II SA/Wa 1235/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę

Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] maja 2025 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ"), mając za podstawę art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1684 ze zm.; dalej: u.s.p."), stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu [...] (dalej: "Zarząd", "skarżący") z [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z K.Z - dyrektorem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej: "dyrektor"). W uzasadnieniu powołanego na wstępie aktu organ podał, że na posiedzeniu w dniu [...] marca 2025 r. Zarząd podjął uchwałę nr [...] o rozwiązaniu umowy o pracę z dyrektorem, wskazując jako podstawę prawną art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. w związku z art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.; dalej: "k.p."). W kolejnych dniach do Wojewody wpłynęły wystąpienia kwestionujące tryb przyjęcia oraz treść ww. uchwały. Dlatego pismem z [...] kwietnia 2025 r. organ zwrócił się do skarżącego o przesłanie wyjaśnień oraz dokumentacji postępowania poprzedzającego podjęcie przedmiotowej uchwały. Po przeanalizowaniu otrzymanych od Zarządu materiałów, Wojewoda, pismem z [...] kwietnia 2025 r., wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności spornej uchwały. Organ uznał bowiem, iż została ona podjęta z naruszeniem art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP"). W dalszej kolejności Wojewoda przedstawił rozważania na temat charakteru prawnego uchwały o zwolnieniu kierownika jednostki organizacyjnej powiatu, stwierdzając, że pomimo braku podstaw do stosowania wprost przepisów ogólnej procedury administracyjnej, nie powinno to pozbawiać stron tego rodzaju postępowań podstawowych gwarancji procesowych. Organ powołał się przy tym na orzeczenia sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, opowiadając się za uwzględnieniem reguł wynikających z art. 2 Konstytucji RP w odniesieniu do stosowania procedur władczych, nieuregulowanych bezpośrednio w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a.") takich jak postępowania samorządowe, w tym zakończone uchwałą opartą o art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. Wojewoda zaakcentował, iż w uzasadnieniu uchwały Zarządu z [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie wystąpienia do Sejmiku Województwa [...] (dalej: "Sejmik") o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z dyrektorem, jako podstawę rozwiązania stosunku pracy nie przywołano zdarzeń związanych z wykonywaniem mandatu radnego, lecz uzyskanie przez pracodawcę informacji o dopuszczeniu się przez pracownika ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych oraz naruszeń przepisów w związku z zajmowanym stanowiskiem, co stanowi podstawę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W uzasadnieniu ww. uchwały przedstawiono katalog tych naruszeń. Zwrócono się też o udzielenie odpowiedzi w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, ze względu na konieczność zachowania terminu przewidzianego w art. 52 § 2 k.p. Również [...] marca 2025 r. Starosta [...] skierował wniosek do Sejmiku. Pomimo doręczenia wniosku adresatowi w dniu [...] i [...] marca 2025 r., do dnia udzielenia wyjaśnień Wojewodzie nie została podjęta stosowna uchwała Sejmiku. Ze zgromadzonej dokumentacji także wynika, że do dyrektora wysłano zaproszenia na dwa kolejne posiedzenia Zarządu celem wyjaśnienia wymienionych w ww. uchwale uchybień. Przy czym zaproszenie na posiedzenie Zarządu, przewidziane na [...] marca 2025 r. o godz. 16:15, zostało wysłane w tym samym dniu, drogą mailową na oficjalne adresy szpitala, o godz. 11:56, zaś adresatowi drogą sms o godz. 12:10. Sekretariat Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej: "SP ZOZ w [...]") bardzo szybko udzielił odpowiedzi, wedle której dyrektor, w związku z nagłym zasłabnięciem, udał się do lekarza i nie ma możliwości przekazania mu informacji o posiedzeniu Zarządu. Natomiast zaproszenie na kolejne posiedzenie skarżącego, zaplanowane na [...] marca 2025 r. o godz. 