II SA/Sz 887/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Spółki A. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

S. Fundusz Pożyczkowy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.), (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 104 oraz 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), po rozpatrzeniu wniosku B. W. odmówiła udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wysokości wynagrodzeń zasadniczych dla M. D., wypłaconych w kolejnych miesiącach [...] Z uzasadnienia decyzji wynika, że B. W., pismem z dnia [...]., za pośrednictwem środka komunikacji elektronicznej złożył wniosek o udostępnienie przez S. Fundusz Pożyczkowy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – (dalej zwany SFP) m.in. informacji o wysokości wynagrodzeń zasadniczych M. D., wypłaconych w kolejnych miesiącach [...] r. SFP sp. z o.o. decyzją nr [...] z dnia [...] r., odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji natomiast decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymała w mocy decyzję nr [...]. Od decyzji nr [...] wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie pod sygn. akt II SA/Sz 1199/15 - uchylił obie ww. decyzje. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał, że SFP sp. z o.o. nie określiła szczegółowo, jaki jest zakres obowiązków M. D., co uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym przez wnioskodawcę zakresie. W przedmiotowej sprawie, po ponownym przeprowadzeniu postępowania w zakresie wskazanym przez Sąd ustalono, że zastosowanie do stanu faktycznego znajduje przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późniejszymi zmianami). W ocenie SFP sp. z o.o. ujawnienie żądanych przez wnioskodawcę informacji doprowadziłoby do naruszenia uzasadnionej tajemnicy pracownika oraz obowiązku pracodawcy przestrzegania tej tajemnicy. Przekazanie takich informacji nie znajduje żadnego oparcia w treści obowiązku, który można by wyinterpretować z przepisu art. 5 ust. 2 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten wyłącza ochronę tylko co do informacji będących w ścisłym związku z pełnieniem funkcji publicznych. W ocenie SFP w przedmiotowym stanie faktycznym, taka przesłanka nie zachodzi. Spółka podkreśliła, że M. D.. był zatrudniony w SFP sp. z o.o. w S. na stanowisku [...] oraz [...]. Nie dysponował on jednak nigdy wpływem na podejmowanie decyzji co do [...] w SFP sp. z o.o., jak i nie posiadał - w całym okresie zatrudnienia - żadnych pełnomocnictw do reprezentowania SFP sp. z o.o. wobec osób czy podmiotów trzecich, prowadzenia spraw spółki, składania czy odbierania oświadczeń woli, jak i do podpisywania żadnych dokumentów dotyczących SFP sp. z o.o. Do jego zakresu obowiązków wchodziły czynności związane z [...] (która jest ciałem wyłącznie o charakterze doradczym Zarządu SFP sp. z o.o.) i Zarządu SFP sp. z o.o. informacji i [...], w tym [...] oraz [...] [...] [...] [...] Żadna z tych czynności - w ramach stosunku pracy M. D. - nie była związana z - choćby wąsko rozumianym - zakresem kompetencji decyzyjnej w ramach SFP sp. z o.o. i nie skutkowała zaciągnięciem zobowiązania przez SFP sp. z o.o. czy zwolnieniem z takiego zobowiązania kontrahenta spółki, jak i nie powodowała wydatkowania środków publicznych, bowiem M. D. nie podpisywał żadnych dokumentów tego rodzaju ani nie składał żadnych oświadczeń woli, a jedynie przekazywał informacje i projekty dokumentów do [...] oraz Zarządu SFP sp. z o.o. Spółka wyjaśniła, że to wyłącznie Zarząd SFP sp. z o.o. miał (i ma) kompetencje do reprezentowania Spółki i prowadzenia jej spraw, podpisywania dokumentów czy składania wiążących oświadczeń woli w jej imieniu. Ponadto zdaniem Spółki należy również odróżnić tego rodzaju czynności od kompetencji (czy uprawnień), które przynależą do M. D. jako radnego Rady Miasta S.. To jednak nie skutkuje - w żaden sposób - przyjęciem za zasadne stanowiska, że każda z tych "funkcji" nosi tożsamy charakter pełnienia funkcji publicznych i kreuje identyczne obowiązki, w tym informacyjne. B. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] i uchylenie decyzji oraz udostępnienie informacji, będącej przedmiotem wniosku. W ocenie wnioskodawcy z uzasadnienia decyzji jasno wynika, że M. D., z uwagi na zakres pełnionych obowiązków, był osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jako [...], [...] oraz [...] oraz - co najistotniejsze - [...]. Poza tym, z treści decyzji wynika, że przygotowywał decyzje związane z [...]. Wbrew temu, co twierdzi wydający decyzje, powyższe obowiązki świadczą o tym, że M. D., jako [...], był osobą [...], bowiem miał istotny wpływ na udzielanie [...] przez S. F. P. sp. z o.o., a więc: na wydatkowanie środków publicznych. Z uwagi na pełnione czynności miał kluczowy wpływ na treść podejmowanych przez spółkę decyzji oraz czynności w zakresie udzielania [...] Ponadto B. W. powołując się na art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustany o dostępie do informacji publicznej wskazał, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy S. F. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. decyzją nr [...] z dnia [...] r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późniejszymi zmianami), utrzymała w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] roku. Spółka powołując się na art.5 ust. 2 u.d.i.p. uznała podniesione przez skarżącego zarzuty za bezzasadne. Zdaniem SFP wnioskodawca nie wykazał, by wydając zaskarżoną decyzję, S. F. P. sp. z o.o. naruszył prawo, w szczególności, by zaistniały przesłanki uchylające obowiązek zachowania tajemnicy co do wysokości wynagrodzenia konkretnego, zindywidualizowanego pracownika. Tym samym, skoro SFP sp. z o.o. stwierdziła zaistnienie przesłanek skutkujących zachowaniem w tajemnicy żądanych informacji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, zaś podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, niebędący organem władzy publicznej, odmawia wnioskodawcy udzielenia żądanej informacji publicznej. Ujawnienie zatem żądanych przez wnioskodawcę - B. W. informacji - doprowadziłoby do naruszenia uzasadnionej tajemnicy pracownika oraz obowiązku pracodawcy przestrzegania tej tajemnicy. Spółka ponownie pokreśliła, że M. D. był zatrudniony w SFP sp. z o.o. w S. na stanowisku [...] dla MSP. Nie dysponował on jednak nigdy wpływem na podejmowanie decyzji co do [...] w SFP sp. z o.o., jak i nie posiadał - w całym okresie zatrudnienia - żadnych pełnomocnictw do reprezentowania SFP sp. z o.o. wobec osób czy podmiotów trzecich, prowadzenia spraw spółki, składania czy odbierania oświadczeń woli, jak i do podpisywania żadnych dokumentów dotyczących SFP sp. z o.o. Spółka poinformowała wnioskodawcę, iż M. D. pełnił [...] w związku ze sprawowaniem [...] Rady Miasta i w związku z tym zobowiązany jest do składania corocznych oświadczeń majątkowych. W odniesieniu do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, SFP wskazał, że nie jest zobowiązany do jego stosowania, bowiem nie jest organem administracji publicznej. Decyzja wydawana jest na podstawie przepisów ustawy o dostępie informacji publicznej, a przepisy k.p.a. stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym i odpowiednio. Niemniej z treści decyzji nr [...] wynika w sposób niesporny, że została ona podpisana przez Prezesa Z. S. F. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. - K. N.. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł B. W.. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: — art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, poprzez ograniczenie jego prawa wskutek uniemożliwienia pełnej i efektywnej obrony prawa do informacji, — art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej, — art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.; dalej jako "u.d.i.p."), w zakresie w jakim w tych przepisach unormowano przesłanki, ze względu na zaistnienie których ogranicza się prawo do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione zastosowanie w niniejszej sprawie przesłanki ograniczającej prawo do informacji publicznej, — art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten wysławia obowiązek wydania decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na to, że nie ma podstaw w niniejszej sprawie do ograniczenia prawa do informacji publicznej. Jednocześnie wniósł o: 1. uchylenie decyzji z [...] r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na jego rzecz od S. F. P. sp. z o.o. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi B. W. nie zgodził się z argumentacją Spółki bowiem już sam S. Fundusz słusznie wskazał w uzasadnieniu decyzji z [...] r., że M. D. - jako radny Rady Miasta S. - składa co roku tzw. oświadczenie majątkowej, w którym jednym z punktów jest wykazanie wysokości otrzymywanego wynagrodzenia. Oznacza to, że ustawodawca dopuścił ingerencję w prywatność osób będących członkami organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego poprzez ujawnianie ich wynagrodzeń. Choćby z tego faktu należy wskazać, że nieprawidłowe jest uznanie przez S. Fundusz, że udostępnienie informacji bardziej konkretnych o wysokości wynagrodzeń (udostępnienie informacji o wynagrodzeniu zasadniczym w kolejnych miesiącach [...] miałoby naruszać prywatność M. D.. M. D. jest radnym Rady Miasta S., zatem jest członkiem organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W związku z tym, że podjął decyzję o wstąpieniu w sferę publiczną (pierw poprzez wystartowanie w wyborach samorządowych, w dalszej kolejności obejmując [...]) jego prywatność jest siłą rzeczy ograniczona. W związku z tym nie znajdzie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Poza tym zadaniem Rady Miasta S., w której jest [...], jest m.in. kontrolowanie