II SA/Wa 1366/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...].

J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Zaskarżony rozkaz personalny utrzymuje w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na mocy którego skarżącemu potrącono: - 30/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2017 r. oraz - 10/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od 1 kwietnia 2017 r. do 10 kwietnia 2017 r. Rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze skarżący zwarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że jego jedynym źródłem dochodów było uposażenie, które otrzymywał jako funkcjonariusz Policji. Ze względu na aktualny stan zdrowia zmuszony jest do pozostawania pod opieką lekarzy specjalistów. Co miesiąc musi także kupować różnego rodzaju leki. Wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności, pozwalających mu na bieżące utrzymanie. W przypadku zaś zaciągnięcia pożyczki gotówkowej, konieczne byłoby uiszczenie znacznych odsetek od otrzymanej kwoty. Podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego jest konieczne, albowiem w przeciwnym przypadku spowoduje to nieodwracalne skutki w zakresie braku możliwości realizacji podstawowych potrzeb życiowych, czy też zapłaty znacznych odsetek od ewentualnie zaciągniętej pożyczki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Podnieść należy, że skarżący w swoim wniosku nie zawarł żadnych szczegółowych informacji, które są niezbędne do oceny, czy wykonanie tego rozkazu spowoduje w istocie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący nie wskazał, jaki wymiar może mieć szkoda, będąca skutkiem wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania, w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwe w sytuacji, gdy szkoda jaką ta decyzja może wywołać jest "znaczna". Oznacza to taką szkodę, której rozmiar jest ponadprzeciętny Powołane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Oczywistym jest, że w wyniku potrącenia skarżącemu części uposażenia za okres dwóch miesięcy ponosi on pewnego rodzaju szkodę. Nie jest to jednak szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto, wskazania wymaga, że utrata prawa do uposażenia za określone w rozkazie okresy nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest jednolite (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OZ 919/12, postanowienie WSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny nie wywołuje trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku jego uchylenia przez Sąd przywrócenie stanu poprzedniego, tj. w tym przypadku wypłata należnego skarżącemu uposażenia, będzie możliwe. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.