16:30, wysłano w tym samym dniu wyłącznie SMS-em o godz. 13:59. Na żadnym z tych posiedzeń dyrektor się nie stawił. Na posiedzeniu w dniu [...] marca 2025 r. jeden z członków Zarządu ustnie przekazał, iż do Przewodniczącego Rady Powiatu wpłynęło zwolnienie lekarskie dyrektora. Starosta oświadczył, że nie ma wiedzy na ten temat, zaznaczając, iż takie zwolnienie powinno wpłynąć do szpitala jako pracodawcy. Następnie skarżący zapoznał się z opiniami związków zawodowych działających w SP ZOZ w [...] wobec zamiaru rozwiązania umowy o pracę z dyrektorem. Starosta poinformował, że ok. 3 tygodnie temu, niezwłocznie po podjęciu uchwały w przedmiocie zgody Sejmiku, Sejmik otrzymał wniosek w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym - dyrektorem. Wprawdzie Sejmik obradował na posiedzeniu w ostatnich dniach, ale w jego porządku obrad nie było sprawy z wniosku skarżącego. Sejmik nie jest związany wskazanym we wniosku terminem zajęcia stanowiska. Po przeanalizowaniu powyższych okoliczności w ramach dyskusji, skarżący większością głosów przyjął uchwałę nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z dyrektorem bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Przyczyny rozwiązania umowy o pracę wymieniono w uzasadnieniu ww. uchwały, stanowiącym jej integralną część. W ocenie Wojewody, w opisanym wyżej stanie faktycznym nie zostały przez Zarząd zachowane wywiedzione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym reguły. Sposób procedowania w tej sprawie nastąpił de facto z pominięciem osoby zainteresowanej, tj. dyrektora, przy braku realnej możliwości wypowiedzi co do zgłaszanych wobec niego zastrzeżeń. Skarżący nie stworzył dyrektorowi wystarczających warunków do wzięcia udziału w postępowaniu w tym, do zapoznania się ze stawianymi mu zarzutami czy uzupełnienia materiału dowodowego. Brak jest w aktach potwierdzenia doręczenia uchwały w przedmiocie zgody Sejmiku. Wątpliwości budzi też krótki czas (liczący kilka godzin), który poprzedzał wysłanie zaproszeń na posiedzenia Zarządu, co w sytuacji braku wcześniejszego przedstawienia zarzutów na piśmie, znacznie utrudniało zebranie przez dyrektora informacji i dokumentów niezbędnych do zajęcia własnego stanowiska w sprawie i ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego. Ponadto skarżący nie przedstawił racjonalnych powodów, dla których tak długo zwlekał z oficjalnym powiadomieniem dyrektora o stawianych mu zarzutach i wezwaniem go do złożenia ewentualnych wyjaśnień. Zebrany materiał potwierdza, iż Zarząd był świadomy ograniczenia czasowego określonego w art. 52 § 2 k.p., zgodnie z którym rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Ze względu na wspomniany termin, w podjętej już w dniu [...] marca 2025 r. uchwale w przedmiocie zgody Sejmiku sformułowano prośbę o przedstawienie stanowiska Sejmiku w terminie 14 dni. O ile nie budzi zastrzeżeń organu szybkie i sprawne postępowanie skarżącego odnośnie podjęcia ww. uchwały z [...] marca 2025 r., jak również zakreślenie Sejmikowi dość krótkiego (bo 14-dniowego) terminu do wyrażenia stanowiska, o tyle nieuzasadniona pozostaje bierność Zarządu w kwestii wezwania dyrektora, jako osoby bezpośrednio zainteresowanej, do złożenia wyjaśnień w przedmiocie formułowanych pod jego adresem zarzutów. Skarżący zwlekał do ostatniego momentu z podjęciem działań mających na celu umożliwienie dyrektorowi czynnego udziału w prowadzonym wobec niego postępowaniu. Zważywszy, że jego stan zdrowia uległ nagłemu pogorszeniu [...] marca 2025 r., dyrektor z powodów obiektywnych mógł być wówczas niezdolny do złożenia takich wyjaśnień osobiście. Jakkolwiek termin wskazany Sejmikowi przez skarżącego nie wynikał z przepisów prawa, a w konsekwencji nie miał mocy wiążącej, to w przypadku rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dyscyplinarnych, pracodawca jest związany terminem określonym w art. 52 § 2 k.p., przez co ciążył na nim obowiązek podejmowania wszelkich przewidzianych prawem środków, aby nie dopuścić do bezskutecznego upływu tego terminu. Wojewoda zwrócił też uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwłaszcza w kontekście rozwiązania umowy o pracę w trybie natychmiastowym, dopuszczono możliwość odebrania pisemnych wyjaśnień także od osoby niezdolnej do pracy ze względu na stan zdrowia. Skarżący nie zdecydował się jednak na odpowiednio wczesne przedstawienie zarzutów dyrektorowi i wezwanie go do przedłożenia wyjaśnień, tj. w czasie gwarantującym zachowanie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 52 § 2 k.p. W rezultacie czynności podjęte przez Zarząd tuż przed upływem tego terminu, obliczone na odebranie wyjaśnień ustnych, okazały się spóźnione i bezskuteczne. Organ stwierdził, że skarżący w sposób istotny naruszył standardy działania administracji, wyznaczane zasadami demokratycznego państwa prawa, stwarzając dyrektorowi iluzoryczną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a przez to obrony swoich praw. Jak podkreślił Wojewoda, uchwała z [...] marca 2025 r. wywiera skutki o charakterze personalnym z zakresu prawa pracy, które podlegają ochronie i kognicji sądów pracy, przy czym jedną ze stron tego stosunku prawnego jest Zarząd, tj. organ administracji, a to wymusza stosowanie wyższych standardów niż obowiązujące w relacjach prywatnoprawnych. Organ wyjaśnił, iż nie wkracza w sferę decyzyjną skarżącego ani nie bada zasadności przesłanek, którymi kierował się, podejmując ww. uchwałę (to należy do ewentualnej kognicji sądu pracy), zaś jego zastrzeżenia dotyczą wyłącznie kwestii formalnoprawnej - właściwego przeprowadzenia procesu administracyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi Zarządu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Według skarżącego, Wojewoda nie ocenił należycie wyjaśnień odnośnie podejmowania działań w celu zapewnienia udziału dyrektora w postępowaniu poprzedzającym rozwiązanie umowy o pracę. Zarząd przypomniał, że w uzasadnieniu uchwały z [...] marca 2025 r. nr [...] w 10 punktach opisano zarzuty ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, których dopuścił się dyrektor. Powyższą uchwałę Dyrektor zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, szczegółowo odnosząc się w uzasadnieniu skargi do stawianych mu zarzutów. Zarzuty te zostały w całości powtórzone w uchwale z [...] marca 2025 r. w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę. Skarżący podsumował, iż dyrektor znał stawiane mu zarzuty i ustosunkował się do nich na piśmie, a złożenie skargi świadczy o aktywności w ramach obrony jego interesów. Zarząd podjął działania mające na celu zapewnienie wysłuchania dyrektora przed podjęciem uchwały z [...] marca 2025 r. dotyczącej rozwiązania umowy o pracę, mimo że nie wynika to z przepisów. Wysłano bowiem zaproszenia na oba posiedzenia Zarządu (w formie wiadomości sms oraz na skrzynkę poczty elektronicznej SP ZOZ w [...]) - najpierw [...] marca 2025 r. w celu "Przyjęcia wyjaśnień dyrektora SPZOZ w [...] w sprawie uchybień wskazanych w uchwale Nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2025 r.", a następnie [...] marca 2025 r. w celu "Wysłuchania Pana K.Z. dyrektora SP ZOZ w sprawie zarzutów wynikających z uzasadnienia Uchwały nr [...] Zarządu Powiatu z dnia [...].03.2025 r. w wprawie wystąpienia do Sejmiku Województwa [...] o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy". Zatem skarżący dołożył należytej staranności w powiadomieniu dyrektora o posiedzeniach i celu jego uczestnictwa w tych posiedzeniach. W obu przypadkach dyrektor nie stawił się. Podczas wysyłania pierwszej wiadomości o posiedzeniu, dyrektor był obecny w pracy. Zaproszenia na posiedzenia Zarządu z reguły są przesyłane dzień wcześniej lub tego samego dnia, w którym odbywa się posiedzenie, z wyprzedzeniem kilku godzin. Informacje o możliwości udziału w posiedzeniu zostały więc przesłane dyrektorowi w sposób zwyczajowo przyjęty w pracach skarżącego. Skoro dyrektor jest pracownikiem Zarządu, a był obecny w pracy, to także powinien uczestniczyć w posiedzeniu. Skarżący uznał, iż podjął realne działania mające na celu wysłuchanie dyrektora przed podjęciem uchwały o rozwiązaniu z nim umowy o pracę. Nadto od dnia pierwszego zaproszenia na posiedzenie Zarządu, czyli