bowiem w ocenie organu w tym konkretnym przypadku prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prawo do prywatność osoby fizycznej bądź inną tajemnicę prawnie chronioną (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), na co wskazywał organ w odpowiedzi na skargę, to właściwą formą załatwienia wniosku w tym zakresie jest odmowa udostępnienia informacji publicznej, która w świetle art. 16 w związku z art. 17 u.d.i.p., powinna przybrać formę decyzji administracyjnej. (...) Ponadto Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącej w zakresie punktu 3 wniosku. W tym punkcie Skarżąca zwróciła się o wskazanie średniego wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników Centrum Wsparcia Studenta [...] z informacją o liczbie zatrudnionych tam pracowników od momentu powstania tej jednostki (z miesięcznym rozbiciem wynagrodzenia i zatrudnienia). Informacja o wynagrodzeniu pracowników jednostki organizacyjnej UKSW oraz liczbie zatrudnionych w niej pracowników jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczy bowiem informacji o organizacji, zasadach działania uczelni publicznej oraz o majątku publicznym, którym dysponuje (art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b, f, pkt 3, pkt 5 lit. a, h u.d.i.p.). Argument organu, iż Centrum Wsparcia Studenta jest "małą jednostką" a zatem "można dokładnie przyporządkować zarobki do poszczególnych osób" nie powoduje, że wnioskowana informacja traci walor informacji publicznej. Może natomiast stanowić ewentualną podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku wykazania, że spełniona została przesłanka ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), co - jak już wyżej wskazano - wymaga formy decyzji administracyjnej. (...)". Odnosząc się do formy wniosku WSA w Warszawie w uzasadnieniu powołanego wyroku wskazał, że "W pierwszej kolejności, wobec treści skierowanego do Skarżącej wezwania organu z dnia [...] marca 2021 r., wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym - w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma bowiem wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet wówczas, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; publ. CBOSA). Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów tej ustawy. Tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2621/16; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3085/19; z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2399/16; publ. CBOSA). Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie żądania oraz wskazanie adresata (choćby poprzez podanie adresu e-mail). W przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej brak jest natomiast nakazu, aby wnioskodawca musiał sporządzić wniosek w formie dokumentu elektronicznego podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym bądź podpisem zaufanym ePUAP. Rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. podlega zatem również wniosek złożony w formie wiadomości e-mail, tj. w sposób, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. We wniosku z dnia [...] marca 2021 r. Skarżąca jasno określiła swoje żądanie wskazując informacje objęte wnioskiem. Wniosek ten został nadany z adresu e-mail Skarżącej, na ten również adres Skarżąca oczekiwała udzielenia odpowiedzi. Z kolei z wezwania z dnia [...] marca 2021 r. nie wynika, aby organ zamierzał wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie miał zatem podstaw do wzywania Skarżącej "do dokonania formy wyboru wniosku" i spełnienia wymogów określonych w art. 63 § 3 lub art. 63 § 3a pkt. 1 k.p.a. Stanowisko organu, iż "wniosek mailowy" nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 63 k.p.a. nie jest prawidłowe. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpoznania stanowiło prawnie dopuszczalną formę rozpoznania podania o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów u.d.i.p." Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2025 r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej "w zakresie wskazania osób (z podziałem na kategorie przyznanych stypendiów), które otrzymały stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród [...] dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021 oraz wskazanie średniego wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników Centrum Wsparcia Studenta [...] z informacją o liczbie zatrudnionych tam pracowników od momentu powstania tej jednostki, z rozbiciem wynagrodzenia i zatrudnienia" Organ w zaskarżonej decyzji nie przywołał powołanego wyżej wyroku, oceny i wskazań Sądu. Odmawiając udostępnienia wskazanej już wyżej informacji publicznej organ powołał się w uzasadnieniu na nadużycie prawa do informacji. Z akt administracyjnych nie wynika, aby po doręczeniu organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, organ informował skarżącą, że zmierza do wydania decyzji administracyjnej i aby wzywał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku e-mail o udostępnienie informacji publicznej. WSA w Warszawie wyraźnie wskazywał w powołanym wyżej wyroku