II SA/Wa 1044/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej oddala skargę

Prezes Rady Ministrów zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku R. B. (dalej: "skarżący" o ponowne rozpatrzenie sprawy), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2025 r. o odmowie przyznania renty specjalnej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżący wnioskiem z [...] lipca 2024 r. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z prośbą o przyznanie mu renty specjalnej w kwocie 6000 zł. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest pięściarzem [...], olimpijczykiem z [...] ([...]), 2-krotnym mistrzem Polski w wadze średniej ([...], [...]), 6-krotnym reprezentantem kraju w meczach międzypaństwowych [...]-[...] (4 zwycięstwa i 2 porażki) i brązowym medalistą mistrzostw Europy w [...]. Wskazał także, że jest uczestnikiem mistrzostw świata w [...] ([...]) i Pucharu Świata w [...] ([...]) oraz zwycięzcą turnieju [...] ([...]) i międzynarodowego turnieju w [...] ([...]) w wadze średniej. Przekładając swoje doświadczenia na płaszczyznę trenerską wykształcił pokolenia pięściarzy, którzy osiągnęli liczne sukcesy w Polsce i na turniejach międzynarodowych. Powołał się na zaświadczenie Polskiego Związku Bokserskiego z [...] maja 2024 r., w którym wskazano, że jego zasługi "na niwie zawodowej, społecznej i sportowej są niepowtarzalne i godne najwyższego uznania". Zaznaczył, że całe swoje życie zawodowe poświęcił dla sportu. Zgodnie z nadesłaną kopią opinii Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z [...] grudnia 1994 r. skarżący w okresie od [...] sierpnia 1989 r. do [...] grudnia 1994 r. zatrudniony był na stanowisku policjanta i celem podniesienia swoich kwalifikacji bokserskich został oddelegowany do KS "[...]". Następnie wskazał, że w 2016 r. "padł ofiarą" wypadku drogowego, po którym rozpoznano u niego zespół bólowy kręgosłupa szyjnego po urazie skrętnym, stan po urazie kręgosłupa odcinka lędźwiowego z nawracającym zespołem bólowym oraz stan po stłuczeniu głowy i niedosłuch obustronny. W związku z tym wypadkiem zasądzono na jego rzecz od strony pozwanej [...] Towarzystwa Ubezpieczeń [...] S.A. w [...] kwotę 11 250 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z [...] października 2020 r. zaliczony został do lekkiego stopnia niepełnosprawności, a ustalony stopień datuje się od [...] lutego 2020 r. W zakresie odpowiedniego zatrudnienia wskazał pracę lekką. Ponadto udokumentował, że [...] grudnia 2021 r. został przyjęty na Oddział Kliniczny [...] Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w [...] z powodu rozległego zawału serca. Podniósł, że obecnie następstwa doznanych przez niego urazów rozwijają się i z tego powodu nie jest on w stanie pracować zarobkowo. Wcześniej zaś podejmował się różnych prac dorywczych jako ochroniarz. Trenował również adeptów sztuki bokserskiej, mając w tej materii obiektywne sukcesy. Brał także udział w filmach szkoleniowych. Zaznaczył, że jako nastoletni chłopak "został wciągnięty" przez działaczy sportowych do aktywności sportowej będąc obiecującym pięściarzem. Nie miał zaś mentora, który naświetliłby ciemne strony tej drogi. Do wniosku zostało załączone pismo W. F., w którym wskazano m.in., że skarżący był "wybitnym zawodnikiem" i znakomitym trenerem, a jego wkład w rozwój polskiego boksu jest nieoceniony. Dołączone zostały także kopia zdjęć i artykułu "[...]" z magazynu [...] z [...] r. Pismem z [...] lipca 2024 r. organ zwrócił się do skarżącego o nadesłanie, wszelkich innych niż dotychczas, informacji i dokumentów uzasadniających uznanie sytuacji skarżącego za szczególną. W odpowiedzi na pismo organu skarżący nadesłał zaświadczenie Wiceprezesa Miejskiego Klubu Bokserskiego "[...]" [...] W. Z. z [...] lipca 2024 r., który poparł jego starania o świadczenie specjalne oraz referencje od Prezesa Zarządu Klubu Sportowego [...] (w których wskazano m.in., że skarżący współpracował z klubem jako wolontariusz w latach 2010-2019; uczestniczył w przygotowaniach R. P. do walki o pas mistrza świata w [...] oraz był jego sekundantem; w latach [...]