II SA/Wa 1223/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego – oddala skargę –

L. S. wnioskiem, który wpłynął do organu w dniu [...] marca 2017 r., wystąpił o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 446 ze zm.), odmówił przyznania skarżącemu L. S. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu podał, że do przyznania dodatku mieszkaniowego muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: 1. tytuł prawny do zajmowanego lokalu, 2. kryterium dochodowe, 3. kryterium powierzchni. W rozpoznawanej sprawie tymczasem nie została spełniona przesłanka dotycząca powierzchni lokalu, na który skarżący ubiega się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dla 2-osobowego gospodarstwa domowego bowiem, normatywna powierzchnia nie może przekraczać 40,00 m² (art. 5 ustawy). Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m² jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60% (art. 5 ust. 1, 3 i 5 ustawy). W przypadku skarżącego powierzchnia lokalu wynosi 52,20 m² i przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na 2 członków gospodarstwa domowego o więcej niż 30% (52,00 m²), a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 80,46 % (przekracza 60%). Reasumując: 1. Liczba członków gospodarstwa domowego – 2, 2. Powierzchnia użytkowa lokalu 52,20 m² w tym powierzchnia pokoi i kuchni 42,00 m² (80,46%), 3. Powierzchnia normatywna dla 2 osób wynosi 40,00 m² i dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30% tj. do 52,00 m². W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skarżący wskazał, że nie uwzględniono jego trudnej sytuacji życiowej, to jest niepełnosprawności, niewielkich dochodów i olbrzymiego zadłużenia dodając, iż przyznanie dodatku mieszkaniowego jest konieczne do wyjścia z wykluczenia społecznego i powrotu do pracy. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podało, że o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nic nie wskazuje na to, że ani skarżący, ani też jego syn byli osobami niepełnosprawnymi poruszającymi się na wózku lub których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, co skutkowałoby powiększeniem normatywnej powierzchni o 15 m². Zatem w odniesieniu do skarżącego nie został zatem spełniony wymóg nieprzekraczania "normatywnej powierzchni użytkowej" określony w art. 5 ust. 1 ustawy. W tej sytuacji zbędnym było badanie wystąpienia pozostałych przesłanek, od których łącznego wystąpienia uzależnione jest przyznanie dodatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący L. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 6 – 10 k.p.a., 2. art. 2 – 4, art. 6 – 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, 3. zasad Kodeksu Etyki Pracowników Urzędu Miasta [...], tj.: zasady praworządności, zasada uczciwości i rzetelności, zasady jawności, zasady profesjonalizmu, zasady neutralności, zasady współodpowiedzialności za działanie, zasady praworządności, zasady uczciwości i rzetelności, zasady jawności, zasady profesjonalizmu, zasada neutralności i zasady współodpowiedzialności za działania. W uzasadnieniu natomiast wskazał, że spełnia wszystkie kryteria dochodowe ustawy, a jego bardzo trudna sytuacja materialna uniemożliwia poradzenie sobie samemu. Zatem powyższa decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło i jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 108), dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z kolei na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Natomiast w myśl art. 5 ust. 1 ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 1) 35 m2 - dla 1 osoby; 2) 40 m2 - dla 2 osób; 3) 45 m2 - dla 3 osób; 4) 55 m2 - dla 4 osób; 5) 65 m2 - dla 5 osób; 6) 70 m2 - dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2. Zaś według ust. 3 tegoż przepisu, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948), a na podstawie ust. 5 tegoż przepisu, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie liczba członków gospodarstwa domowego skarżącego L. S. liczy 2 osoby, a metraż całkowity lokalu wynosi – jak wynika z pisma Administracji WSM Osiedla "[...]" ul. [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. – 52,2 m2 i przekracza normatywną powierzchnię o więcej, aniżeli 30% (52,00 m2), zaś powierzchnia pokoi i kuchni – 42,00 m2, zatem przekracza 60%, bowiem wynosi 80,46% i w tej sytuacji skarżący nie spełnił przesłanki metrażowej do przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Dodać również należy, że wprawdzie we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący podaję łączną powierzchnię pokoi i kuchni na 35,5 m2, to jednak Administracja – co już wykazano wyżej – koryguje w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. ową powierzchnie do 42,00 m2, a sam skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do Sądu, nie kwestionuje tego elementu, jak również z materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby były jakiekolwiek wyłączenia z powierzchni użytkowej. Dodać również należy, że zarówno z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak i z materiału zgromadzonego dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, żeby skarżący, ani też jego syn byli osobami niepełnosprawnymi poruszającymi się na wózku lub których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, co skutkowałoby powiększeniem normatywnej powierzchni o 15 m². W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.