z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 573/24, że ze skierowanego do wnioskodawczyni wezwania z dnia [...] marca 2021 r. nie wynikało, aby organ zamierzał wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym Sąd stwierdził, że organ nie miał w takich okolicznościach faktycznych podstaw do wzywania Skarżącej "do dokonania formy wyboru wniosku" i spełnienia wymogów określonych w art. 63 § 3 lub art. 63 § 3a pkt. 1 k.p.a. Z tego względu Sąd stwierdził w wyroku II SAB/Wa 573/24, że stanowisko organu, iż "wniosek mailowy" nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 63 k.p.a. nie jest prawidłowe. WSA w Warszawie w wyroku II SAB/Wa 573/24 wyraźnie jednocześnie wskazał, że "Tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a." Zatem, skoro organ po doręczeniu prawomocnego wyroku II SAB/Wa 573/24 wraz z aktami sprawy zdecydował, że wyda decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, należało wezwać wnioskodawczynię do uzupełniania braków formalnych wniosku e-mail. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z kolei w myśl art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, zaś uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany i uproszczony. Przyjmuje się, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Powyższe stanowisko, co należy podkreślić, jest obowiązującym jedynie na pierwszym etapie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (v. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1991/12, z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1013/12; orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku postępowania wszczynanego na wniosek, mamy bowiem do czynienia z dwoma etapami postępowania o różnym charakterze. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ma to związek z formą zakończenia danego postępowania i przepisami, które będą znajdować wówczas zastosowanie. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności wykazania się przez wnioskodawcę jakimkolwiek interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądania, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wskazywał na to już wyraźnie WSA w Warszawie w sprawie II SAB/Wa 573/24. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (postępowanie to jest odformalizowane). Z tego też względu np. brak podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (v. wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1701/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji przejścia do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Wyraźnie wskazywał na to WSA w Warszawie w sprawie II SAB/Wa 573/24, którego to wyroku organ nie przywołał w decyzji). Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzasadnia wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi Kodeks postępowania administracyjnego. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Wszystkie bowiem przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I OW 196/11; wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I OSK 430/17, z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 1342/19; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej podanie (wniosek) o udostępnienie informacji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym zawierać podpis osoby, od której pochodzi. Natomiast podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie (art. 63 § 2 i 3 k.p.a. i art. 63 § 3a k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, który złożony został do organu drogą elektroniczną w postaci e-maila. Wniosek ten nie zawierał podpisu wnioskodawcy, a także wskazania adresu, na który organ miałby doręczać korespondencję (w tym decyzję) wnioskodawczyni, a zatem był dotknięty brakiem formalnym podania. Wniosek nie został bowiem podpisany własnoręcznie przez wnioskodawczynię, nie został też opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym lub uwierzytelniony w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych wynika, że w niniejszej sprawie organ nie wzywał wnioskodawczyni, po doręczeniu prawomocnego wyroku II SAB/Wa 573/24 wraz z aktami sprawy, do podpisania własnoręcznego wniosku i wskazania adresu do korespondencji i nie informował, że zamierza wydać decyzję administracyjną, w związku z czym uzupełnienie braków formalnych jest uzasadnione i konieczne. Biorąc pod uwagę, że akta administracyjne nie zawierają podpisanego wniosku z dnia 12 marca 2021 r., stwierdzić należało, że wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji nie dysponowania (w momencie wydawania decyzji) podpisanym wnioskiem wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), (v. wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16; z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja z dnia 12 maja 2025 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., co skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Dodatkowo jedynie Sąd zauważa, że organ w zaskarżonej decyzji w jej podstawie prawnej powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast w uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do nadużycia prawa do informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powołany przepis stanowi zatem podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy w ocenie organu informacja ma charakter przetworzony, a jej udostępnienie nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wydanie decyzji z powołaniem się na ten przepis – jeśli w ocenie organu stanowi on podstawę do ograniczenia dostępu do informacji publicznej – przede wszystkim wymaga od organu stwierdzenia, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej, poinformowania o tym wnioskodawcy i wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnej istotności interesu publicznego po stronie wnioskodawcy dla ich udostępnienia. Następnie zaś wykazania przetworzonego charakteru żądanej informacji w uzasadnieniu decyzji, rozważenia przez organ argumentacji wnioskodawcy w zakresie szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego i analizy oraz oceny, czy zdaniem organu w tej sprawie można mówić o szczególnej istotności interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej wnioskodawczyni. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie powołał się przetworzony charakter informacji publicznej, której udostępnienia odmówił, ale na nadużycie prawa do informacji publicznej. Organ stwierdził bowiem m.in., że wniesienie żądań dotyczyło interesu osobistego skarżącej i jej "prywatnych rozgrywek". W ocenie organu sama treść wniosku wskazuje, że organ ma do czynienia z działaniem wnioskodawczyni dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne. Organ stwierdził m.in. "Zarobki osób zatrudnionych w administracji UKSW (w szczególności odnoszące się do p, Katarzyny Mikołajczyk, na co wskazuje lektura całego wniosku), a jednocześnie pracownika niewykonującego zadań publicznych jest oczywistym nadużyciem prawa, gdyż, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 11.07.2024 r., III OSK 2478/23, LEX nr 3747113, informacje o konkretnym wynagrodzeniu wypłaconym danej osobie fizycznej, identyfikowalnej z imienia i nazwiska nie stanowią informacji publicznej, gdyż odnoszą się do sfery ad personam." Odnosząc się do argumentacji organu w zakresie nadużycia prawa do informacji ogólnie jedynie wskazania wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna "nadużycia prawa do informacji publicznej" jako przesłanki odmowy jej udostępnienia. Stanowisko takie zostało natomiast wypracowane w piśmiennictwie i orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005 r., s. 146-147; wyroki NSA: z dnia 16 października 2015r., sygn. akt I OSK 1992/14; z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16 orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2023 r. sygn. akt III OSK 5540/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że w polskim porządku prawnym, w którym konstytucyjne prawo podmiotowe dostępu do informacji publicznej ma charakter publicznego prawa podmiotowego o treści pozytywnej, przyjmuje się, że u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej jako prawa politycznego leżą wartości leżące również u podstaw sprawowania władzy w ustroju państwa, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność, a nadużyciem prawa dostępu do informacji publicznej jest przy powoływaniu się na jawność życia publicznego jego wykorzystywanie po to, aby podejmować działania niezgodne z prawem (nie na podstawie i w granicach prawa), godzące w sprawność i rzetelność funkcjonowania instytucji publicznych, a także ukierunkowane na nieposzanowanie przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka bądź pozyskiwanie, gromadzenie i udostępnianie innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Nadużycie prawa do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, kontroli przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Celem u.d.i.p. nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione, czy też stworzenie formalnych mechanizmów umożliwiających destrukcję działalności organów władzy publicznej. W pierwszym przypadku informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków, np. w trybie K.p.c. (v. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15 orzeczenia.nsa.gov.pl), w drugim przypadku dochodzi do naruszenia obowiązku wyrażonego w przepisie art. 82 Konstytucji przez brak troski o dobro wspólne. Wprawdzie w u.d.i.p. nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W związku z powyższym w każdym indywidualnym przypadku zachowanie wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić płynące wobec niego wartości, a przede wszystkim nadrzędne zasady. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu (v. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12, orzeczenia.nsa.gov.pl; Nadużywane prawa do informacji publicznej - Uwagi De Lege Lata i De Lege Ferenda, A. Piskorz-Ryń, Kontrola Państwowa nr 6/2008). Z argumentów przedstawionych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w realiach niniejszej sprawy doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja odmowna powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie przesłanki nadużycia prawa do informacji publicznej może mieć miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a ograniczenie przez organ konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji publicznej wymaga od organu starannego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia z powołaniem się na indywidualne okoliczności danej sprawy świadczące w sposób niebudzący wątpliwości, że strona, która wystąpiła z jednym wnioskiem, nadużywa przysługujących jej uprawnień. Na tym etapie sprawy, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, aby wnioskodawczyni nadużywała prawa do informacji publicznej. Argumentacja organu nie wskazuje na instytucję nadużycia prawa do informacji. Nadto, WSA w Warszawie w wyroku sygn. akt II SAB/Wa 573/24 wyraźnie przesądził, że informacje żądane w punkcie 1 i 3 wniosku stanowią informację publiczną. Nie ma zatem podstaw, aby organ twierdził obecnie w decyzji, że żądanie dotyczy – w zakresie informacji żądanych w punkcie 1 i 3 wniosku – informacji ad personam, tj. nie będących informacjami publicznymi. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Dodatkowo nadto Sąd wskazuje, że – w świetle wyroku WSA w Warszawie II SAB/Wa 573/24, którego wskazania i ocena prawna wiążą organ – niezrozumiałe są twierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "prośba o wskazanie osób (z podziałem na kategorie przyznanych stypendiów), które otrzymały stypendia przyznawane przez Komisję ds. Przyznawania Nagród Santander Universitades dla wyróżniających się studentów, doktorantów i pracowników w obecnym roku akademickim 2020/2021 powinna zostać skierowana do Fundacji Santander Universidades - program prowadzony przez Grupę Santander jest organizowany jedynie we współpracy z UKSW w Warszawie i to ona powinna być adresatem tego rodzaju wniosku. Co więcej wniosek obejmuje tajemnicę innego przedsiębiorstwa (jako informacja organizacyjna), co powoduje, że wniosek kierowany do Rektora UKSW w Warszawie w tym zakresie był bezprzedmiotowy". Sąd podkreśla, że podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku w zakresie wskazanym w wyroku jest organ. Wniosek skierowany został do organu. To wnioskodawca decyduje od kogo żąda informacji publicznej. Jeśli w ocenie podmiotu zobowiązanego udostępnienie powinno być ograniczone ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa określonego podmiotu, to powyższe powinien wykazać w decyzji organ (podmiot zobowiązany wyrokiem do rozpatrzenia wniosku we wskazanym w wyroku zakresie). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę i wskazania, a także wskazania WSA w Warszawie zawarte w wyroku II SAB/Wa 573/24. W przypadku podtrzymania przez organ twierdzenia, że udostępnienie żądanych informacji publicznych, których organ odmówił decyzją, doznaje ograniczenia i konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej, organ w pierwszej kolejności powinien wskazać to wnioskodawcy i wezwać na podstawie k.p.a. do nadesłania podpisanego wniosku i wskazania adresu, pod który ma być kierowana korespondencja organu. W przypadku dalszego twierdzenia, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, organ zobowiązany będzie do rzetelnego wyjaśnienia swojego stanowiska z uwzględnieniem regulacji art. 107 § 3 k.p.a. W przypadku natomiast uznania, że nie zachodzi podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na nadużycie prawa do informacji, jednakże organ zmierzać będzie w dalszym ciągu do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, organ powinien dokonać oceny, czy w sprawie nie występują przesłanki limitujące dostęp do informacji publicznej określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz pod kątem ewentualnej zasadności zakwalifikowania informacji publicznej jako informacji publicznej przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. O tym, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną organ powinien zdecydować przy uwzględnieniu zaangażowania czasowego, osobowego koniecznego do udostępnienia żądanej informacji publicznej, a także wpływu na funkcjonowanie organu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się m.in., że o informacji przetworzonej można mówić wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje publiczne proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt 321/24 orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku stwierdzenia przez organ, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, organ winien wskazać powyższe wnioskodawcy i wezwać wnioskodawcę do wykazania, w zakreślonym terminie, szczególnej istotności żądanej informacji publicznej dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.), a następnie dokonać oceny w tym zakresie i ustalić, czy zaszły podstawy do udostępnienia żądanych informacji, czy też zaszła podstawa do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia, co wymagać będzie pełnej (wyczerpującej) oceny w tym zakresie, z uwzględnieniem art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącą (480 zł) i opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).