II SA/Wa 1336/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu ze służby wojskowej oddala skargę

M. W. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej (dalej, jako: Minister lub organ) z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] (dalej, jako: Dyrektor lub organ I instancji) z dnia [...] marca 2023 r. Nr [...] odmawiającą prawa do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że M. W. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2023 r. na mocy rozkazu personalnego Nr [...] Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] października 2022 r. (pkt. 3) wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dniu [...] lutego 2023 r. odwołujący złożył do wojskowego organu emerytalnego w [...] wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 ze zm.), przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2023 r. odmówił wyżej wymienionej wypłaty przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Od tej decyzji skarżący odwołał się. Uzasadniając swoje stanowisko Minister odwołał się do treści art. 459 pkt 1, art. 460 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny i podniósł, że istotną kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje w tej sprawie, w jaki sposób wojskowy organ emerytalny ma obliczać nieprzerwany 15-letni okres służby wojskowej oraz 10 letni okres zawodowej służby wojskowej. Z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania (odpis przebiegu służby wojskowej, świadectw służby w wystawionych przez: Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...], Naczelnika Wydziału Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i Komendanta Miejskiej Policji w [...]) wynika, że skarżący pełnił: - służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] maja 2008 r., tj. przez okres 1 roku; - służbę w Komendzie Miejskiej Policji od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r., tj. przez okres 10 lat, 7 miesięcy i 9 dni; - nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] stycznia 2023 r., tj. przez okres 3 lat, 9 miesięcy i 5 dni. Z wyciągu z rozkazu personalnego Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych Nr [...] (pkt 3) z dnia [...] października 2022 r. wynika, że skarżący z zawodowej służby wojskowej został zwolniony i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego z terminem wypowiedzenia upływającym z dniem [...] stycznia 2023 r. Zgodnie z art. 460 ust. 1, powyższe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwaną zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okresy służby w innych formacjach mundurowych. Natomiast w myśl ust. 5 tego przepisu świadczenie to nie przysługuje żołnierzowi w przypadku, o którym mowa w art. 458 ust. 5, a więc m.in. w sytuacji, gdy wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Przedmiotowe świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pełnił służbę wojskową oraz służbę w innych formacjach mundurowych przez łączny (nieprzerwany) okres 15 lat, z tego przynajmniej przez 10 lat w zawodowej służbie wojskowej. Podnieść należy, że ze świadectw służby wystawionych przez organy Policji, odwołujący w okresie od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. nie pełnił służby w Policji. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem odwołującego, że służbę pełnił nieprzerwanie od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] stycznia 2023 r., tj. przez okres 15 lat, 5 miesięcy i 5 dni. Bowiem jak wynika z akt sprawy nieprzerwany okres służby odwołującego wyniósł jedynie 14 lat, 5 miesięcy i 5 dni. Z uwagi na fakt, iż skarżący złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nie legitymuje się nieprzerwanym okresem zawodowej służby wojskowej wynoszącym co najmniej 15 lat oraz nie spełnia wymogu pełnienia zawodowej służby wojskowej przez okres co najmniej 10 lat, przedmiotowe świadczenie mu nie przysługuje. W ocenie organu, przyjęcie zaproponowanej przez skarżącego wykładni przepisów, prowadziłoby do nadmiernego uprzywilejowania żołnierzy zawodowych posiadających okresy służby w innych formacjach mundurowych, względem pozostałych żołnierzy, którzy tę służbę pełnili wyłącznie w Siłach Zbrojnych RP. Skutkiem tego w ich przypadku nadal byłby wiążący wymóg posiadania 15 lat nieprzerwanej służby wojskowej, w tym przynajmniej 10 lat zawodowej służby wojskowej. Trudno bowiem uznać, aby ustawodawca wymagał posiadania 10-letniego okresu zawodowej służby wojskowej od żołnierzy zawodowych, legitymujących się wyłącznie służbą wojskową, natomiast w przypadku żołnierzy posiadających okresy służby w innych formacjach mundurowych, przyznawał prawo do spornego świadczenia pieniężnego bez