spółek komunalnych. Jako członek organu kontrolującego S. Fundusz jest jednocześnie zatrudniony w tym podmiocie. M. D. pozostaje zatem w konflikcie interesów. Tym większe znaczenie, w świetle owego konfliktu interesów, ma jawność wynagrodzenia radnego D. , które otrzymuje od spółki miejskiej i które pochodzi ze środków publicznych. Skarżący zauważył, że ujawnienie wysokości wynagrodzeń zasadniczych dla M. D. w kolejnych [...] nie narusza jego prywatności - o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy - bowiem uprawnioną ingerencją w prywatność uprawnioną na gruncie prawa do informacji publicznej jest jawność wydatkowania środków publicznych w zakresie przeznaczania ich na nagrody osób zatrudnionych w publicznych urzędach. S. Fundusz, jako spółka miejska której działalność opiera się na środkach publicznych, podlega zasadzie jawności finansów publicznych, w związku z tym wynagrodzenie M. D. pochodzi ze środków publicznych. B. W. powołał się na treść wyroku WSA w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 1199/15, który jest wiążący w niniejszej sprawie, a w którym Sąd wyraził pogląd, że Spółka mogłaby odmówić udzielenia informacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia osiągniętego przez M. D., gdyby wykazała, że z zakresu obowiązków na zajmowanym przez niego stanowisku nie wynika, aby miał on wpływ na wydatkowanie środków publicznych. W aktach postępowania brak jest informacji o zakresie obowiązków na zajmowanym przez M. D. stanowisku, jak również informacji o udzielonych mu pełnomocnictwach, co czyni niemożliwym dokonanie sądowej kontroli zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym przez skarżącego zakresie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone decyzje i przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zobowiązał Spółkę do dokonania szczegółowych ustaleń w przedmiocie charakteru zadań powierzonych M. D. i posiadanych przez niego upoważnień. Skarżący wskazał również, iż przed tutejszym Sądem toczy się sprawa z jego skargi o sygn. Akt II SAB/Sz 34/16 na bezczynność S. F. P. Spółki z o.o. w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, do którego zwracał się o nadesłanie: 1. Skanu umowy o pracę, zawartej z M. D.. 2. Dokumentu, w którym zawarto informację o obowiązkach służbowych M. D.. Na powyższy wniosek Spółka udzieliła odpowiedzi za pośrednictwem poczty elektronicznej, gdzie uznała, że wnioskowane dokumenty nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie stanowią informacji publicznej. W dniu 25 maja 2016 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał wyrok, którym oddalił skargę. W odpowiedzi na skargę S. F. P. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygnaturze II SAB/Sz 34/16. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2108 r. (I OSK 2487/16) oddalił skargę kasacyjną B. W. wniesioną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/16. Postanowieniem z dnia 29 marca 2018 r. na podstawie art.128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. WSA w Szczecinie podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem sprawy jest skarga na decyzję S. F. P. S. z o.o. w S. w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wysokości wynagrodzeń zasadniczych M. D., wypłaconych mu w kolejnych miesiącach [...] r. Przypomnieć należy, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Konkretyzację natomiast tego prawa stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058) – określanej dalej jako "u.d.i.p.", która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych i wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia tego rodzaju sprawy niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Nie ulega wątpliwości, że S. F. P. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w podanym powyżej przepisie. Z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego tej Spółki wynika bowiem, że wspólnikiem tej osoby prawnej są Gmina Miasto S. z pozycja dominującą w udziałach oraz miejska S. F. W. R. G. M. S.. Ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 wprowadził przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną, doprecyzowując tym samym zakres przedmiotowy u.d.i.p. W świetle powołanych regulacji, w tym art. 61 Konstytucji RP, informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1557/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota sporu sprowadza się w tej sprawie do kwestii, czy żądanie przedstawienia w trybie u.d.i.p. dotyczące wysokości wynagrodzeń zasadniczych M. D., wypłaconych mu w kolejnych miesiącach [...] r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 oraz art. 6. Jak już wcześniej zostało wspominane postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postepowania w sprawie II SAB/Sz 34/16, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. oddalił skargę B. W. na