-[...] pomagał w przygotowaniach zawodników do imprez międzynarodowych i krajowych w [...]). Skarżący wskazał przy tym, że jego liczni wychowankowie odnieśli międzynarodowe sukcesy, co jest zjawiskiem rzadkim w życiorysach trenerów sportowych. Organ w ramach czynności podejmowanych w toku postępowań o świadczenia specjalne, wystąpił do Wydziału Polityki Społecznej w [...] Urzędzie Wojewódzkim o ustalenie aktualnej sytuacji socjalno-bytowej skarżącego oraz jego najbliższej rodziny. Organ wystąpił także do Biura Ministra Sportu i Turystyki o opinię na temat działalności przywołanej we wniosku w świetle przesłanek przyznawania świadczeń specjalnych. Ponownie zwrócił się także do skarżącego o wszelkie inne niż dotychczas nadesłane informacje, które w aspekcie przyznawania świadczeń specjalnych, wyjaśnionych mu we wcześniejszej korespondencji, mogłyby być pomocne oraz istotne w ocenie sprawy. Ministerstwo Sportu i Turystyki po przeanalizowaniu wyników sportowych uzyskanych przez skarżącego wskazało, że były to pojedyncze zwycięstwa, odnoszone w zawodach nie najwyższej rangi. W opinii Ministerstwa osiągnięcia wnioskodawcy nie zasługują na wyróżnienie go z grona innych sportowców i uznanie go za wybitnego polskiego sportowca, ze względu na brak znaczących sukcesów na arenie międzynarodowej w randze mistrzostw świata czy igrzysk olimpijskich. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przy piśmie z [...] listopada 2024 r. nadesłał kopię dokumentacji medycznej, w tym zaświadczenia lekarskiego z [...] września 2021 r. o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do pracy zawodowej i zaświadczenia z [...] września 2021 r. o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do podjęcia pracy zawodowej. Skarżący udokumentował także swoją wcześniejszą aktywność zawodową. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] w piśmie z [...] listopada 2024 r. poinformował, że skarżący mieszka i gospodaruje wspólnie z żoną. Mieszkają w lokalu własnościowym z jednym pokojem, kuchnią, WC i łazienką. Mieszkanie jest zadbane, wyposażone w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego. Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę żony skarżącego, które wynosi 5000 zł. Podstawowe miesięczne wydatki rodziny wynoszą 1710,46 zł. Ponadto poinformowano, że skarżący nie korzystał i nie korzysta z pomocy Ośrodka. Prezes Rady Ministrów decyzją z [...] stycznia 2025 r., na podstawie art. 82 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1631 ze zm., dalej: "ustawa"), odmówił przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił, że organ "nie dokonał prawidłowej oceny przesłanek przyznania świadczenia specjalnego, nie uwzględniając kompleksowego obrazu sytuacji życiowej i zawodowej R. B. oraz jego wybitnych osiągnięć sportowych i społecznych". Ponownie powołał się na wyniki sportowe, wypadek samochodowy oraz rozległy zawał serca. Ponadto powołał się na jego działalność społeczną jako trenera i "wychowawcy młodzieży". W powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji organ utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu wskazał, że celem art. 82 ust. 1 ustawy jest uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne indywidualne zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności. W przedmiotowej sprawie istotną zatem jest ocena, czy złożony do akt sprawy materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że podnoszone przez skarżącego okoliczności mają charakter wybitny i niepowtarzalny, czy też charakteru takiego nie posiadają. W ocenie organu nadesłane przez skarżącego dokumenty i wyjaśnienia nie świadczą o jego wybitnych i niepowtarzalnych zasługach na rzecz kraju i społeczeństwa. Podniósł, że ocena w tym zakresie nie mogła opierać się jedynie na subiektywnym spojrzeniu wnioskodawcy. Podkreślił, że nie deprecjonuje osiągnięć sportowych skarżącego, jednak uznał, że nie pozwalają one na zaliczenie go do grona wybitnych polskich sportowców, a tym samym są niewystarczające do wyróżnienia właśnie skarżącego z grona innych polskich sportowców. Zwrócił uwagę, że ocenę tę dodatkowo potwierdza stanowisko Ministerstwa Sportu i Turystyki. Skarżący nie odniósł bowiem znaczących sukcesów na arenie międzynarodowej w randze mistrzostw świata czy igrzysk olimpijskich. Niewątpliwie sam fakt udziału w igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata stanowi dla skarżącego wyróżnienie, tak jak dla innych uczestników tych międzynarodowych wydarzeń sportowych, jednakże nie można skutecznie wywodzić z tego faktu istnienia zasług wybitnych o charakterze wyjątkowym i niepowtarzalnym. Odnosząc się do zaangażowania skarżącego w działalność na rzecz polskiego boksu stwierdził, że nie posiada ona wymaganego w postępowaniach o świadczenia specjalne waloru wyjątkowości i jednostkowości. Skarżący jest bowiem jednym z wielu trenerów i osób zaangażowanych w działalność społeczną na rzecz środowiska sportowego i uhonorowanie właśnie wnioskodawcy w formie świadczenia specjalnego byłoby społecznie niesprawiedliwe w odniesieniu do tych osób. Nadesłane zaś zaświadczenia i rekomendacje nie są wiążące dla Prezesa Rady Ministrów, który w rozstrzyganiu postępowań o świadczenia specjalne musi kierować się wyłącznie obiektywnymi kryteriami oceny, a taka obiektywna ocena nie daje podstaw do przyjęcia, że wskazana działalność wnioskodawcy nosi znamiona działalności wybitnej i wyjątkowej