uwzględnienie przesłanki negatywnej. Taka wykładnia przepisów prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości, która wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą wspólną, zapewnia równe traktowanie. Ponadto organ stwierdził, iż wojskowy organ emerytalny wydając sporną decyzję, nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności zarzucanego naruszenia przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a., art. 8 K.p.a., albowiem organ emerytalny w wystarczający sposób wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego uznał, że przedmiotowe świadczenie pieniężne odwołującemu nie przysługuje. Stan faktyczny sprawy, w tym w szczególności przebieg służby wojskowej i służby w innych formacjach mundurowych wynika z dokumentów i nie jest sporny. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postepowania, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zobowiązanie przez Sąd na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 poz. 1495 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa procesowego, tj.: a. naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew zasadzie praworządności wynikającej z ww. przepisu i dokonanie interpretacji praw przysługujących żołnierzowi zawodowemu przy zastosowaniu niedozwolonej analogii, dywagacji i domniemań, których skutkiem jest błędna i niedopuszczalna wykładnia przepisów prawa materialnego wymienionych w zaskarżonej decyzji, prowadząca do tego, że skarżącemu odmówiono prawa do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej wynikającego z przepisów ustawy o obronie Ojczyzny, które to prawo winno zostać zgodnie z przepisami prawa materialnego skarżącemu przyznane, b. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, ze skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, podczas gdy wszechstronna i wyczerpująca, oparta na zasadach logicznego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do biegunowo przeciwstawnego wniosku, tj. ustalenie, że skarżącemu przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, c. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, ze skarżący nie posiada odpowiednio długoletniej służby wojskowej implikującej do prawa Skarżącego do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby wojskowej pomimo przedstawienia przez skarżącego zaświadczenia z Komendy Miejskiej Policji wskazującego jednoznacznie na ciągłość służby Skarżącego oraz na zrównanie służby w Policji z zawodową służbą wojskową, d. naruszenie art 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie praworządnego i sprawiedliwego postępowania, które wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz przede wszystkim uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, co w niniejszym postępowaniu zostało pominięte; jak również poprzez arbitralne ograniczanie praw podmiotowych skarżącego i pominięcie konieczności maksymalnego ukształtowania ekspektatywy prawa do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, tzn. ekspektatywy spełniającej zasadniczo wszystkie przesłanki ustawowe nabycia tegoż prawa bez względu na stosunek do nich i subiektywne odczucie organu, e. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu skarżącemu prawa do ww. świadczenia pieniężnego, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie; a. naruszenie art. 459 pkt 1 w związku z art. 460 ust. 1 w zw. z art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, podczas gdy z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że skarżącemu przysługuje ww. prawo i w dniu upływu okresu wypowiedzenia i zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący spełniał wszelkie przesłanki uprawniające go do otrzymania przedmiotowego świadczenia pieniężnego, b. naruszenie art. 458 ust. 5 i 6 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia wymagań wynikających z tegoż przepisu i uznanie, że pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat, podczas gdy z prawidłowego ustalenia znaczenia normy prawnej w zestawieniu z pozostałymi przepisami, na które powołuje się organ oraz, które organ pominął jednoznacznie wynika, że skarżący pełnił nieprzerwaną zawodową służbę wojskową przez okres 15 lat, 5 miesięcy i 5 dni, a służba w innej formacji mundurowej jest równoznaczna z pełnieniem zawodowej służby wojskowej w rozumieniu tegoż przepisu; c. naruszenie art. 137 ust. 2 w zw. z art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego pominięcie i niezastosowanie co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie posiada ponad 10 letniego okresu służby wojskowej co doprowadziło do niezasadnej odmowy przyznania przedmiotowego świadczenia, d. naruszenie