II SA/Sz 971/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 października 2025 r. nr SKO/KU/452/552/2025 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę.

Decyzją z dnia 9 stycznia 2025 r., nr OŚ.603.21.2021.2025, Wójt Gminy Świerzno (dalej: "Wójt", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a.") oraz art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1597 ze zm., dalej "u.o.o."): 1. nakazał A. J. (dalej: "skarżący"), jako posiadaczowi odpadów, usunięcie odpadów o kodach: 160104 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, 160103 - zużyte opony, 160117 - metale żelazne, 160120 - szkło, 170405 - żelazo i stal, 191204 - tworzywa sztuczne i guma, 191001 - odpady żelaza i stali, 1680 - odpady różne, 170402 - aluminium, 170201 - drewno, 170102 - gruz ceglany, 200140 - metale, 200102 - szkło, 1602 - odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych z terenu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb U., gm. Ś.; 2. wskazał, że usunięcie odpadów, o których mowa w pkt 1 powinno nastąpić w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a w szczególności ustawy o odpadach. Odpady należy przekazać podmiotom, które posiadają odpowiednie zezwolenia na usunięcie, transport i zagospodarowanie odpadów; 3. określił termin wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt 1 do dnia 31 grudnia 2025 r. W odwołaniu od tej decyzji A. J. podniósł, że wydana decyzja jest bezpodstawna i oparta na nieprawdziwych ustaleniach. Opis rzekomo składowanych odpadów mija się z rzeczywistością, a wykonane fotografie nie odnoszą się do stanu faktycznego. Pojazdy stojące kiedyś na działce zostały wywiezione na teren obcej gminy, gdzie zostały docenione jako zabytkowe, a zużyte opony zostały wywiezione i oddane rolnikowi na silosy z kiszonką. Metale żelazne to konstrukcje szklarni i namiotów foliowych, a składowany gruz służy do remontów dróg gruntowych wzdłuż rzeki W. i drogi do miejscowości R.. Skarżący wskazał, że nie składuje baterii i akumulatorów, gdyż te zużyte zostały dawno sprzedane w punkcie skupu w G.. Natomiast kostka brukowa, suporeksy, bloczki i cegła ułożone są na paletach. Zakwestionował także posługiwanie się protokołami oględzin z dnia 19 kwietnia 2022 r. jako nieaktualnymi. Wyjaśnił, że pojazdy które gromadzi na swojej działce to pojazdy zabytkowe lub takie, które niebawem będą zabytkowymi. Wskazał, że jest członkiem dwóch klubów, a zebrane pojazdy, maszyny i urządzenia techniczne to eksponaty w tworzonym prywatnym muzeum techniki, w organizacji. Żadne z przedmiotów, których nakaz usunięcia dotyczy nie oddziałują negatywnie na środowisko, gdyż nie są one demontowane i nie wyciekają z nich żadne płyny. Są konserwowane i okryte plandekami. Składowane przedmioty są użyteczne i służą na potrzeby własnego gospodarstwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 29 października 2025 r., nr SKO/KU/452/552/2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 19, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.o.o., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach wydanego rozstrzygnięcia wskazało, że pismem z dnia 5 maja 2025 r. wezwało skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów z terenu nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją wraz ze wskazaniem ich rodzajów, ilości (masy) oraz podmiotów, którym odpady zostały przekazane, przedłożenia kart przekazania odpadów podmiotom posiadającym zezwolenia na usuwanie, transport i zagospodarowanie odpadów, przedłożenia opinii rzeczoznawcy samochodowego sporządzonej na zlecenie odwołującego się (zgodnie z informacją zawartą w piśmie pełnomocnika z dnia 1 października 2024 r. i 4 listopada 2024 r.) celem wykazania unikatowego charakteru oraz szczególnego znaczenia dla historii motoryzacji pojazdów zgromadzonych na działkach objętych postępowaniem oraz do przedłożenia decyzji o wpisie pojazdów, maszyn i urządzeń technicznych stanowiących własność strony do rejestru zabytków ruchomych, wojewódzkiej ewidencji zabytków lub inwentarza muzealiów, wraz ze wskazaniem miejsca ich przechowywania (z oznaczeniem nr działki i obrębu), w terminie 7 dni. W odpowiedzi na wezwanie żona strony złożyła wniosek o wydłużenie terminu o 30 dni lub do dnia opuszczenia szpitala przez jej męża, w związku z doznanym wypadkiem. W tej sytuacji organ odwoławczy w dniu 16 lipca 2025 r. ponowił wezwanie skierowane do strony