II SA/Bd 1362/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie zdalnej w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych [...] z dnia [...] września 2023 r. [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim uchyla zaskarżoną decyzję

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2023 r. [...] Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych utrzymał w mocy decyzję Komendanta 3 Regionalnej Bazy Logistycznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. odmawiającą płk. rez. P. M. ("skarżącemu") wyrównania uposażenia do wysokości 100% za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych. Wnioskiem z dnia [...] października 2021 r. (data wpływu do organu) skarżący zwrócił się do Komendanta 3 Regionalnej Bazy Logistycznej w K. (dalej jako "Komendant", "Komendant 3RBL", "organ I instancji") o wyrównanie uposażenia za cały okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w okresie pełnienia służby w 3 RBL K. w ramach rezerwy kadrowej, tj. w okresie od [...] grudnia 2020 r. do dnia złożenia wniosku. Wskazał jednocześnie, że wniosek składa na podstawie art. 89a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.Dz.U. z 2021 r. poz. 1131 ze zm., dalej jako "ustawa o służbie wojskowej"), motywując go faktem, iż z dokumentacji medycznej wynika bezpośrednio związek niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych a zdarzeniami w toku służby. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Komendant 3RBL decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...], działając w oparciu m.in. o art. 89a ustawy o służbie, odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia zgodnie z jego wnioskiem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał w pierwszej kolejności, że skarżący złożył przedmiotowy wniosek nie dołączając do niego żadnych materiałów dowodowych, w związku z czym organ wezwał go do udokumentowania wniosku oraz że w dniu [...] listopada 2021 r. wydano skarżącemu, na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy o służbie skierowanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. (RWKL) celem ustalenia związku jego choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Wyjaśnił ponadto, że z uwagi na korespondencję prowadzoną przez organ z RWKL w celu ustalenia prawidłowej podstawy skierowania żołnierza na komisję, pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. ponownie zwrócono się do skarżącego o załączenie dokumentacji do wniosku i wskazanie na podstawie którego z przypadków z art. 89a ust. 3 ustawy o służbie, ubiega się on o wyrównanie. W konsekwencji – jak wskazał organ - skarżący przy piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. przedłożył dokumenty medyczne, nie określając jednak w dalszym ciągu z jakiego tytułu ubiega się o wyrównanie. Następnie organ wyjaśnił, że zawiesił przedmiotowe postępowanie w związku z brakiem podstaw prawnych do wypłaty skarżącemu wnioskowanego wyrównania oraz z uwagi na wniesiony przez skarżącego wniosek o zawieszenie postępowania. Następnie – jak wskazał - z dniem [...] listopada 2022 r. RWKL postanowieniem nr [...] odmówiła wszczęcia sprawy w przedmiocie orzeczenia w sprawie z uwagi na brak wskazanego prawidłowo celu. Natomiast w dniu [...] stycznia 2023 r. skarżący złożył ponaglenie w przedmiotowej sprawie, które jak wyjaśnił organ, organ II instancji uznał za niezasadne, wskazując, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności. Następnie, z dniem [...] lipca 2023 r. Komendant, jak wskazał, po raz trzeci wezwał skarżącego do wskazania podstawy wg której strona ubiega się o wyrównanie, a w odpowiedzi skarżący podniósł, że jego wniosek podyktowany jest występowaniem jednostki chorobowej wynikającej z mobbingu stosowanego w stosunku do niego przez funkcjonariuszy resortu ON. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził., że nie ma jakichkolwiek dowodów na stosowanie wobec niego mobbingu i wskazując m.in.: że skarżący nie dokonywał podczas służby zgłoszeń o stosowaniu wobec niego mobbing; że miał sam do swojej dyspozycji pokój służbowy; że do bezpośredniego przełożonego nie dochodziły jakiekolwiek sygnały o konfliktach żołnierza; że miał on bardzo dobrą opinię za okres służby, co dowodzi o jego dobrych relacjach. W związku z powyższym organ uznał, że wskazany przypadek nie kwalifikuje się do zachowania prawa do 100 % uposażenia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał, że dokumentacja medyczna i zaświadczenie lekarskie jednoznacznie wskazują na