II SA/Wa 1135/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania L.R. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia z dniem [...] stycznia 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania z dniem [...] stycznia 2023 r. na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu Prewencji Posterunku w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz obniżenia dodatku służbowego o 40% otrzymywanej miesięcznie stawki - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] wydana została w następującym stanie faktycznym. Skarżący L.R., będąc sierżantem sztabowym, pełnił służbę jako referent Zespołu Prewencji Posterunku Policji w [...] z uposażeniem w wysokości 3.220,00 złotych miesięcznie wynikającym z 4 (czwartej) grupy zaszeregowania z mnożnikiem 1,992 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy oraz dodatkiem służbowym w kwocie 305,50 złotych miesięcznie. W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2022 r., na podstawie którego skarżącego L.R. uznano winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono karę dyscyplinarną - wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe. W konsekwencji, Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2023 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. W dniu [...] stycznia 2023 r. skarżący zapoznał się z materiałami zgromadzonymi w wyżej wymienionym postępowaniu administracyjnym, nie wnosząc uwag. Mając powyższe na względzie, Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 i art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. z dniem [...] stycznia 2023 r. zwolnił skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2023 r. mianował go na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu Prewencji Posterunku Policji w [...] z uposażeniem w wysokości 3.130,00 złotych miesięcznie wynikającym z 2 (drugiej) grupy zaszeregowania z mnożnikiem 1,937 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy miesięcznie. Jednocześnie, Komendant Powiatowy Policji w [...] obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 40% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 183,30 złotych miesięcznie z dniem [...] stycznia 2023 r. Ponadto, organ pierwszej instancji, powołując się na art. 108 § 1 k.p.a., nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w [...] zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący dotychczas zajmował stanowisko referenta zaszeregowane do grupy 3. Organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2022 r., poz. 580), policjant pełniąc w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 3 albo pozostających w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska uzyskuje z tym dniem 4 grupę zaszeregowania. W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że skarżący z dniem [...] stycznia 2022 r. uzyskał prawo do 4 grupy zaszeregowania. Powołując się z kolei na § 8 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r., organ pierwszej instancji zauważył, że policjant, o którym mowa w § 2, § 3 albo § 4, zachowuje odpowiednią grupę zaszeregowania uzyskaną na podstawie tych przepisów w przypadku przeniesienia go na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy niższej od dotychczas uzyskanej - do czasu uzyskania grupy zaszeregowania wyższej od zachowanej. Zachowana grupa zaszeregowania, jak wskazał organ, podlega wzrostowi w trybie, o którym mowa w § 2b ust. 3 rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Jednocześnie, organ podniósł, że przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjanta przeniesionego w trybie określonym w art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 lub ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w [...] stwierdził, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe w przypadku skarżącego oznacza mianowanie na stanowisko policjanta zaszeregowane w 2 grupie uposażenia. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał, że ze sformułowania powyższego przepisu wynika, iż obniżenie dodatku służbowego w tym przypadku ma charakter obligatoryjny, natomiast obniżenie dodatku o 40% otrzymywanej stawki uwzględnia całokształt okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, w szczególności wagę wymierzonej kary dyscyplinarnej. Organ pierwszej instancji zauważył, że wymierzona kara - wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe - jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 ustawy o Policji. Ponadto, Komendant Powiatowy Policji w [...] wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji z uwagi na interes społeczny, tożsamy tym przypadku z interesem służby. Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2023 r. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że nie zgadza się z zarzutami postawionymi w toku postępowania dyscyplinarnego, które to postępowanie uznał za jeden z przejawów patologii panującej w Policji w [...]. Jednocześnie, skarżący poinformował, że złożył na sporne orzeczenie dyscyplinarne skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów dyscyplinarnych obu instancji. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] stwierdził, że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli innych niż kierowniczych i samodzielnych stanowiskach) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że kwestia przyznawania, podwyższania i obniżania dodatku służbowego oraz warunki jego obniżania lub cofania zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Ponadto, organ podniósł, że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Organ odwoławczy podkreślił jednakże, że zgodnie z § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5 - 8 (dotyczące dodatku funkcyjnego) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia mającego odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, ze użycie w powołanym przepisie zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Organ odwoławczy wskazał, że uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni zmienić świadczenie, gdyż w zależności od własnej oceny mogą je obniżyć od 20% do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku do uposażenia. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że w sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne, zaś ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Organ odwoławczy podniósł, że restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Mając powyższe na względzie, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] stwierdził, że jako "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego należy uznać każdy z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w tym m.in. przypadek stwierdzonego naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że skoro prawodawca warunkuje obniżenie dodatku służbowego od przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., to tym samym należy przyjąć, że każdy z tych przypadków traktuje jako okoliczność stanowiącą podstawę do obniżenia tego dodatku. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] zauważył, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w ramach przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego skarżący został uznany winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i ukarany karą dyscyplinarną - wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał zatem, że Komendant Powiatowy Policji w [...], jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, zobowiązany był do wydania rozkazu personalnego o wyznaczeniu na niższe stanowisko służbowe oraz o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki. Organ odwoławczy wskazał, że dodatek służbowy został obniżony skarżącemu o 40% i mieści się w granicach zakreślonych przepisami prawa. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...]zwrócił uwagę, że wymierzona skarżącemu kara - wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 ustawy o Policji. Zdaniem organu odwoławczego, wymierzona kara wskazuje, że czyny popełnione przez skarżącego funkcjonariusza pozbawiają go przymiotów koniecznych do pełnienia służby na określonym stanowisku służbowym. Organ odwoławczy uznał, że wymierzenie tego rodzaju kary pokazuje, iż obwiniony nie może unieść ciężarów służby wynikających z pełnionego stanowiska. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, że sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji jest zasadny, albowiem organ ten wziął pod uwagę charakter i okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, czego odzwierciedleniem jest tak wysoka wartość obniżenia dodatku. Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, że czyny, za które skarżący został ukarany dyscyplinarnie, mają negatywny wpływ na wizerunek Policji jako instytucji zaufania społecznego. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, skarżący, jako funkcjonariusz Policji, powinien być wzorem do naśladowania dla innych obywateli, dając im przykład swoim postępowaniem. W tej sytuacji, mając na względzie fakt, iż w § 8 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., który to przepis miał zastosowanie w niniejszej sprawie, posłużono się zwrotem "dodatek obniża się", organ odwoławczy uznał, że oznacza to, iż decyzje w tym zakresie mają charakter związany, a tym samym organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego w granicach od 20 do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt l OSK 1640/17). Mając na względzie powyższe, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] uznał, że odwołanie wniesione przez skarżącego od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty stawiane przez stronę skarżącą nie są zasadne. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku analizy przedmiotowej sprawy, przyjął trzeba, iż zasadnie nadano zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powołując się na brzmienie art. 108 k.p.a., organ odwoławczy przyjął, że nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, organ pierwszej instancji uwzględnił ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym przejawiającym się koniecznością niezwłocznego wykonania orzeczonej kary dyscyplinarnej oraz dostosowania otrzymywanej przez skarżącego kwoty dodatku służbowego do wymogów obligowanych przepisami prawa. Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że nieracjonalne wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, niezależnie od ich wysokości, w tym wypłacanie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do sposobu realizowani przez niego zadań i obowiązków służbowych, byłoby sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem służby. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że niezbędne było natychmiastowe wykonanie decyzji zmieniającej taki stan rzeczy. Wobec powyższych okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., albowiem w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić temu organowi naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia [...] maja 2023 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2023 r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie decyzji organów Policji obu instancji w całości, skarżący zarzucił obu spornym rozstrzygnięciom, że nie wzięły pod uwagę tego, iż wydane orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] października 2022 r., na podstawie którego skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzono mu karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, było podjęte w wyniku postępowania, w ramach którego nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności ani nie uwzględniono składanych wniosków dowodowych, i które było prowadzone w sposób jednostronny. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła przede wszystkim, że w całym postępowaniu nie wzięto pod uwagę tego, iż w toku postępowania dyscyplinarnego nie zastosowano podstawowej zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą należy podjąć wszelkie niezbędne czynności potrzebne do wnikliwego wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. Skarżący uznał bowiem, że czynności, które podejmowane były w toku postępowania dyscyplinarnego, zostały wykonane na zasadzie, że policjant jest winny, bez uwzględnienia istotnych zastrzeżeń zgłaszanych przez stronę obwinioną. W tej sytuacji, skarżący uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2023 r. jest niezasadna, albowiem została wydana w całkowitym oderwaniu od licznych nieprawidłowości popełnionych przez organy w toku postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga L.R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2023 r., jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się przede wszystkim naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny oraz dokładnie wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi obligatoryjna przesłanka do zwolnienia go z dniem [...] stycznia 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go z dniem [...] stycznia 2023 r. na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu Prewencji Posterunku w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], a także obniżenia dodatku służbowego o 40% otrzymywanej miesięcznie stawki, na podstawie art. 38 ust. 1 i art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając sporne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania wskazanych powyżej przepisów ustawy o Policji oraz cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], jak i Komendant Powiatowy Policji w [...], działający jako organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozstrzygnięcia personalne dotyczące skarżącego funkcjonariusza - nie dopuścili się w powyższym zakresie naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...]z dnia [...] stycznia 2023 r., należy wyraźnie zaznaczyć, że jego podstawę materialnoprawną stanowił przede wszystkim przepis art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że przełożony jest bezwzględnie zobowiązany do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w razie orzeczenia wobec niego kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe (por. B. Opaliński, M. Rogalski i P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2020, t. 2 komentarza do art. 38 ustawy i powołany tam wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 261/11; podobnie: A. Michałek /w:/ Ł. Czebotar i in., Ustawa o Policji. Komentarz, LEX 2015, t. 1 komentarza do art. 38 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że użyty w art. 38 ust. 1 cyt. ustawy zwrot "przenosi się" oznacza, że decyzja o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe nie jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, lecz ma charakter obligatoryjny (tak również: m.in. M. Romanowski /w:/ Ustawa o Policji. Komentarz, pod red. dr