i jednocześnie wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielenie informacji, czy w prowadzonych przez ten organ rejestrach i ewidencjach znajdują się zapisy dotyczące składowanych przez A. J. na działce [...] pojazdów, maszyn, urządzeń oraz o wskazanie oznaczeń pojazdów, maszyn i urządzeń wpisanych do rejestrów i ewidencji oraz danych dotyczących wpisów. A. J. w zakreślonym terminie, ani do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie udzielił odpowiedzi na skierowane do niego wezwania. Z kolei Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował Kolegium, że w rejestrze zabytków ruchomych oraz w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków Ruchomych Techniki nie figurują obiekty takie jak pojazdy, maszyny, czy inne urządzenia zlokalizowane na działkach nr [...] obręb J., [...] obręb U., [...] obręb M., [...] obręb U., nr [...], [...], [...] obręb U. w gminie Ś., będące własnością A. J.. Kolegium po zapoznaniu się z wniesionym odwołaniem, w oparciu o przedłożone akta sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa ustaliło, że działka nr [...] stanowiąca grunty orne i grunty orne zabudowane, jest własnością A. J.. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 17 sierpnia 2022 r. ustalono, że na terenie tej działki znajdują się odpady tj. zużyte opony, metale żelazne, szkło, żelazo i stal, tworzywa sztuczne i guma, odpady żelaza i stali, aluminium, drewno, gruz ceglany, metale, szkło, odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych. Organ I instancji decyzją z dnia 6 października 2022 r. nakazał stronie usunięcie odpadów, jednak decyzja ta została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 19 czerwca 2023 r., nr SKO.SJ.452.5239.2022, zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z wytycznymi Kolegium organ I instancji ustalił, że działka nr [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. organ I instancji zawiadomił stronę o terminie kolejnych oględzin wyznaczonych na dzień 28 września 2023 r., które nie odbyły się gdyż strona nie wyraziła zgody na wejście na teren nieruchomości i przeprowadzenie oględzin, o czym poinformowała żona w imieniu nieobecnego skarżącego. Organ I instancji wyznaczył kolejny termin oględzin na dzień 19 grudnia 2023 r. Żona właściciela nieruchomości poinformowała, że jej mąż nie wyraża zgody na oględziny i fotografowanie nieruchomości. Decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. organ I instancji nakazał A. J. usunięcie odpadów z przedmiotowego terenu, którą Kolegium, decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 r., nr SKO/KU/452/1031/2024 uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z wytycznymi Kolegium organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w tym wezwał stronę do przedstawienia wykazu pojazdów mechanicznych znajdujących się na terenie działki [...] ze wskazaniem ich marki, nr rejestracyjnego, nr VIN, oraz do przedłożenia dokumentów potwierdzających zarejestrowanie pojazdów, a w szczególności pojazdu marki Volvo FL6 oraz Iveco Eurocargo tector we właściwej ewidencji, dowodów potwierdzających ubezpieczenie pojazdów dowodów potwierdzających przeglądy techniczne i ich aktualność. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów. Organ prowadząc uzupełniające postępowanie dowodowe dokonał zapytań w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym w zakresie posiadania ubezpieczenia OC pojazdów o zidentyfikowanych nr rejestracyjnych. Po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania organ I instancji wydał opisaną powyżej decyzję z dnia 9 stycznia 2025 r., nr OŚ.603.21.2021.2025. Kolegium wyjaśniło, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 26 u.o.o., zaś definicję posiadacza odpadów zawiera art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. Wskazało, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności: 1) istnienia odpadów, 2) składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, 3) podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów). Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb U. wraz z dokumentacją fotograficzną z dnia 17 sierpnia 2022 r., który stanowi podstawę dokonania ustaleń faktycznych. Skarżący brał udział w oględzinach i nie kwestionował ww. dokumentu, który ujawniał istnienie odpadów na ww. działce. Podejmowane przez organ próby przeprowadzenia ponownych oględzin okazały się nieskuteczne, skarżący nie wyraził zgody na ponowne oględziny i jednocześnie mimo wezwania, nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających zmianę stanu faktycznego, w tym potwierdzających fakt wywiezienia odpadów, czy przekazania ich podmiotom do tego uprawnionym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ odwoławczy uznał za odpady ujawnione na nieruchomości przedmioty, gdyż widoczne były ślady ich zużycia, były one niekompletne i zniszczone, zardzewiałe, porozrzucane po terenie całej posesji, wystawione na działanie czynników atmosferycznych lub przykryte prowizorycznie, zarośnięte roślinnością. Według organu odwoławczego nie nadają się one do dalszego wykorzystania i brak jest przesłanek z art. 14 u.o.o., które pozwalałyby na utratę statusu odpadów przez te przedmioty (poddanie recyklingowi). Za odpady Kolegium uznało również zgromadzone na terenie nieruchomości zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy i maszyny rolnicze. Na nieruchomości ujawniono liczne wraki zdekompletowanych i pozbawionych właściwości jezdnych samochodów i maszyn, posadowione w sposób wskazujący na ich porzucenie, umieszczonych pomiędzy innymi odpadami, pozbawione elementów konstrukcyjnych i istotnych elementów umożliwiających ich eksploatację. Pojazdy te i maszyny nie nadają się do dalszego użytkowania zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, nie spełniają funkcji użytkowych dla których zostały wyprodukowane i nie służą celowi, do jakiego zostały wyprodukowane, w tym do poruszania się po drogach czy wykorzystywania w działalności rolniczej. Maszyny i pojazdy nie są też przedmiotami zabytkowymi, czynności podjęte w postępowaniu nie wykazały, by miały taki charakter. Organ I instancji w toku postępowania wzywał skarżącego do przedstawienia dokumentów, na które się powoływał, potwierdzających zarejestrowanie pojazdów, dowodów potwierdzających ubezpieczenie pojazdów, dowodów potwierdzających przeprowadzenie przeglądów technicznych oraz ich aktualność. Skarżący dowodów takich nie przedłożył. Nie przedłożył także opinii rzeczoznawcy samochodowego potwierdzającej zabytkowy charakter składowanych pojazdów, mimo iż oświadczył, że o taką wystąpił. Organ ustalił natomiast, że pojazdy posiadające oznaczenia w postaci tablic rejestracyjnych nie widnieją w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym. Okoliczność ta w powiązaniu ze sposobem przechowywania pojazdów, ich stanem technicznym, stanem zewnętrznym, uszkodzeniami, wskazuje na to, że są to odpady. Odmawiając przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność tego, że pojazdy, do których odnoszą się wezwania organu są pojazdami zabytkowymi, organ wskazał, że pojazdem zabytkowym jest pojazd, który wpisany został do rejestru zabytków, więc gdyby pojazdy były tam wpisane, możliwe byłoby wykazanie tego faktu przez stronę. Opinia biegłego w tym zakresie nie jest więc wymagana. Także Kolegium, rozpoznając odwołanie, wezwało skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów z nieruchomości, opinii rzeczoznawcy samochodowego celem wykazania unikatowego charakteru i znaczenia dla historii motoryzacji zgromadzonych pojazdów, potwierdzających ich zabytkowy charakter. Skarżący nie przedłożył takich dokumentów. Kolegium zaś ustaliło, że pojazdy i maszyny składowane na działce nie widnieją w rejestrze zabytków ruchomych ani w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków Ruchomych Techniki. W ocenie Kolegium powoływanie się przez skarżącego na członkostwo w stowarzyszeniach, pozostaje bez wpływu na kwalifikację jako odpadu składowanych na nieruchomości przedmiotów i pojazdów, nie są one bowiem wpisane do stosownej ewidencji lub rejestru potwierdzających ich zabytkowy charakter. Dalej organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] nie stanowi miejsca do składowania odpadów, zaś skarżący nie posiada zezwolenia na ich składowanie. Działka ta nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczałby składowanie lub magazynowanie odpadów. Skarżący jest w rozumieniu przepisów u.o.o. władającym nieruchomością, na której składowane są odpady, a zatem jest on podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania. Stwierdzając, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 26 ust. 1 i ust. 2 u.o.o., zaś decyzja organu I instancji zawiera elementy określone w art. 26 ust. 6 u.o.o. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Kolegium A. J., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze zarzucono organowi naruszenie: 1. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, które wyznaczone są wymogami prawa procesowego przejawiające się w uznaniu przez organ, że przedmioty, w tym przede wszystkim pojazdy znajdujące się na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpady w rozumieniu u.o.o., albowiem nie są wykorzystywane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a nadto mogą w sposób negatywny oddziaływać na środowisko, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia w sprawie wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym w szczególności przejawiające się zaniechaniem ustalenia okoliczności uzasadniających przyjęcie, iż pojazdy znajdujące się na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpady w rozumieniu u.o.o., w tym przede wszystkim poprzez brak odniesienia się do sposobu korzystania z tych pojazdów przez skarżącego, a także dokładnego zbadania ich stanu technicznego, w tym w szczególności poprzez zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej celem ustalenia ich stanu technicznego, a także ich ewentualnego negatywnego wpływu na środowisko oraz ustalenia stanu faktycznego na moment wydania decyzji przez organ II instancji, 3. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu pisemnego uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń w zakresie dotyczącym stanu technicznego pojazdów znajdujących się na terenie nieruchomości skarżącego, braku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji w części uznającej te pojazdy za odpady w rozumieniu u.o.o., 4. art. 8 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów: 1. dyplomu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi laureata konkursu "[...]", 2. kserokopii artykułu z gazety pt. "Warkot historii. Festiwal osobowości i miłośników traktorów", 3. zaświadczenia Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Motoryzacji K. z dnia 25 lipca 2025 r. - na okoliczność rodzaju pojazdów znajdujących się na terenie nieruchomości skarżącego, sposobu korzystania z tych pojazdów przez skarżącego, zbierania przez skarżącego starych pojazdów w celach kolekcjonerskich, zajmowania się ich odrestaurowywaniem i wystawianiem jako eksponatów m.in. na festiwalach starych ciągników i maszyn, uzyskania przez skarżącego w 2025 r. tytułu "[...]" i warunków, jakie skarżący musiał spełnić, by móc ubiegać się o ww. tytuł, braku zaistnienia przesłanek do uznania tych pojazdów za odpady w rozumieniu u.o.o., 4. formularza przyjęcia odpadów z dnia 05 maja 2025 r., 5. formularza przyjęcia odpadów z dnia 29 maja 2025 r., 6. formularza przyjęcia odpadów z dnia 03 czerwca 2025 r., 7. formularza przyjęcia odpadów z dnia 13 czerwca 2025 r. - na okoliczność usunięcia przez skarżącego z terenu jego nieruchomości przedmiotów w postaci stali, bruku oraz odpadów mieszanych. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taki wniosek złożył organ odwoławczy, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Wójta o nakazaniu skarżącemu usunięcie odpadów z terenu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb U., gm. Ś.. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 26 ust. 1 u.o.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie zaś do art. 26 ust. 2 u.o.o. w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W decyzji określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów (art. 26 ust. 6 u.o.o.). Jednocześnie w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. ustawodawca wskazał, że przez posiadacza odpadów należy rozumieć wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów oraz że domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem działki nr [...] obręb U., gm. Ś. i posiadaczem odpadów. Skarżący nie posiada zezwolenia na składowanie odpadów. Fakt znajdowania się na ww. działce odpadów został udokumentowany w protokole oględzin w 2022 r., co do treści którego skarżący, biorący udział w oględzinach, nie wniósł zastrzeżeń. Według skarżącego, protokół ten nie obrazuje aktualnego stanu na nieruchomości z uwagi na upływ czasu. Należy jednak wskazać, że skarżący w latach następnych (po 2022 r.) nie zgadzał się na dokonanie ponownych oględzin jego nieruchomości. Nie można więc uznać zarzutu skarżącego za zasadny, w sytuacji gdy uniemożliwia on przeprowadzenie