II SA/Sz 97/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 97/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej. Pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r., skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku z dnia 17 września 2015 r. Wyjaśnił, że od 2013 r. podlega leczeniu w ośrodku psychiatryczno-psychologicznym. Po śmierci matki, popadł w stan depresyjny. Nie był w stanie normalnie funkcjonować, jak również w sposób normalny postrzegać otaczającą rzeczywistość. W tym stanie skarżący był również we wrześniu 2015 r. i trwał w nim do końca grudnia 2015 r. Lekarz zmienił leki, które przez dłuższy czas powodowały u skarżącego senność, apatię i brak "normalnego życia". Pod koniec marca 2016 r. ponownie zmieniono skarżącemu leki, które po 4 tygodniach organizm przyswoił, że skarżący był w stanie powrócić do w miarę poprawnego funkcjonowania. Skarżący wskazał, że w dniu 26 kwietnia 2016 r. został poinformowany telefonicznie, o odbytym terminie rozprawy, na której zapadł wyrok. Mając na uwadze swój stan zdrowotny, skarżący podniósł, że nie był w stanie uczestniczyć w rozprawie, jak również złożyć wniosku o doręczenie wyroku, który umożliwiłby mu dalsze dochodzenie praw, poprzez złożenie skargi do wyższej instancji. Do wniosku skarżący dołączył wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, a ponadto kartę leczenia oraz zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z akt niniejszej sprawy wynika, że Sąd wydał wyrok oddalający skargę w dniu 17 września 2015 r., tak więc siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.), upływał w dniu 24 września 2015 r. W takiej sytuacji oczywiste jest, że skarżący, składając wniosek pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r., uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Skarżący z ww. wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie. Z jego oświadczenia wynika, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi miało miejsce w dniu 26 kwietnia 2016 r. W takiej sytuacji, przy braku istnienia okoliczności przeciwnych, pozwalających w sposób jednoznaczny stwierdzić, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., nie został zachowany, Sąd zobowiązany jest do merytorycznej oceny wniosku strony Jako uzasadnioną przyczynę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia skarżący, podniósł okoliczność leczenia w ośrodku psychiatryczno-psychologicznym od 2013 r. Stan zdrowotny w jakim znajdował się skarżący powodował, że nie był on w stanie funkcjonować, jak również w sposób normalny postrzegać otaczającą go rzeczywistość. Skarżący pozostawał w tym stanie we wrześniu 2015 r. i trwał on aż do końca 2015 r. Później skarżący zmienił leki, które przez dłuższy czas powodowały brak możliwości normalnego funkcjonowania. Dopiero zmiana leków w marcu 2016 r., spowodowała, że skarżący był w stanie wrócić do w miarę normalnego funkcjonowania. Odnosząc powyższe twierdzenia skarżącego do niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że niezawinione uchybienie terminu występuje, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się m.in. nagłą chorobę strony, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Nie każda więc choroba, lecz jedynie nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego skarżący nie mógł przewidzieć, może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu. W ocenie Sądu, w świetle okoliczności przedstawionych przez skarżącego brak jest podstaw do uznania, że uchybił terminowi w sposób niezawiniony. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego podlegał leczeniu w poradni od 2013 r., zażywał leki. Jak sam skarżący oświadczył, stan uzasadniający niemożność jego działania wystąpił we wrześniu 2015 r. Z tego względu skarżący nie mógł być obecny na rozprawie, a okoliczność tę potwierdza zaświadczenie lekarskie z 26 kwietnia 2016 r. Według oświadczenia skarżącego ww. stan trwał do grudnia 2015 r. O ile zatem, wskazana okoliczność pogorszenia stanu zdrowia miała miejsce w okresie ogłoszenia wyroku, aż do grudnia 2015 r., to brak jest uzasadnionych podstaw, że w późniejszym okresie wystąpiły przyczyny usprawiedliwiające niedokonanie w terminie czynności procesowej. Wprawdzie skarżący podnosił, że zmienił leki w marcu 2016 r., które po upływie 4 tygodni spowodowały, że był stanie powrócić do poprawnego funkcjonowania, jednakże brak jest dowodów świadczących, że w tym okresie wystąpiły objawy chorobowe wyłączające świadome działanie skarżącego. Z dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego oraz karty leczenia, nie wynikają tego rodzaju okoliczności wyłączające winę skarżącego w niedochowaniu terminu. Sąd podkreśla, że konieczne jest uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania. Usprawiedliwienia dla przywrócenia terminu nie może stanowić argumentacja ograniczająca się do stwierdzenia, że strona była chora, zażywała leki i pozostawała pod opieką lekarza. Nawet najpoważniejsza choroba, wymagająca leżenia czy hospitalizacji, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli niedyspozycja taka nie była nagła, a przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników. Reasumując Sąd uznał, że skarżący nie przedstawił okoliczności, które w dostateczny sposób uprawdopodabniają twierdzenie, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było przez skarżącego niezawinione. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.