art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której to zgodnie z tym przepisem w zw. z art. 137 ust 2 ustawy wynika jednoznacznie, że w sytuacji w której żołnierz zawodowy pełnił służbę w innych formacjach mundurowych przed wejściem wżycie ustawy zachowuje ciągłość zawodowej służby wojskowej, a tym samym jest ona równoznaczna ze służbą wojskową, w sytuacji gdy przy zastosowania tegoż przepisu organ I i II Instancji winien uznać ciągłość zawodowej służby wojskowej w całości, a nie fragmentarycznie skarżącemu, a także uznać ponad 15-letni staż służby i przyznać mu prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego zgodnie z art 459 pkt 1 ustawy, e. art. 30 ust. 4 ustawy o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której przepis ten jednoznacznie wskazuje, że okres pomiędzy rozpoczęcie służby w Policji, a służbą kandydacką zalicza się do okresu służby kandydackiej i jest równoznaczny z pełnieniem służby w Policji, podczas gdy zastosowanie tego przepisy doprowadziłoby do uznania, że skarżący ma ciągłość służby i wykazuje się stażem ponad 15 lat służby rozumianej jako zawodowa służba wojskowa, f. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikających z niej dyrektyw zaufania obywateli do państwa i prawa, w sytuacji, gdy organy władzy administracyjnej orzekając naruszył prawa uprawnionego - skarżącego, w zakresie prawa do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej - poprzez odmowę przyznanie, podczas gdy z obowiązujących przepisów prawa wynika jednoznacznie, że świadczenie to winno być skarżącemu przyznane i wypłacone. W uzasadnieniu skargi przytoczono obszerną argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi, uznał je za pozbawione racji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Przepis art. 460 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z kolei z art. 460 ust. 2, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek: 1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej; 2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4; 3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W art. 460 ust. 5 tej ustawy ustawodawca wskazał natomiast na sytuacje, kiedy powyższe świadczenie nie przysługuje żołnierzowi, są to przypadki, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, który uregulował kwestię wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją, świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2023 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Niesporne są również ustalenia, że skarżący pełnił: - służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] maja 2008 r., tj. przez okres 1 roku; - służbę w Komendzie Miejskiej Policji od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r., tj. przez okres 10 lat, 7 miesięcy i 9 dni; - nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] stycznia 2023 r., tj. przez okres 3 lat, 9 miesięcy i 5 dni. W świetle powyższego należy wyjaśnić, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy zawarł dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby. Stosownie do powołanego przepisu w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł, analogicznego do art. 460 ust. 1 tej ustawy, odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie. Takiego też odesłania nie sposób upatrywać w art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny, który co prawda wskazuje, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 tejże ustawy, jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do uprawnień związanych z odprawą emerytalną oraz jest stosowany odpowiednio do wyliczenia okresu 15 lat nieprzerwanej służby wojskowej, a zatem do ustalenia przesłanki pozytywnej świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny. Z tymi przepisami koresponduje rozwiązanie ustawowe wprowadzone art. 815 ustawy o obronie Ojczyny. W przepisie art. 458 ust. 5 ww. ustawy, będącego normą odsyłającą do negatywnych przesłanek do przyznania świadczenia pieniężnego, ustawodawca nie zawarł natomiast odesłania do stosowania art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny. Błędne było zatem założenie, że skoro zgodnie z art. 458 ust. 3 do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1, to także do zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 w zw. art. 458 ust. 1 i 2 służbę w tych formacjach również się dolicza. W art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, ustawodawca określił ogólną zasadę, zgodnie z którą, w odniesieniu do świadczenia, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy, do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w innych formacjach mundurowych, jednocześnie zastrzegając, w ust. 5 ww. przepisu, że