II SA/Wa 1327/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawa ze skargi D. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie cofnięcia D.N. pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2020 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...] wpłynął wniosek Prezesa Koła Łowieckiego "[...]" w W. o niezwłoczne cofnięcie D.N. pozwolenia na broń w związku z prawomocnym skazaniem za przestępstwo określone w art. 53 pkt 4 ustawy Prawo łowieckie. W dniu 11 lutego 2020 r. Komenda Wojewódzka Policji z siedzibą w [...] otrzymała z Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny odpis prawomocnego wyroku w sprawie sygn. akt [...] dotyczącego D.N.. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w dniu [...] lutego 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia D.N. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją, że jest on osobą skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] ([...]) wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] cofnął D.N. pozwolenie na posiadanie na broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich. W uzasadnieniu decyzji przytaczając treść art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ podkreślił, że z brzmienia tych przepisów wynika, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne jest zaliczona do kategorii osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ podniósł jednocześnie, że wyrokiem z dnia [...] października 2019 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. skazał D.N. za popełnienie przestępstwa umyślnego określonego w art. 53 pkt 4 ustawy – Prawo łowieckie. Od powyższej decyzji D.N. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym potwierdził fakt skazania i jednocześnie zakwestionował ustalenia poczynione w postępowaniu karnym obszernie opisując błędy popełnione (jego zdaniem) w toku tego postępowania. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu decyzji, przywołując treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o bron ii amunicji, organ odwoławczy podkreślił, iż ustawodawca przesądził, że przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi, m. in. sam fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń. Do oceny, czy w sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o bron ii amunicji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania jego prawidłowości. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia, a w niniejsze sprawie przesłanka taka występuje. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. D.N. nie sformułował żadnych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji, wniósł tylko o zwolnienie z kosztów postępowania przed sądem z uwagi na jego trudną sytuację finansową. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił jednocześnie, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, więc organy Policji nie mają swobody wyboru rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, jeżeli przesłanki ww. przepisów są spełnione. Nadto uprawnienie do posiadania broni nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, jest wyjątkiem od reguły, zatem przepisy regulujące tę kwestię powinny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r. wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.). Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez D.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej również "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Fakt, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt [...] zastał skazany za popełnienie przestępstwa z art. 53 pkt 4 ustawy - Prawo łowieckie jest w niniejszej sprawie bezsporny. Nie ulega również wątpliwości, że przestępstwo popełnione przez skarżącego jest przestępstwem umyślnym. Stąd też, organ dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r. Wskazane wyżej przepisy nakazują organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Patrząc na konstrukcję przepisu zawartego w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy dojść do wniosku, że zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b). Skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej od 10 marca 2011 r., należy zatem do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Należy jednocześnie zaznaczyć, że organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz, czy też zastosowano właściwą kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Reasumują stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.