II SA/Łd 20/26

Dnia 14 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 października 2025 roku nr SKO.4163.33.25 w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne oddala skargę. ał

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego z dnia 11 lipca 2025 r., znak: OŚ.6233.3.2025.KK, odmawiającą zmiany zezwolenia z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020, znak: OŚ.6233.7.2020, na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 11 lipca 2025 r., znak: OŚ.6233.3.2025.KK, Starosta Pajęczański odmówił A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. zmiany obowiązującego zezwolenia z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020, znak: OŚ.6233.7.2020, na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że zgodnie z art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach w przypadku istotnej zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów stosuje się przepisy ust. 1-5a, czyli m.in. przepisy dotyczące przeprowadzenia kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ"). W związku z powyższym Starosta Pajęczański wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. odmówił przeprowadzenia czynności kontrolnych. Organ opiniujący w argumentacji swojego stanowiska powołał się na art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym nie ma obowiązku przeprowadzenia kontroli miejsca przetwarzania odpadów na wniosek innego organu, sporządzony na podstawie przytoczonego artykułu, jeśli wniosek obejmuje swoim zakresem wyłącznie proces przetwarzania odpadów bez wykorzystania instalacji lub obiektu budowlanego oraz nie będzie dochodziło do magazynowania odpadów. W przekazanym piśmie WIOŚ poinformował także o karach pieniężnych nałożonych na wnioskodawcę w ostatnich 10 latach w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł. Decyzje administracyjne nakładające kary na dzień 5 czerwca 2025 r. są ostateczne. Zgodnie z art. 42 ust. 3a pkt 4 ustawy o odpadach do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku do wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się oświadczenie, że w stosunku do: a) osoby, o której mowa w pkt 1 lit. a, b) posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna - w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł. Złożony wniosek, zgodnie z pismem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 5 czerwca 2025 r., nie spełnia wymagań wynikających art. 42 ust. 3a pkt 4 ustawy o odpadach. Jednocześnie organ wyznaczył Spółce 7-dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Wnioskodawca pismem z dnia 2 lipca 2025 r. podtrzymał żądanie i wskazał, że WIOŚ wypowiedział się w kwestiach wykraczających poza jego właściwość przedmiotową i kompetencję ustawową w przedmiotowej sprawie, po wtóre w zakresie niedotyczącym wniosku Spółki i procesu przetwarzania RIO, w rezultacie wprowadzając organ w błąd. Wnioskodawca nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 4 ustawy o odpadach. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zarzucając wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem: 1) art. 155 k.p.a. i art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach wyrażające się w błędnej wykładni i pomieszaniu dwóch różnych instytucji służących odmiennym celom i stanowiącym odmienne tryby, a to poprzez zakwalifikowanie wniosku Spółki o zmodyfikowanie istniejącej decyzji na przetwarzanie odpadów wyłącznie w aspekcie ilościowym jako nowego wniosku w rozumieniu art. 41 i art. 42 ustawy o odpadach, podczas gdy taka wykładnia jest sprzeczna z ratio legis wskazanych przepisów, zaś do wniosku Spółki, nie można stosować w żadnym razie wskazanych przepisów ustawy o odpadach w rozumieniu przyjętym przez organ, bowiem Spółka nie jest w sytuacji utraty zezwolenia na skutek wygaśnięcia, cofnięcia lub upływu czasu - zezwolenie przez nią posiadane jest w mocy i obowiązuje; do sytuacji Spółki nie stosuje się przepisu nakazującego złożenie oświadczenia, o którym mowa w końcowej części decyzji; 2) art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że Spółka wnosiła o "istotną" zmianę, podczas gdy w rzeczywistości wnioskowana modyfikacja była jedynie dostosowawcza, tym bardziej, że charakter zezwolenia i wykonywanej działalności (metoda przetwarzania, brak magazynowania, brak instalacji), w ogóle wyklucza w obrębie istniejącego zezwolenia jakieś diametralne zmiany, 3) art. 