bezczynność SFP w przedmiocie nadesłania wnioskodawcy skanu umowy o pracę M. D. oraz dokumentu o jego obowiązkach służbowych. Sąd w powyższej sprawie uznał, rację Spółki, według której wymagane przez skarżącego dokumenty nie mieszczą się w katalogu informacji o sprawach publicznych, są to dokumenty wewnętrzne, organizacyjne przedsiębiorcy, dotyczące osoby, która nie pełni jakichkolwiek funkcji publicznych w związku z zajmowanym stanowiskiem w Spółce. Sąd uznał, że fakt, iż zatrudniony w S. F. P. jest jednocześnie [...] nie ma znaczenia dla oceny charakteru żądanych przez skarżącego dokumentów, gdyż dokumenty te niezwiązane z pełnieniem przez tą osobę funkcji [...], dotyczą dwóch odmiennych stosunków prawnych, opartych na całkowicie innych podstawach i podlegających odmiennym regulacjom prawnym. W ocenie Sądu z przedstawionej przez Spółkę karty pracy M. D. zawierającej jego zakres obowiązków nie wynika, aby świadczona przezeń praca w S. miała taki charakter, który pozwalałby ją uznać za odpowiadającą pracy [...]. M. D. zajmując stanowisko [...] nie posiada uprawnień decyzyjnych, które kształtowałyby treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Nie jest osobą podejmującą ostateczne rozstrzygnięcia w zakresie działań S. F. P. S. z o.o. Spółka ta prowadzi działalność w zakresie udzielania pożyczek finansowych mikro, małym lub średnim przedsiębiorcom ze S. i gmin ościennych oraz powiatu [...], w tym rozpoczynającym działalność gospodarczą oraz nieposiadającym historii kredytowej i wystarczających zabezpieczeń, a także organizacjom pozarządowym i wspólnotom mieszkaniowym, na zasadach ustanowionych w Regulaminach udzielania konkretnych pożyczek (www.fundusz.szczecin.pl). R. M. D. w strukturze działalności Spółki ma charakter jedynie pomocniczy. Sąd uznał, że przedstawione okoliczności przesądzają o tym, że żądane we wniosku skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie było możliwości ich udostępnienia. W skutek wniesienia przez B. W. skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie I OSK 2487/16 skargę kasacyjną oddalił. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, że z okoliczności sprawy wynika, iż żądane we wniosku skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej. W tym stanie sprawy Sąd po podjęciu zawieszonego postępowania jest związany wyrażonym przez NSA poglądem, stanowiącym podstawę orzekania w niniejszej sprawie. Zatem przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy uznać, że nie narusza ona prawa. Zgodnie z treścią art. 5 u.d.i.p. 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie Sądu z powyższych ustaleń wynika, że M. D. w Spółce S. F. G. nie pełnił funkcji publicznej. Był zatrudniony w Spółce na umowę o pracę, a wykonywane zadania i obowiązki nie są wykonywaniem funkcji publicznej. Odnosząc się do wskazanego w skardze naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, który kreuje obywatelskie prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wskazać należy, że nie sposób mówić o naruszeniu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, w sytuacji gdy, jak w niniejszej sprawie, zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Nadto zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej w tym art. 5 ust. 2. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art.16 ust.1 u.d.i.p. Sąd uznał go za niezasadny. Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 16 w związku z art. 17 ustawy. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych do decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (z modyfikacjami określonymi w art. 16 ust. 2 ustawy, które nie mają istotnego znaczenia dla dalszego wywodu). Obowiązek stosowania tych przepisów proceduralnych dotyczy również decyzji wydawanych po załatwieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym jednak przypadku przepisy dotyczące odwołań znajdują zastosowanie odpowiednio ze skutkiem odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. Obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. związany jest z faktem, iż istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania te przepisy dotyczące odwołań i postępowania odwoławczego, które związane są z cechą dewolutywności odwołania. Z treści decyzji nr [...] wynika w sposób niesporny, że została ona podpisana przez P. Z. S. F. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. - K. N.. Organem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, niebędącego organem władzy publicznej, który zajął stanowisko w toku niniejszego postępowania był Z. S. F. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w osobie P. Z. K. N., fakt ten wynika z treści KRS-u Spółki. Brak imiennej pieczątki pod podpisem decyzji z dnia [...] r. nr [...], zdaniem Sądu nie stanowi naruszenia prawa mający istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.