w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy. Następnie wskazał, że drugą przesłanką mogącą mieć wpływ na przyznanie świadczenia specjalnego jest wystąpienie szczególnego zdarzenia losowego, czyli takiego, które można uznać za nadzwyczajne, tzn. posiadające element wyjątkowości w skali kraju. Z akt jednakże nie wynika, aby przesłanka ta została spełniona. O wyjątkowości podnoszonych przez stronę okoliczności nie może przesądzać jej subiektywne przekonanie, lecz muszą to być takie okoliczności, które ze względów obiektywnych mogą być traktowane, jako szczególne. Wskazany przez skarżącego wypadek drogowy, któremu uległ nie posiada takiego elementu. Niewątpliwie, takie zdarzenie jak wypadek komunikacyjny stanowi dramatyczne wydarzenie w życiu każdej osoby, która uległa takiemu wypadkowi, jednak nie są to nadzwyczajne zdarzenia losowe mogące uzasadniać przyznanie świadczenia specjalnego przez Prezesa Rady Ministrów. Podobnie powoływanie się przez niego na zdiagnozowanie u niego w 2021 r. rozległego zawału serca nie wypełnia omawianej przesłanki. Zgodnie z ogólnie dostępnymi statystykami w tym samym roku, w którym skarżący doznał zawału serca łączna liczba przypadków zawału serca w Polsce wyniosła blisko 68 000. Zdaniem organu nie można tego typu przypadków kwalifikować do zdarzeń nadzwyczajnych. Organ podkreślił, że objęcie pojęciem "szczególnie uzasadnionych przypadków", takich okoliczności, jak stan zdrowia i trudna sytuacja materialna, spowodowałoby odejście od obowiązujących zasad przyznawania świadczeń w wyjątkowych, niepowtarzalnych przypadkach. Jednocześnie uczyniłoby te świadczenia powszechnymi dla wszystkich takich przypadków, a to nie było celem ustanowienia tego przepisu. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że wykazane w toku postępowania okoliczności wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie wypełniają celu ustanowienia art. 82 ust. 1 ustawy, a tym samym nie dają podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego. Celem przyznania wnioskowanego świadczenia nie jest bowiem jedynie poprawa sytuacji życiowej, ale uhonorowanie osób szczególnie zasłużonych dla kraju. Instytucja ta ma charakter wyjątkowy i ma na celu polepszenie sytuacji osób, których szczególne zasługi dla społeczeństwa uzasadniają odstępstwo od ogólnie przyjętych zasad przyznawania świadczeń emerytalnych i rentowych. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w całości. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego we norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przez niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w postaci zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego tj. przesłuchania dwóch świadków (W. Z. oraz M. M.), na okoliczność jego osiągnięć życiowych i sytuacji osobistej, a także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego (dotyczącej stanu zdrowia skarżącego), w sytuacji, gdy przedmiotem wnioskowanych dowodów są okoliczności mające znaczenie dla niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - art. 82 ust. 1 ustawy, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu zbyt wąskiej interpretacji pojęcia "szczególnie uzasadnionego wypadku" jak i niezasadnym uznaniu, że osiągnięcia sportowe i działalność społeczna skarżącego nie stanowią wybitnych i niepowtarzalnych zasług. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W tym zakresie zwrócił m.in. uwagę, iż stanowisko Ministra Sportu i Turystyki nie ma charakteru wiążącego. Przepis art. 82 ustawy w sprawie rent specjalnych przyznaje kompetencje wyłącznie Prezesowi Rady Ministrów. Organ nie może ograniczyć postępowania do dowodowego jedynie do informacji pochodzącej od innej instytucji. Podniósł także, że uchybienia organu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji narusza także art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczas przedstawianą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy przez Prezesa Rady Ministrów przyznania skarżącemu renty specjalnej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 82 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, Prezes Rady Ministrów, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w tej ustawie. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jakie na tej podstawie uprawniony jest podjąć Prezes Rady Ministrów. Oznacza to, że organ administracji działając w ramach swobodnego uznania, ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia w określonym stanie faktycznym. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 26 września 2000 r. I SA 945/00). Kontrola sądu administracyjnego w przypadku decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne jest zasadniczo ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ administracji publicznej - prowadząc postępowanie - zebrał cały materiał dowodowy, czy wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy dokonał po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz czy przyjęte przez organ rozstrzygnięcie zostało wyczerpująco i jasno uzasadnione zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Kontroli sądowej nie podlega natomiast sam wybór rozstrzygnięcia meritum sprawy (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2051/11). Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w sferę uznania administracyjnego, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wychodząc poza granice kontroli określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267). Przepis art. 82 ust. 1 ustawy wymaga dla przyznania świadczenia wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Przepis ten nie precyzuje konkretnych warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta mogła być przyznana w tym trybie. W związku z tym każdy wniosek jest wnikliwie rozpatrywany i oceniany pod kątem występowania okoliczności, mogących uzasadniać potraktowanie sprawy w sposób szczególny. Zgodnie z przyjętymi zasadami postępowania, potwierdzonymi wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2006 r. (sygn. akt P 38/05) oraz bogatym orzecznictwem sądów administracyjnych, świadczenie specjalne może być przyznane osobie legitymującej się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami w jakiejś dziedzinie aktywności, np. na niwie zawodowej, społecznej, artystycznej, sportowej, czy też politycznej, oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawców brana jest pod uwagę, jednak nie stanowi ona jedynego kryterium oceny. Temu celowi służą bowiem świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie ratio legis tego przepisu to przede wszystkim stworzenie możliwości uhonorowania osób zasłużonych dla społeczeństwa. Stan zasług względem społeczeństwa musi być okolicznością obiektywną i aktualną w dacie orzekania przez organ, gdyż tylko w ten sposób można mówić o wystąpieniu przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. (por. wyrok NSA z 22 maja 2024 r., III OSK 2909/23). Świadczenie specjalne może być również przyznane w związku z wystąpieniem szczególnego zdarzenia losowego, tj. takiego, które można uznać za nadzwyczajne, tzn. posiadające element wyjątkowości w skali kraju (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2019 r., II SA/Wa 1598/18). Wskazać też należy, że świadczenia specjalne nie mogą stanowić odszkodowania, rekompensaty, czy też zadośćuczynienia za doznane represje, krzywdy, cierpienia. O ich charakterze przesądza bowiem zamieszczenie regulujących je przepisów w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co jednoznacznie wskazuje, że nie mają one charakteru roszczeniowego. Nie są także świadczeniami kompensacyjnymi bądź zastępczymi w przypadku odmowy przyznania świadczenia przez organ rentowy (Zakład Ubezpieczeń Społecznych czy KRUS). Nie mają one również charakteru stricte socjalnego. W niniejszej sprawie organ zebrał i dokonał oceny stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w ww. przepisie. W następstwie tego stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na istnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku" dającego podstawę do przyznania świadczenia specjalnego. W ocenie Sądu, dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest prawidłowa. Z akt sprawy wynika przy tym, że organ informował skarżącego o przesłankach, jakie powinny być spełnione, aby możliwe było przyznanie przez Prezesa Rady Ministrów świadczenia w trybie art. 82 ust. 1 ustawy. Organ zwracał się także do skarżącego o przedstawienia i udokumentowania okoliczności uzasadniających uznanie jego sytuacji za szczególną w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy. W toku postępowania zwrócił się także do Wydziału Polityki Społecznej w [...] Urzędzie Wojewódzkim o ustalenie aktualnej sytuacji socjalno-bytowej skarżącego oraz jego najbliższej rodziny, jak również do Biura Ministra Sportu i Turystyki o opinię na temat działalności skarżącego. Czynności podejmowane w toku postępowania przez Prezesa Rady Ministrów wskazują, iż dążył on do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ przy tym prawidłowo zastosował zasady uznania administracyjnego, czego dowodem jest dokonana wnikliwa analiza okoliczności faktycznych sprawy oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ rozważył wszechstronnie argumenty podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Nie można przy tym uznać, jak wskazuje skarżący, aby podstawą do wydania decyzji stanowiło jedynie stanowisko Ministra Sportu i Turystyki. Miał je na uwadze, jednakże sam dokonał oceny wskazywanych przez skarżącego