zasadność jego wniosku. Podkreślił, że nie jest jego rolą wskazywanie organom przepisów prawa w oparciu, o które rozstrzygają one sprawy administracyjne. Próbę uzyskania orzeczenia od wojskowej komisji lekarskiej określił jako próbę przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego bez podstawy prawnej przez inny organ władzy publicznej. Wskazał, że z uwagi na "lukę prawną" w przepisach zgodnie z pismem Dyrektora DK MON z [...].12.2017 r. zaświadczenie lekarskie stwierdzające związek ze służbą jest podstawą do wypłaty wyrównania. Wyjaśnił, że nie składał nigdy zawiadomienia o popełnieniu mobbingu przez funkcjonariuszy 3 RBL w K., ponieważ miał pozytywne relacje służbowe z szeregowymi pracownikami i żołnierzami przedmiotowej jednostki. Z uwagi jednak na przebieg służby i posiadany stopień wojskowy, został on w jego ocenie "zdegradowany" przez Ministra ON. Wskazał przy tym na nieudaną próbę zaniżenia oceny służbowej oraz uniemożliwienie skorzystania z urlopu wychowawczego, brak pożegnania go zgodnie z ceremoniałem wojskowym w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Podkreślił też, że twierdzenie organu o zawieszeniu postępowania nie znajduje odzwierciedlenia w faktach i zakwestionował negowanie bezczynności w sprawie. W przypadku braku wystarczających dowodów wniósł do organu odwoławczego o przeprowadzenie dowodu z pism znajdujących się w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej kierowanych przez skarżącego oraz dziekana OIRP K., wskazujących na mobbing i represjonowanie skarżącego. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (Szef IWSZ) powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazał, że organ I instancji zasadnie uznał, że przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie daje podstaw do uznania, że skarżącemu należy się wnioskowane wyrównanie. Powołał przy tym przepisy uchylonej z dniem [...] kwietnia 2022 r. ustawy o służbie, na których oparł się organ I instancji i wskazał, że analogiczne przepisy zostały wprowadzone w art. 451 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny. Podkreślił ponadto, że orzeczenie RWKL nr [...] orzekające o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego w wymiarze 2 miesięcy, wyraźnie wskazuje w pkt 10, że schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że stan faktyczny w sprawie ustalono prawidłowo na podstawie właściwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie i przekazania sprawy organowi I instancji w celu ponownego rozpoznania oraz podtrzymując argumentację zawartą we wniosku oraz w kolejnych pismach składanych na gruncie postępowania administracyjnego (w tym w odwołaniu). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed WSA w Bydgoszczy w dniu [...] stycznia 2024 r. skarżący podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, podkreślając, że w okresie zwolnienia lekarskiego brak było przepisów wykonawczych oraz wskazując że niedopuszczalne jest oparcie rozstrzygnięcia na orzeczeniu RWKL z dnia [...] listopada 2022 r., którego zostało wydane na potrzeby innego postępowania dotyczącego skorzystania przez niego z urlopu zdrowotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W niniejszej sprawie należało rozstrzygnąć czy orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie i odmówiły przyznania P. M. wyrównania uposażenia do wysokości 100% za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w czasie służby, o co skarżący zawnioskował na podstawie art. 89a ustawy o służbie wojskowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak stanowi powołany przez skarżącego przepis art. 89a ustawy o służbie wojskowej - na podstawie którego zawnioskował on o wyrównanie uposażenia - w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim żołnierz zawodowy otrzymuje 80% uposażenia (ust. 1). Jednak stosownie do ust. 3, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez wojskową komisję lekarską, 8) stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Istotnym jest jednocześnie, że w dniu 23 kwietnia 2022 r. w życie weszła ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 2305 ze zm.), regulująca materię dotychczas uregulowaną w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym w dacie orzekania przez organy obu instancji ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych już nie obowiązywała. Jednak co istotne, w art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W związku z tym, skoro postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego z dnia 4 października 2021 r. (wpływ do organu: 7 października 2021 r.) – a więc jeszcze pod rządami ustawy o służbie wojskowej – to podstawę materialnoprawną wydanych decyzji winny stanowić przepisy tejże ustawy. Przechodząc do dalszych rozważań podkreślić należy, że ustawodawca sformułował szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są organy administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. I tak, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy zobowiązane są także prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Te ogólne zasady postępowania znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Z powyższego wynika, że obowiązkiem organów administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co organy realizują poprzez nakaz podjęcia wszelkich niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego czynności w sprawie oraz nakaz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego - art. 80 k.p.a., zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący - art. 77 § 1 k.p.a., a więc przy podjęciu wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści - art. 7 i art. 11 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Dopiero spełnienie wszystkich wskazanych przesłanek warunkujących prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, pozwala na dokonanie oceny stanu faktycznego z punktu widzenia regulacji materialnoprawnych, celem wydania decyzji administracyjnej, stanowiącej indywidualny akt stosowania prawa. Podkreślić również należy, że doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Uzasadnienie to musi zawierać wskazanie i omówienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 3 k.p.a.) oraz należy w nim przedstawić - w sposób spójny, logiczny i pełny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy, stwierdził, że orzekające w sprawie organy administracji nie sprostały powyższym obowiązkom, naruszając wskazane przepisy. Przede wszystkim organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny podstaw prawnych wydanych decyzji, nie wskazując w szczególności trybu w jakim dokonały oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek koniecznych dla otrzymania wnioskowanego wyrównania uposażenia. Przy czym zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. istotny element decyzji administracyjnej stanowi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 4 i 6). Przepis § 3 tej regulacji konkretyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przywołanych przepisów wynika zatem obowiązek precyzyjnego wskazania oraz wyjaśnienia przepisów prawa, które zadecydowały o treści rozstrzygnięcia, w taki sposób by strona mogła zrozumieć motywację organu. Z analizy decyzji organu pierwszej instancji wynika jednak, że Komendant stwierdzając, że "wskazany przypadek nie kwalifikuje się do zachowania prawa do 100% uposażenia" nie wyjaśnił z czego wynika ta ocena i na podstawie jakich dowodów organ ją wywiódł. W szczególności nie wskazał tego w jaki sposób i w jakim trybie dokonał weryfikacji tego czy choroba, wynikająca z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej (zaburzenia adaptacyjne o typie reakcji depresyjnej, epizod depresyjny), ma związek ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby wojskowej. Nie wyjaśnił przy tym jak rozumieć należy powyższe przesłanki – tj. szczególne właściwości i warunki służby wojskowej. Nie ulega jednak wątpliwości, że nie można utożsamiać ich i rozumieć jako warunków narażenia na czynniki oraz procesy pracy stwarzające szczególne zagrożenie dla zdrowia lub życia w rozumieniu Kodeksu pracy. Za pozostające bez znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek umożliwiających przyznanie wyrównania uposażenia, o które wnioskował skarżący, z pewnością uznać należy zatem znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie kierownika sekcji BHP w 3RBL w K., że na stanowisku skarżącego nie występują warunki narażenia na pracę w warunkach szkodliwych i uciążliwych. Warto zwrócić w tym miejscu uwagę na pojęcie "szczególnych właściwości i warunków służby wojskowej", którym posługuje się rozporządzenie Ministra Obrony N. z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wykazu chorób, pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Co prawda akt ten nie stanowi przepisów wykonawczych wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej, stanowiących podstawę wniesionego w sprawie wniosku. Jednak Sąd - którego rolą nie jest rozpatrywanie sprawy w zastępstwie organu - dostrzega jedynie, że okoliczności powstawania chorób w związku z pełnieniem służby przez żołnierzy traktowane są przez ustawodawcę w sposób odrębny, na co organ powinien zwrócić uwagę ponownie rozpoznając sprawę. Przechodząc do kolejnego uchybienia wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji Komendant niezasadnie skupił się głównie na kwestii postępowania przed Rejonową Komisją Lekarską, gdzie skierowano skarżącego po wniesieniu przez niego wniosku o wyrównanie uposażenia w celu uzyskania orzeczenia ustalającego związek choroby skarżącego ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, nie wskazując jednak jednoznacznie, aby to treść tego orzeczenia miała być dla organu wiążąca czy też przesądzająca w sprawie. Wobec braku szczegółowych przepisów wykonawczych do art. 89a ustawy o służbie wojskowej, powyższe nie wynika bowiem bezpośrednio z treści ustawy. To zaś – wobec braku szczegółowego uregulowania trybu działania w postępowaniach w sprawie stwierdzenia czy choroba wnioskodawcy uprawnia go do przyznania wyrównania uposażenia – wymagało od organu tym bardziej aby w treści uzasadnienia wyjaśnił stronie dlaczego jego wniosek nie zasłużył na uwzględnienie i czym kierował się organ podejmując taką decyzję. W niniejszej sprawie tego jednak zabrakło. Decyzja organu I instancji praktycznie pozbawiona jest uzasadnienia prawnego. Nie omówiono w niej zastosowanych przepisów w kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego (w tym dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego, m.in. zaświadczenia z dnia [...].10.2021 r. – k. 29 akt adm.), ograniczając się do ogólnego podsumowania, że wskazany przypadek nie kwalifikuje się do zachowania prawa do 100% uposażenia. Podkreślić należy jednocześnie, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na jego niekompletność. W aktach administracyjnych brakuje bowiem chociażby dokumentacji z której wynikałoby w jakich okresach skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim (którą z uwagi na przedmiot postępowania uznać należałoby za znamienną) czy też pełnej dokumentacji dotyczącej wspomnianego powyżej postępowania przed RWKL, gdzie Komendant skierował skarżącego celem uzyskania orzeczenia o związku jego choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami pracy. W aktach znajduje się bowiem wyłącznie postanowienie z dnia [...].11.2022 r. nr [...] o odmowie wszczęcia sprawy. Brakuje jednak decyzji nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z [...].12.2022 r., uchylającej ww. postanowienie. Ponadto w aktach nie ma również postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie, na które Komendant wskazał w treści uzasadnienia wydanej przez siebie decyzji. Dodać należy również, że podczas rozprawy skarżący na pytanie Sądu wskazał, że nie otrzymał w toku postępowania takiego postanowienia. Oświadczenie skarżącego w zestawieniu z brakiem odzwierciedlenia w aktach sprawy zawieszenia przez Komendanta niniejszego postępowania stwarza zatem wątpliwość czy postępowanie to zostało w ogóle zawieszone, a jeżeli tak, to czy wydane zostało postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie ulega wątpliwości, że dla poprawnego zakończenia niniejszego postępowania od strony proceduralnej, kwestia ta wymaga wyjaśnienia. Przechodząc zaś do decyzji organu odwoławczego, wskazać należy że w dużej mierze popełnił on podobne uchybienia do powyżej opisanych. Przede wszystkim również nie wyjaśnił stronie należycie – zarówno od strony prawnej jak i faktycznej - tego co legło u podstaw odmowy przyznania mu wnioskowanego wyrównania. Nie uściślił tego w jaki sposób organy dokonały oceny spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej, na podstawie którego skarżący złożył wniosek, tłumacząc swoje rozstrzygnięcie wyłącznie lakonicznymi stwierdzeniami. Ponadto za wadliwe uznać należy powołanie się organu odwoławczego na orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. (k. 42 akt adm.), w którym to wskazano że schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Istotnym jest bowiem, że orzeczenie to wydane zostało w sprawie udzielenia skarżącemu urlopu zdrowotnego. Z akt sprawy nie wynika jednak jednoznacznie, aby orzeczenie to dotyczyło tego samego schorzenia w związku z którym skarżący domaga się wyrównania uposażenia. Organ II instancji nie miał zatem podstaw aby orzeczenie to potraktować jako dowód w sprawie, a w każdym razie nie wykazał tego w żaden sposób w treści uzasadnienia. To zaś prowadzi do wniosku, że działał w