Anny Choromańskiej, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2022, t. 1 komentarza do art. 38 ustawy). W tej sytuacji, przyjmuje się zgodnie, że jeśli orzeczenie dyscyplinarne wymierzające policjantowi karę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe staje się ostateczne, przełożony zobowiązany jest wydać decyzję o przeniesieniu danej osoby na niższe stanowisko. Jednocześnie, jak wskazuje się w orzecznictwie, przełożony w toku postępowania o wydanie rozkazu personalnego, który jest wykonaniem kary dyscyplinarnej, bada jedynie czy zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza i czy stało się ono ostateczne. W tego rodzaju postępowaniu nie ma konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania ani tym bardziej konieczności udziału obwinionego w czynnościach postępowania (por. M. Nowikowska /w:/ Ustawa o Policji. Komentarz, pod red. prof. Katarzyny Chałubińskiej-Jetkiewicz, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, t. 2 komentarza do art. 38 ustawy i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2895/14; podobnie: W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2021, t. 25 komentarza do art. 38 ustawy). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanka przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe w oparciu o art. 38 ust. 1 ustawy o Policji została wystarczająco wykazana przez organy Policji obu instancji. Otóż, w analizowanej sprawie bezspornym pozostaje to, iż Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, na mocy którego wobec strony skarżącej orzeczona została kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Powiatowy Policji w [...], jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, zobowiązany był do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na niższe stanowisko służbowe. Jednocześnie, należy uznać, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - kwestia dotycząca ewentualnych nieprawidłowości w ustaleniach poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, na które powoływał się skarżący, nie mogła mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem spornego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., albowiem - jak podkreśla się zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie - w toku wspomnianego postępowania o wydanie rozkazu personalnego, który jest wykonaniem kary dyscyplinarnej, organ Policji bada jedynie to, czy zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza i czy stało się ono ostateczne. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji nie były w analizowanym postępowaniu uprawnione ani też zobowiązane do rozstrzygania o ewentualnych nieprawidłowościach, jakie - według skarżącego funkcjonariusza - miały mieć rzekomo miejsce w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle tych okoliczności, w ocenie Sądu, uznać należy, że organy Policji obu instancji miały pełną podstawę do stwierdzenia, iż w przypadku skarżącego zachodziła podstawa do zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy o Policji i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia go z dniem 14 stycznia 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania z dniem 15 stycznia 2023 r. na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu Prewencji Posterunku w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Z kolei, jeśli chodzi o obniżenie dodatku służbowego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli innych niż kierowniczych i samodzielnych stanowiskach) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Kwestia przyznawania, podwyższania i obniżania dodatku służbowego oraz warunki jego obniżania lub cofania została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W świetle przepisu § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast, zgodnie z § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5 - 8 (dotyczące dodatku funkcyjnego) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Tymczasem, przepis § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, który ma odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, stanowi wyraźnie, że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Nie ulega wątpliwości, że użycie w powołanym przepisie zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co w konsekwencji nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. W tej sytuacji, stwierdzić należy, że jeśli zajdą okoliczności przewidziane w § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., to obniżenie dodatku służbowego jest obligatoryjne. Przyjąć należy zatem, że uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni obniżyć wspomniane świadczenie. W konsekwencji, skoro w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] ostatecznym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. utrzymał w mocy orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2022 r., na mocy którego wobec skarżącego funkcjonariusza orzeczona została kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, to Komendant Powiatowy Policji w [...], jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, zobowiązany był nie tylko do wydania rozkazu personalnego o wyznaczeniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe, ale także zobligowany był do obniżenia skarżącemu dodatku służbowego w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki. W ocenie Sądu, uznać należy, że organ pierwszej instancji - wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2023 r. - w sposób przekonywujący wyjaśnił, dlaczego skarżącemu obniżył dodatek służbowy o 40% otrzymywanej stawki. Przede wszystkim, należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, że obniżając dodatek służbowy o 40%, zasadnie wzięły one pod uwagę to, iż wymierzona kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 ustawy o Policji, co świadczy o tym, iż wymierzenie tego rodzaju kary pokazuje, że obwiniony funkcjonariusz nie może unieść ciężarów służby wynikających z pełnionego stanowiska. W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że organy Policji, rozstrzygając w przedmiocie tak wysokiego obniżenia dodatku służbowego, prawidłowo przyjęły, iż należy wziąć pod uwagę charakter i okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej. W konsekwencji, organy Policji zasadnie uznały, że czyny, za które skarżący został ukarany dyscyplinarnie, mają negatywny wpływ na wizerunek Policji, jako instytucji zaufania społecznego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził w sposób jednoznaczny, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Policji obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób prawidłowy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dając temu wyraz we wszechstronnej ocenie zawartej w uzasadnieniu obu spornych decyzji personalnych. Według Sądu, wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały prawidłowo ustalone oraz rozważone w sposób, który jest wystarczający dla uznania, że sporne rozstrzygnięcia personalne organów Policji obu instancji odpowiadają prawu. W tej sytuacji, Sąd uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, Sąd doszedł do wniosku, że organy Policji nie dopuściły się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnej zwartej w art. 38 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia mu dodatku służbowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.