7 k.p.a. i art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a oraz art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach wyrażające się w: a) nieuzasadnionym pominięciem wagi jedynej istotnej opinii w niniejszej sprawie, a to opinii Wójta Gminy Strzelce Wielkie, która była dla Spółki korzystna, bez jakiegokolwiek uzasadnienia takiego pominięcia, b) nieuzasadnionym przydaniu jakiejkolwiek wartości opinii WIOŚ, która wydana została z przekroczeniem uprawnień WIOŚ w zakresie objętym niniejszą sprawą oraz wynikała wyłącznie z niechęci Łódzkiego WIOŚ do Spółki, podczas gdy Łódzki WIOŚ nagminnie dopuszcza się błędnego stosowania prawa, czego dowodem są kolejne decyzje GIOŚ uchylające/umarzające postępowania w sprawie kar wymierzanych przez ten organ, ponadto z orzecznictwa wynika, że nawet negatywna opinia WIOŚ nie blokuje możliwości wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony, bowiem decydująca jest kwestia zbadania potencjalnego wpływu na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi oraz zwierząt, czego organ w ogóle w tej sprawie nie dokonał, c) wydaniu decyzji podyktowanej pozamerytorycznymi obawami co do przedmiotu działalności Spółki, podczas gdy nie ma żadnych zastrzeżeń co do funkcjonowania Spółki na podstawie zezwolenia będącego przedmiotem wniosku, a niezwiązane ze sprawą uwagi Łódzkiego WIOŚ są nierelewantne oraz oparte na poglądzie organu stale popełniającego błędy w wydawanych przez siebie decyzjach administracyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty poprzez zmianę zezwolenia, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że skarżąca wystąpiła do Starosty Pajęczańskiego z wnioskiem o zmianę obowiązującego zezwolenia z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020, znak: OŚ.6233.7.2020, na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03 do ilości 3000 Mg/rok s.m. i do 6000 Mg/rok w stanie naturalnym. Organ wydał w dniu 11 lipca 2025 r. rozstrzygnięcie znak: OŚ.6233.3.2025.KK, odmawiające zmiany zezwolenia. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 155 k.p.a., jednak nie odniósł się do możliwości jego zastosowania w sprawie. Kolegium stwierdziło, że zmiana obowiązującego zezwolenia Spółki udzielonego przez Starostę Pajęczańskiego decyzją z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020, znak: OŚ.6233.7.2020, na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03 do ilości 3000 Mg/rok s.m. i do 6000 Mg/rok w stanie naturalnym, jest niedopuszczalna z uwagi na brak tożsamości przedmiotu sprawy. Spółka wnioskowała o zmianę ilości przetwarzanych odpadów w stosunku do ilości już objętej zezwoleniem. Zmiana ww. decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie dotyczyłaby zatem tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Wykraczałaby poza granice stanu faktycznego sprawy pierwotnej i materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie. Z powyższych względów, w ocenie organu odwoławczego, zarzuty skarżącej w kwestii braku rozpoznania przez organ wniosku o zmianę decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto kwestia kar administracyjnych nałożonych na Spółkę mogłaby mieć znaczenie w przypadku ubiegania się przez Spółkę o wydanie nowego zezwolenia. Powyższe nie było natomiast intencją Spółki i takiego wniosku organ nie procedował. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. i art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach wyrażające się w błędnej wykładni i zastosowaniu i pomieszaniu dwóch różnych instytucji służących odmiennym celom i stanowiącym odmienne tryby, a to poprzez zakwalifikowanie wniosku skarżącej o zmodyfikowanie istniejącej decyzji na przetwarzanie odpadów wyłącznie w aspekcie ilościowym jako nowego wniosku w rozumieniu art. 41 i art. 42 ustawy o odpadach, podczas gdy taka wykładnia jest sprzeczna z ratio legis wskazanych przepisów, bowiem jak najbardziej przedmiot zezwolenia pozostaje ten sam, zaś zmiana ilościowa, jak przesądzone jest w przepisach ustaw odpadowych (sensu largo), nie stanowi zmiany przedmiotu decyzji pierwotnej, która nadal jest decyzją na przetwarzanie określonych w niej kodów odpadów; co więcej, w ocenie skarżącej, wnioskowana zmiana nie jest nawet zmianą istotną. Ponadto skarżąca z ostrożności procesowej, mimo oparcia decyzji przez Kolegium na innych przesłankach niż decyzja Starosty oraz mając na względzie