oględzin, a jednocześnie nie przedstawia organowi dowodów na zmianę stanu faktycznego. Sąd uznał zatem, że protokół z 2022 r. stanowi podstawę do ustalenia stanu faktycznego na nieruchomości skarżącego. Okoliczność, że dopiero do skargi skarżący załączył kopie dowodów usunięcia części odpadów nie świadczy o braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący winien je przedstawić organowi w toku postępowania administracyjnego. Posiadane dokumenty będą miały obecnie wpływ na ocenę wykonania przez skarżącego decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Na nieruchomości skarżącego znajdują się różnego typu odpady, opisane w decyzji o nakazaniu ich usunięcia. Z materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej, wynika, że są to rzeczy uszkodzone, niekompletne, zużyte, zardzewiałe, porozrzucane i wymieszane, wystawione na działanie warunków atmosferycznych, zarośnięte roślinnością. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że opisane w decyzji przedmioty stanowią odpady. Przedmioty te nie nadają się do dalszego użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, nie spełniają funkcji użytkowych dla których zostały wyprodukowane. Nie są trafne zarzuty skarżącego co do braku ustaleń organów czy odpady zalegające na nieruchomości negatywnie oddziałują na środowisko. Okoliczność ta jest irrelewantna dla wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Niezależnie od tego, w ocenie Sądu, sam fakt uznania rzeczy za odpad stanowi o tym, że ma on negatywny wpływ na środowisko. Skarżący podniósł, że pojazdy znajdujące się na jego nieruchomości są zabytkami i stanowią eksponaty w tworzonym przez niego prywatnym muzeum. Skarżący jednak nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów świadczących o zabytkowym charakterze pojazdów. Skarżący wskazał, że stara się o uzyskanie opinii biegłego, lecz nie przedłożył jej organowi. Organ ze swojej strony ustalił, że pojazdy, które są własnością skarżącego nie figurują w rejestrze zabytków, zaś te, które posiadały tablice rejestracyjne nie posiadają ubezpieczenia. Zgodzić należy się zatem z organem, że wobec uszkodzeń pojazdów, stopnia ich zużycia oraz ich przechowywania w nieodpowiednich warunkach, nie mogą być dalej wykorzystane w sposób, do którego były przeznaczone. Tym samym należy uznać je za odpad w rozumieniu przepisów u.o.o. Zarzut dotyczący braku powołania przez organ biegłego w celu ustalenia zabytkowego charakteru pojazdów, w ocenie Sądu nie jest zasadny. Wskazać należy, że na organie administracyjnym nie ciąży nieograniczony obowiązek zbierania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z uwagi na okoliczność, że zazwyczaj to strona dysponuje stosownymi dokumentami, na podstawie których organ mógłby ustalić stan sprawy zgodny z rzeczywistością, to właśnie strona powinna w czynny sposób uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym przez przedkładanie odpowiednich dokumentów, czy składanie wyjaśnień. Nie można bowiem w przypadku bierności strony, całego ciężaru dowodzenia faktów mających znaczenie w sprawie przerzucać na organy administracji. Zaznaczyć należy, że w większej części postępowania administracyjnego skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i miał możliwość składania wszelkich stosownych dowodów, które mogły się przyczynić do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Okoliczność, że skarżący jest członkiem Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Motoryzacji w K. i Klubu Miłośników Starych Ciągników i Maszyn Rolniczych "Traktor i Maszyna" w L. nie świadczy, że pojazdy znajdujące się działce nr [...] stanowią zabytki. Sąd nie wyklucza, że skarżący jest w posiadaniu pojazdów, które są odremontowane i posiadają stosowne dokumenty umożliwiające im poruszanie się po drogach oraz które prezentuje na wystawach. Takie pojazdy nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Podsumowując, zdaniem Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania, skarżący był w toku sprawy zawiadamiany o czynnościach organu, miał możliwość brania w nich udziału, mógł wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożyć dowody. Okoliczność, że skarżący nie akceptuje stanowiska organów, nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów procesowych. Według Sądu, organy nie naruszyły również przepisów prawa materialnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.