osiągnięć. Brak jest zatem podstaw do uznania, aby organ nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że brak przesłuchania wskazanych przez skarżącego osób, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczności na które zostali powołani, zostały niewątpliwie w sposób wystarczający ustalone przez organ w toku postępowania. Tym samym zbędnym stało się ich przeprowadzenie. Zgodzić należy się z organem, że przedstawione przez skarżącego osiągnięcia sportowe nie są wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami sportowymi. Skarżący posiada na swoim koncie jedynie pojedyncze zwycięstwa odnoszone w zawodach, które nie są najwyższej rangi. Skarżący nie odniósł większych sukcesów na mistrzostwach świata czy na igrzyskach olimpijskich, choć sam udział w nich świadczy, że był niewątpliwie bardzo dobrym zawodnikiem swej dziedzinie. Do przyznania renty specjalnej to jednak za mało. Brak jest bowiem tutaj indywidualnych, niepowtarzalnych zasług. Za prawidłowe również należy przyjąć stanowisko, że także działalność na rzecz polskiego boksu, nie mogła w okolicznościach niniejszej skutkować przyznaniem przedmiotowego świadczenia. Jak słusznie wyjaśnił Prezes Rady Ministrów, działalność ta nie posiada wymaganego w postępowaniach o świadczenia specjalne waloru wyjątkowości i jednostkowości. Skarżący jest bowiem jednym z wielu trenerów i osób zaangażowanych w działalność społeczną na rzecz środowiska sportowego, a jego działalność nie wyróżnia się na ich tle. Jego uhonorowanie w formie świadczenia specjalnego, byłoby społecznie niesprawiedliwe w odniesieniu do tych osób. Sąd przy tym w pełni podziela stanowisko organu, iż nadesłane przez skarżącego zaświadczenia i rekomendacje nie są dla organu wiążące. Przy rozpoznawaniu wniosków o przyznanie przedmiotowego świadczenia organ kieruje się bowiem wyłącznie obiektywnymi kryteriami oceny, a taka obiektywna ocena nie daje podstaw do przyjęcia, że wskazana działalność skarżącego nosi znamiona działalności wybitnej i wyjątkowej w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy. Wyjątkowość omawianego świadczenia wyklucza dopuszczalność stosowania tej instytucji powszechnie oraz przesądza, że świadczenie przyznawane na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy może być przyznane tylko w rzeczywiście wyjątkowych, nadzwyczajnych sytuacjach. W niniejszej sprawie nie można przy tym uznać aby wystąpiło także zdarzenie losowe o charakterze nadzwyczajnym, posiadające element wyjątkowości w skali kraju, które uzasadniałoby przyznanie świadczenia specjalnego. Wypadek komunikacyjny w 2016 r., któremu uległ skarżący, nie posiada takiego elementu. Nie ulega wątpliwości, że wypadek ten stanowił tragiczne wydarzenie w życiu skarżącego, które miało wpływ na stan zdrowia i sytuacji bytowej. Niemniej jednak zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że ww. wypadku drogowego nie można kwalifikować jako szczególnego, nadzwyczajnego zdarzenia losowego mogącego uzasadniać przyznanie świadczenia w oparciu o art. 82 ust. 1 ustawy. Dla możliwości przyznania przedmiotowego świadczenia nie mogła także stanowić trudna sytuacja materialna i życiowa skarżącego. Świadczenie specjalne nie może bowiem zastępować świadczeń o charakterze socjalnym, które są udzielane z tytułu trudnej sytuacji zdrowotnej lub materialnej. Poprawie egzystencji bytowej służą inne świadczenia, przede wszystkim te, które finansowane są ze środków pomocy społecznej. Osoby znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej mają możliwość ubiegania się o inne rodzaje wsparcia, w szczególności przewidziane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm.). Działania z tego zakresu wykonują powołane do tego instytucje posiadające szereg narzędzi i mechanizmów pomocy zarówno finansowej, rzeczowej, jak i usługowej. Trudna sytuacja materialna i problemy ze zdrowiem, bez wykazania przesłanek uzasadniających uznanie sytuacji skarżącego za szczególną w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy, nie daje podstawy do przyznania świadczenia specjalnego (por. np. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., I OSK 2988/19). Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżoną decyzję należy uznać za zgodną z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności czy arbitralności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 82 ust. 1 ustawy oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ dokonał również prawidłowej wykładni ww. przepisu prawa materialnego odwołując się do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych. Nie można także przyjąć, aby przy jej wydaniu zostały w jakikolwiek sposób naruszone normy konstytucyjne wskazane przez skarżącego. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.