wniosek skargi o uchylenie obu decyzji, zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że skarżąca wnosiła o "istotną" zmianę, podczas gdy w rzeczywistości wnioskowana modyfikacja była jedynie dostosowawcza, tym bardziej, że charakter zezwolenia i wykonywanej działalności (metoda przetwarzania, brak magazynowania, brak instalacji), w ogóle wyklucza w obrębie istniejącego zezwolenia jakieś diametralne zmiany, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach oraz art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach wyrażające się w: a) nieuzasadnionym pominięciem wagi jedynej istotnej opinii w niniejszej sprawie, a to opinii Wójta Gminy Strzelce Wielkie, która była dla skarżącej korzystna, bez jakiegokolwiek uzasadnienia takiego pominięcia, b) nieuzasadnionym przydaniu jakiejkolwiek wartości opinii WIOŚ, która wydana została z przekroczeniem uprawnień WIOŚ w zakresie objętym niniejszą sprawą oraz wynikała wyłącznie z niechęci Łódzkiego WIOŚ do skarżącej, podczas gdy Łódzki WIOŚ nagminnie dopuszcza się błędnego stosowania prawa, czego dowodem są kolejne decyzje GIOŚ uchylające/umarzające postępowania w sprawie kar wymierzanych przez ten organ, nadto zaś, z orzecznictwa wynika, że nawet negatywna opinia WIOŚ nie blokuje możliwości wydania zgodnie z wnioskiem strony, bowiem decydująca jest kwestia zbadania potencjalnego wpływu na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi, i zwierząt, czego organ w ogóle w tej sprawie nie dokonał, c) wydaniu decyzji podyktowanej pozamerytorycznymi obawami co do przedmiotu działalności skarżącej, podczas gdy nie ma żadnych zastrzeżeń co do funkcjonowania Spółki na podstawie zezwolenia będącego przedmiotem wniosku z dnia 19 lutego 2025 r., zaś niezwiązane ze sprawę uwagi Łódzkiego WIOŚ są nierelewantne oraz oparte na poglądzie organu stale popełniającego błędy w wydawanych przez siebie decyzjach administracyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie rozprawy, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokata. W uzasadnieniu skargi skarżąca, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W replice na odpowiedź organu na skargę skarżąca podtrzymała w całości stanowisko przedstawione w skardze, wskazując przy tym, że stanowisko organu nie wnosi nic do sprawy. Ponadto skarżąca wskazała, że zagadnienie prawne, jakie wyłoniło się w niniejszej sprawie, stało się przedmiotem wniosku do Ministerstwa Klimatu i Środowiska o wydanie interpretacji. Na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniosła, jak w skardze o uchylenie decyzji obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części następuje, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w zakreślonych wyżej granicach jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zmiany zezwolenia z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020 na prowadzenie przez skarżącą działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03. Biorąc pod uwagę wyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny uchylenia decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w powołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w kontrolowanej sprawie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "k.p.a.". Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Analiza akt sprawy w kontekście powyższej regulacji wskazuje, że decyzją Starosty Pajęczańskiego z dnia 2 października 2020 r. nr 43/2020, na podstawie art.41 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, skarżąca uzyskała zezwolenie na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne metodą R10: 19 08 05 – ilość odpadu s.m. – 4898,70 – ilość odpadu w stanie naturalnym – 25000, ex 19 05 03 – ilość odpadu s.m. 1500 – ilość odpadu w stanie naturalnym 1500, ex 02 03 80 – ilość odpadu s.m. 150 – ilość odpadu w stanie naturalnym 215, ex 02 07 80 – ilość odpadu s.m. 150 – ilość odpadu w stanie naturalnym 215. Następnie wnioskiem z dnia 19 lutego 2025 r. skarżąca wystąpiła o zmianę powyższej decyzji poprzez zwiększenie ilość odpadu przetwarzanego o kodzie 19 05 03 do ilości 3000 Mg/rok s.m. i do 6000 Mg/rok w stanie naturalnym. Organ I instancji zakwalifikował powyższy wniosek skarżącej, jako zawierający żądanie zmiany zezwolenia na podstawie art. 155 k.p.a. i decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. nr 53/2025 odmówił zmiany zezwolenia w zakresie