od [...] marca 2025 r. do [...] kwietnia 2025 r. dyrektor przebywał na zwolnieniu lekarskim, które zostało przesłane przez SP ZOZ w [...] do Starostwa Powiatowego z dużym opóźnieniem, gdyż dopiero [...] marca 2025 r., czyli już po podjęciu przez skarżącego uchwały z [...] marca 2025 r. rozwiązującej umowę o pracę. Skarżący również odnotował, że doręczenie dyrektorowi ww. uchwały napotkało na poważne trudności. Dlatego uczyniono to na kilka sposobów: uchwałę tę przesłano na adres poczty elektronicznej dyrektora, drogą sms na nr jego telefonu komórkowego oraz drogą poczty tradycyjnej, a także doręczono bezpośrednio w miejscu zamieszkania adresata. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Jednocześnie organ zawnioskował o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga podlega oddaleniu jako nieuzasadniona. Zgodnie z art. 32 ust. 1 u.s.p., zarząd powiatu wykonuje uchwały rady powiatu i zadania powiatu określone przepisami prawa. Według art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., do zadań zarządu powiatu należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Z kolei art. 70 ust. 1 u.s.p. przewiduje, że uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do oceny, czy zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu z [...] marca 2025 r. nr [...], innymi słowy - czy można mówić o jej istotnej sprzeczności z prawem. Zdaniem tutejszego Sądu, na te pytania trzeba odpowiedzieć twierdząco. W judykaturze sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, wedle którego uchwała podejmowana w oparciu o art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. nie jest decyzją administracyjną, a w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. Nie zmienia to jednak faktu, iż jedną z podstawowych gwarancji procesowych w każdym postępowaniu toczącym się przed organami administracyjnymi jest zapewnienie stronom przez te organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Uwzględniając charakter prawny uchwały z [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z dyrektorem, obowiązek taki należy wyprowadzić z art. 2 Konstytucji RP statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji w dniu 6 września 2001 r., stanowiącego o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień, jak też orzecznictwa w tym zakresie (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 494/20; z 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3116/19; z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 717/23; z 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 28/22 i z 3 września 2025 r., sygn. akt II GSK 333/22 - orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Procedury o charakterze władczym, a do takich należy uchwała podejmowana na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., nie mogą być oderwane od standardów konstytucyjnych. Prawo do Sądu, ustanowione normą art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zabezpieczone normą art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, obejmuje prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury (zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności) - vide wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 9 czerwca 1998 r., sygn. akt K 28/97, publ. OTK ZU nr 4/1998, poz. 50; z 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, publ. OTK-A 2006/3/27; z 12 marca 2002 r., sygn. akt P 9/01, publ. OTK-A 2002/2/14. Zasadę prawa do sprawiedliwego i jawnego, szybkiego procesu należy odnieść odpowiednio do procesu administracyjnego w zakresie rozpatrzenia sprawy przez władzę publiczną sprawiedliwie, jawnie, bez nieuzasadnionej zwłoki, a bezpośrednio do postępowania administracyjnego (vide Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 55). Postępowanie sądowoadministracyjne polega na kontroli administracji publicznej. Ta szczególna relacja powoduje, że w trakcie tej kontroli nie można poprzestać, oceniając zachowanie procesowych standardów konstytucyjnych, na przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie, iż procesowe standardy konstytucyjne obowiązują