tym zakresie na zasadzie domniemania i dowolnej oceny. Pośród uchybień organu odwoławczego wskazać należy także nieuzupełnienie materiału dowodowego i błędne uznanie, że organ I instancji wywiązał się w tym zakresie ze swojego obowiązku oraz brak odniesienia się do istotnych zarzutów odwołania – gdzie skarżący wskazywał m.in. właśnie na brak w aktach postanowienia o zawieszeniu, na kwestię braku regulacji zobowiązującej organ do uzyskania orzeczenia od RWKL, na konieczność odniesienia się do dokumentacji medycznej, którą przedłożył do organu. Podsumowując swoją ocenę organ ograniczył się w zasadzie do lakonicznego stwierdzenia, że przedłożona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie daje podstawy do uznania, że należy mu wyrównać uposażenie. W tym miejscu zauważyć należy pojawiającą się nieścisłość, a mianowicie – czy organ oceniając spełnienie przesłanki koniecznej dla przyznania wyrównania uposażenia opierał się zatem na ocenie dokumentacji medycznej skarżącego (której w treści uzasadnienia jakkolwiek nie skomentował oprócz wskazania że nie daje ona podstaw do wyrównania) czy też na orzeczeniu RWKL (które jak już wyżej wskazano wydane zostało w związku z kwestią urlopu zdrowotnego). Brak wyjaśnienia przez organ trybu oraz motywów działania powoduje natomiast brak możliwości przeprowadzenia kontroli jej merytorycznej poprawności. Podkreślić należy zatem raz jeszcze, że zdaniem Sądu uzasadnienia obu decyzji wydanych w sprawie w ogóle nie wyjaśniają przyjętego przez organy toku rozumowania, a to w konsekwencji czyni zajęte przez nie stanowiska zupełnie dowolnymi. W prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu powinna znaleźć się pełna informacja co do tego, jakie kwestie badał organ i jakie przepisy zastosował w sprawie. Takiego uzasadnienia, zawierającego niezbędne rozważania, zabrakło jednak w obu decyzjach wydanych w sprawie. Jednocześnie podkreślić należy, że w toku rozpoznawania sprawy Sąd doszedł do przekonania, że akta administracyjne sprawy są niekompletne. W związku z tym uznać należy, że wydanie rozstrzygnięcia w tej sytuacji było przedwczesne. Podsumowując powiedziane wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że uchybienia w postaci niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy prawnej wydanych decyzji z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy, stanowią o podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przede wszystkim wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena jest niepełna, oparta na niekompletnym materiale dowodowym i niepoparta przepisami prawa materialnego, którymi organ się kierował. Nie pozwala przy tym na odtworzenie toku myślowego oraz poglądu prawnego organów, a także nie przekonuje o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Brak prawidłowych ustaleń faktycznych w przedstawionym powyżej zakresie stanowi z kolei podstawę do postawienia organom skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Dodatkowo Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył, wynikającą z art. 15 k.p.a., zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, na skutek braku ponownego merytorycznego rozpoznania przez sprawy w jej całokształcie, w tym braku odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. W opinii Sądu ujawnione naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym kontrolowane rozstrzygnięcia wymykają się spod merytorycznej kontroli Sądu, ponieważ wadliwości ich uzasadnień - głównie wobec niewyjaśnienia przez organy stanowiska w sprawie - uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny przesłanek, którymi kierowały się organy rozpatrując pozytywnie wniosek Inwestora Natomiast nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Jak bowiem wskazano na wstępie, sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Nadto sąd administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnianiu podstaw prawnych do poczynionych przezeń ustaleń. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., w szczególności poprzez uzupełnienie materiału dowodowego (o braki na które wskazano w treści uzasadnienia, a także – po ustaleniu przez organ trybu w jakim należy oceniać zasadność wniosku skarżącego – ewentualnie o dodatkową dokumentację) w oparciu o art. 136 k.p.a., a następnie ocenę istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek i wyjaśnienie w treści uzasadnienia tego w jakim trybie ocenił zasadność wniosku, tak by wnioskodawca miał świadomość tego na jakich dowodach organ się opierał.