wnioskowanym, stwierdzając przy tym, że wniosek nie spełnia wymagań wynikających art. 42 ust. 3a pkt 4 ustawy o odpadach. Organ II instancji utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów w sprawie i w wywiedzionej skardze podniosła, że wniosek Spółki nie dotyczył wydania nowej decyzji (zezwolenia) i tym samym nie mają zastosowania w sprawie przepisy ustawy o odpadach. Zdaniem skarżącej, wnioskowała jedynie o modyfikację zezwolenia, która miała charakter dostosowawczy i nie stanowiła istotnej zmiany decyzji. Wychodząc z powyższych ustaleń Sąd w składzie niniejszym podziela stanowisko Kolegium, że zmiana obowiązującego zezwolenia Spółki z dnia 2 października 2020 r. na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w zakresie zwiększenia ilości przetwarzanego odpadu o kodzie 19 05 03 do ilości 3000 Mg/rok s.m. i do 6000 Mg/rok w stanie naturalnym jest niedopuszczalna z uwagi na brak tożsamości przedmiotu sprawy. Zdaniem Sądu, w rozważanym aspekcie, za poglądami orzecznictwa, do których trafnie odwołało się Kolegium, należy zwrócić uwagę, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano kwestionowaną decyzję ostateczną. Jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją wydaną w sprawie pierwotnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy łącznie. Tożsamość elementów podmiotowych to przede wszystkim tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a także innych stron postępowania. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Dlatego też stwierdzić należy, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art.155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 649/10, LEX nr 745283). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art.155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest więc kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1950/22, LEX nr 3928763). Biorąc pod uwagę powyższe należy zauważyć, że treść wniosku skarżącej o zmianę zezwolenia wskazuje, iż wnioskowana zmiana decyzji ostatecznej z dnia 2 października 2020 r., w trybie art. 155 k.p.a., nie dotyczyłaby tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadu (odpadów) określana jest ilość odpadu (odpadów) - podawana w jednostce (Mg/rok) m.s. oraz (Mg/rok) w stanie naturalnym - która będzie przetwarzana w ramach udzielonego zezwolenia. Skarżąca wnioskowała o zwiększenie ilość przetwarzania jednego z odpadów (o kodzie: 19 05 03). Niewątpliwie taka zmiana wymagałaby przedstawienia możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie przetworzenia tego odpadu, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska (art. 42 ust. 2 pkt 7 ustawy o odpadach). Z powyższego wynika, że wnioskując o zmianę zezwolenia, we wskazanym powyżej zakresie, skarżąca musiałaby się wykazać powyższymi możliwościami, a to wiązałoby się z ponownym rozpoznaniem sprawy w zmienionym stanie faktycznym. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku wykraczałoby poza granice stanu faktycznego sprawy rozpatrzonej decyzją pierwotną z dnia 2 października 2020 r. i zgromadzonego w jej ramach materiału dowodowego. Odnosząc się do podniesionej w niniejszej sprawie kwestii nałożonych na skarżącą kar pieniężnych, o których powiadomił organ I instancji Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi, należy stwierdzić, że ta okoliczność nie miała znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o nowe zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, a tylko w takiej sytuacji wspomniana kwestia kar pieniężnych miałaby znaczenie dla sprawy. Ponadto mając na uwadze oddalenia na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. wniosku o dopuszczenie dowodu z pisma zatytułowanego "Wniosek o interpretację przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. 1960 Nr 30, poz. 168, tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691", skierowanego do Ministra Klimatu i Środowiska, należało wyjaśnić, że wniosek nie spełniał przesłanek określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że wskazany wniosek o interpretację datowany jest na dzień 30 grudnia 2025 r., co tym samym oznacza, ż został złożony po dacie wydania i doręczenia zaskarżonej decyzji, czyli po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie. Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zasadności zarzutów skarżącej, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ds