w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, ale nie dotyczy to kontrolowanej procedury, czyniłoby tę kontrolę iluzoryczną (vide wyrok NSA z 9 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1338/19). Prawidłowo postąpił Wojewoda, który - co wymaga podkreślenia - nie zakwestionował kompetencji Zarządu do rozwiązania stosunku administracyjnoprawnego z dyrektorem z uwagi na ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, ale dostrzegł, że temu uprawnieniu nie towarzyszyło zagwarantowanie dyrektorowi prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Z całą pewnością dyrektor nie pozyskał pełnej i wyczerpującej wiedzy o toczącym się postępowaniu zakończonym podjęciem uchwały z [...] marca 2025 r. nr [...]. Trafnie zauważa organ nieuzasadnioną i niewyjaśnianą zwłokę skarżącego w przedsięwzięciu działań zapewniających dyrektorowi udział w tym postępowaniu, co jest niezrozumiałe w świetle miesięcznego terminu przewidzianego w art. 52 § 2 k.p. Otóż działania te ograniczyły się do łącznie trzech prób zawiadomienia dyrektora o posiedzeniach Zarządu. W przypadku pierwszego posiedzenia, wyznaczonego na [...] marca 2025 r. godz. 16:15, zaproszenie na to posiedzenie zostało wysłane w ww. dacie o godz. 11:58 na adres poczty elektronicznej SP ZOZ w [...] oraz o godz. 12:10 w formie wiadomości tekstowej (sms) na nr telefonu komórkowego dyrektora. Informację o drugim posiedzeniu, zaplanowanym na [...] marca 2025 r. godz. 16:30, przesłano w tym dniu dyrektorowi sms-em o godz. 13:59. Brak jest potwierdzenia, iż sms-y te w ogóle dotarły do dyrektora; wiadomo jedynie, że sekretariat SP ZOZ w [...] zapoznał się z treścią wiadomości e-mail, gdyż powiadomił skarżącego o zasłabnięciu dyrektora i udaniu się przez niego do lekarza. W tych okolicznościach nie można stwierdzić, iż dyrektorowi znane były terminy i przedmiot posiedzeń Zarządu. Opisane wyżej czynności jednoznacznie wskazują, że skarżący nie stworzył dyrektorowi warunków zapewniających mu prawo do wysłuchania, złożenia wyjaśnień oraz zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W postępowaniu zakończonym uchwałą, której nieważność stwierdził Wojewoda, dyrektor nie mógł zająć stanowiska w sprawie planowanego rozwiązania z nim stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz odnieść się do stawianych mu zarzutów. Zatem skarżący procedował w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z dyrektorem z pominięciem dyrektora i możliwości jakiejkolwiek jego wypowiedzi. Tego rodzaju wady procedury władczej nie mogą być zakwalifikowane jako nieistotne. W konsekwencji Wojewoda właściwie ocenił, iż uchwała z [...] marca 2025 r. nr [...] istotnie narusza art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. Zasadności tego wniosku nie podważa fakt, że dyrektor od [...] marca 2025 r. do [...] kwietnia 2025 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, o czym skarżący dowiedział się dopiero [...] marca 2025 r., gdy wzmiankowane zwolnienie wpłynęło do Starosty [...], aczkolwiek na posiedzeniu w dniu [...] marca 2025 r. jeden z członków Zarządu ustnie przekazał informację o wpłynięciu tego zwolnienia do Przewodniczącego Rady Powiatu. Ustosunkowując się do argumentu skarżącego, iż dyrektor mógł skorzystać z prawa do obrony, wnosząc skargę na uchwałę Zarządu z [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie wystąpienia o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę, należy wyjaśnić, że ta skarga została przez tutejszy Sąd prawomocnie odrzucona na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z 30 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 726/25, a to ze względu na brak interesu prawnego dyrektora do zaskarżenia ww. uchwały. Akt ten ma charakter intencyjny i wyłącznie uruchamiał procedurę odwołania ze stanowiska dyrektora w sytuacji, gdy jest on jednocześnie radnym Sejmiku. Nie sposób więc uznać, iż dyrektor miał możliwość skutecznie zaprezentować swoje stanowisko i wypowiedzieć się w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 726/25. Mając na uwadze wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.