zgodnie z art. 458 ust. 5, świadczenie to nie przysługuje żołnierzowi, który nie posiada 10- letniego okresu zawodowej służby wojskowej. Należy zatem uznać, że samo wskazanie w art. 459 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, że w zakresie konkretnych świadczeń związanych ze służbą, do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w innych formacjach mundurowych, nie oznacza, że przez "zawodową służbę wojskową" rozumie się również służbę w innych formacjach, a jedynie, że na potrzeby danego uprawnienia związanego ze służbą, w ramach jednego z warunków do jego otrzymania, ustawodawca uznał za zasadne doliczenie żołnierzowi okresu służby w innych formacjach mundurowych do zawodowej służby wojskowej. W przypadku zwolnienia ze służby wojskowej wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego, ustawodawca wprowadził w art. 458 ust. 5 w zw. z art. 460 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie tylko kryterium posiadania nieprzerwanego 15-letniego okresu służby wojskowej oraz możliwość doliczenia pełnienia służby w innych formacjach mundurowych, ale również warunek, że w tym 15-letnim okresie służby żołnierz musi legitymować się nieprzerwanym 10-letnim okresem zawodowej służby wojskowej, do której nie dolicza się służby w innych formacjach. Należy podkreślić, że art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny znajduje wyłącznie zastosowanie odpowiednie do określenia całego okresu służby (na etapie doliczania okresów służby). Natomiast, zastosowanie wprost do ustalenia okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej, ma art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, z uwagi na stosowne odesłanie zawarte w art. 460 ust. 5 tej ustawy. W przeciwnym razie ust. 5 art. 458 zostałby skonstruowany w inny sposób. Wskazywałby na wymóg legitymowania się co najmniej 10-letnim okresem zawodowej służby wojskowej (z uwzględnieniem okresów służby w innych formacjach mundurowych). Tak się jednak nie stało. Ustawodawca w ust. 3 i 5 art. 458 nie bez przyczyny posłużył się pojęciem "okresu zawodowej służby wojskowej" jako ogólnego okresu trwania stosunku służbowego i "pełnienia zawodowej służby wojskowej" – konkretnego stosunku służbowego w ramach zawodowej służby wojskowej. Zatem, w przypadku przedmiotowego świadczenia ustawodawca nie postawił znaku równości pomiędzy okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, a okresem pełnienia służby w innej formacji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ wydał rozstrzygnięcie zgodne z prawem. Nie ma bowiem wątpliwości w tej sprawie, iż okres zawodowej służby wojskowej pełnionej przez skarżącego wyniósł 3 lata, 9 miesięcy i 5 dni, a zatem mniej niż wymagane 10 lat. W świetle art. 460 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, już z tej przyczyny skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania spornego świadczenia pieniężnego. Z akt sprawy wynika ponadto, iż skarżący w okresie od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. nie pełnił służby w Policji. Tym samym nieuzasadnione są twierdzenia skarżącego o nieprzerwanej służbie przez okres co najmniej 15 lat. Właściwie organ ocenił, że okres pełnionej służby przez skarżącego wyniósł 15 lat, 5 miesięcy i 5 dni jednakże okres nieprzetrwanej służby to jedynie 14 lat, 5 miesięcy i 5 dni. Wyjaśnić przy tym należy skarżącemu, iż art. 30 ust. 4 ustawy o Policji nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie albowiem przepis ten dotyczy uprawnień dla przyszłych funkcjonariuszy Policji poprzez zaliczenie stażu służby kandydackiej do okresu służby przygotowawczej. Poza tym na tle tej sprawy drugorzędne znaczenie ma przesłanka posiadania nieprzerwanego 15-letniego okresu służby wojskowej. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący legitymuje się wskazanym okresem służby to jednak w tym 15-letnim okresie służby nie legitymuje się nieprzerwanym 10-letnim okresem zawodowej służby wojskowej, do której nie dolicza się służby w innych formacjach. Z tych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dostrzegł nadto naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (także tych wskazanych w skardze). Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia oraz w sposób wyczerpujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Z oczywistych względów, Sąd nie mógł zastosować art. 145a §1 P.p.s.a. Przepis ten pozwala bowiem sądowi administracyjnemu na zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji i wskazanie sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Takich naruszeń w sprawie nie stwierdzono. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.