II SA/Wa 1090/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na ponaglenie postanawia -odrzucić skargę-

Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. K. J. wniósł do Komendanta Głównego Policji skargę "w przedmiocie niewłaściwego działania i funkcjonowania, jak i działań funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]". W piśmie tym zarzucił, że "(...) działania funkcjonariuszy obu jednostek organizacyjnych Policji w sprawie osobowej, ze stosunku służbowego, dostępu do akt i dokumentów, a wręcz ich ukrywanie przed moją osobą bezprawne, może stanowić podstawy zarzucenia zmowy urzędniczej (...)". Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] udzielił K. J. odpowiedzi na powyższą skargę. Organ w piśmie tym przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz stwierdził, że skarga jest niezasadna. Ponadto organ powołując się na art. 238 § 1 K.p.a. pouczył K. J. o treści art. 239 K.p.a. Pismem z dnia 30 maja 2018 r. K. J., powołując się na art. 37 K.p.a., wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, w związku z jego skargą z dnia 27 kwietnia 2018 r. Komendant Główny Policji udzielił K. J. odpowiedzi na powyższe ponaglenie w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. W piśmie tym organ opisał przebieg postępowania prowadzonego na skutek skargi z dnia 27 kwietnia 2018 r. oraz stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że Komendant Główny Policji dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy lub przewlekłego prowadzenia postępowania. K. J. wniósł na wskazane wyżej pismo Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] czerwca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przedmiotowej sprawie skarga K. J. dotyczy pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. Pismo to stanowi odpowiedź organu na ponaglenie K. J., wniesione w trybie art. 37 K.p.a., w sprawie dotyczącej jego skargi K. J. z dnia 27 kwietnia 2018 r. na działanie funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], tj. skargi o jakiej mowa w przepisach zawartych w Dziale VIII K.p.a. Wyjaśnić należy, iż tryb skargowo – wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 237 § 1 oraz § 2 K.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien zawiadomić skarżącego o sposobie jej załatwienia, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 K.p.a. W wyniku rozpoznania skargi złożonej w tym trybie nie jest wydawany żaden akt administracyjny, ani też nie jest dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2006, s. 856). Kontroli sądu administracyjnego nie będą podlegały także wszelkie inne pisma kierowane do strony w toku rozpatrywania skargi, o jakiej mowa w art. 237 § 1 K.p.a. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie zaś do treści art. 37 § 6 K.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Przewidziane w art. 37 § 6 K.p.a. postanowienie należy zaliczyć do postanowień, o jakich mowa w art. 123 K.p.a. Jest więc to postanowienie zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia również nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.