II SA/Sz 88/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 31 października 2025 r. nr K-AP-2.7840.32.2025.AN(6) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Prezydent Miasta K. decyzją nr 64/2025 z dnia 4 kwietnia 2025 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił W. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową przy ul. [...] - działka nr [...], obręb [...] w K.. Nie zgadzając się z powołaną decyzją odwołanie od niej wniosła H. C. (dalej: "skarżąca", "strona") współwłaścicielka działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności odnoszących się do kwestii regulujących minimalną odległość lokalizowania budynków względem siebie i granic działki, a także regulacji dotyczących nasłonecznienia (ograniczenia dostępu do światła dla budynku sąsiedniego zlokalizowanego na działce nr [...]), jak również zatwierdzenie w projekcie nadbudowy dachu z funkcją tarasu poza wyznaczoną w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującą linią zabudowy. Dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych: art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu, wynikających z akt postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie przedmiotowej nieruchomości przed tym samym organem w latach 1990-1991, wobec naruszenia ustaleń zawartych w ugodzie administracyjnej zawartej przed Urzędem Miejskim w K.. Nadto zarzuciła wydanie decyzji zawierającej wady uzasadniające jej nieważność stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z treścią art. 121 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie odmiennie kwestii, które były już rozstrzygniętej w ugodzie administracyjnej zawartej przed Urzędem Miejskim w K. w sprawie UAM.V.-8381/[...]/90/91. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 31 października 2025 r. nr K-AP-2.7840.[...].2025.AN (6), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w szczególności wskazał, że dnia 16 stycznia 2025 r. do Urzędu Miejskiego w K. wpłynął wniosek W. S., o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową przy ul. [...] na działce nr [...], obręb [...] w K.. Organ I instancji uznał, że inwestor spełnił wymagania określone w ustawie Prawo budowlane i decyzją nr 64/2025 z dnia 4 kwietnia 2025 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda zaznaczył, że przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę jest istniejący na działce nr [...] obr. [...] w K. budynek usługowy, jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony. Zgodnie z przedłożonym opracowaniem zamiarem inwestora jest wykonanie nadbudowy o jedną kondygnację nad częścią budynku oraz zmiana sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny. W wyniku projektowanej zmiany powstanie budynek dwukondygnacyjny (parter + poddasze użytkowe) z dachem dwuspadowym i ze strychem nieużytkowym. W budynku przewidziano jeden lokal mieszkalny. Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z brakiem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją Prezydenta Miasta K. nr 57/2022 z 30 czerwca 2022 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową oraz urządzeniami budowlanymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 28 października 2024 r. po rozpatrzeniu odwołania H. C., utrzymało w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z 15 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 989/24 oddalił skargę H. C. na ww. decyzję SKO. Działka nr [...] obręb [...] w K., na której usytuowany jest budynek usługowy będący przedmiotem wniosku, od strony północno-wschodniej przylega do drogi powiatowej - ulicy [...] (działka nr [...] obr. [...]). Od strony północno-zachodniej działka inwestycyjna graniczy z działką nr [...] (stanowiącą współwłasność H. C.), od strony południowo- zachodniej z działką nr [...], a od strony południowej- wschodniej z działką nr [...]. Działki nr [...] i [...] to grunty zabudowane. Na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny dwukondygnacyjny oraz zabudowa towarzysząca, na działce nr [...] - budynek niemieszkalny "t1". Działka nr [...] stanowi użytek oznaczony w rejestrze gruntów jako dr (drogi). Wojewoda wskazał, że obrys budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę w poziomie parteru pozostaje bez zmian. Zachowano dotychczasową szerokość elewacji i powierzchnię zabudowy. Docieplenie przewidziano od strony wewnętrznej budynku. Nad istniejącą, parterową częścią budynku wysuniętą w stronę ulicy [...] poza obowiązującą linię zabudowy zaprojektowano taras zgodnie z warunkami zabudowy zawartymi w pkt C.4. Według Wojewody projektowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j. t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: "warunki techniczne"). Nadbudowa budynku przewidziana została po obrysie ścian zewnętrznych od strony granic z działkami nr [...], nr [...] i nr [...] oraz w obowiązującej linii zabudowy od strony działki nr [...] (ul. [...]). Odległość nadbudowy od działek drogowych wynosi odpowiednio: 4,40 m od granicy z działką drogową nr [...] oraz 0,91 m 4- 0,07 m od granicy z działką drogową nr [...]. Ponadto znajduje się w odległości 2,85 m 2,96 m od granicy z działką nr [...] oraz 0,98 m od granicy z działką nr [...] (współwłasność skarżącej). Odległość pomiędzy ścianami budynku istniejącego na działce nr [...] i jego nadbudową a ścianami budynków na sąsiednich działkach wynoszą odpowiednio 6,03 m-6,14 m dla działki nr [...] i ponad 15 m dla działki nr [...]. Przy czym w projekcie uwzględniono również okoliczność, że w odległości 5,18 m znajduje się budynek mieszkalny na działce nr [...]. Budynek zaprojektowano w taki sposób, że jest zwrócony ścianami z oknami lub drzwiami tylko w stronę granic z działkami drogowymi, dla których zachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 1-9 warunków technicznych, nie jest wymagane (zgodnie z § 12 ust. 10 warunków technicznych). Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że projektowana nadbudowa nie ograniczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń w sąsiednich budynkach mieszkalnych jednorodzinnych w tym w budynku usytuowanym na działce nr [...]. Wojewoda uznał, że inwestycja spełnia wymagania określone w § 13 (przesłanianie) i § 60 (nasłonecznienie) warunków technicznych. Inwestor wykazał bowiem, że nadbudowa budynku o jedną kondygnację nie pogorszy warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich. W wyniku projektowanej nadbudowy na działce nr [...] powstanie budynek o wysokości ściany zewnętrznej 4,80 m. Jest on usytuowany w odległości 6,14 m - 6,03 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] oraz w odległości 5,18 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Wobec powyższego wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami co spełnia wymagania § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych. Jak wykazano na dołączonych do projektu rysunkach (projekt architektoniczno-budowlany rys. Analiza/1, Analiza/2, Analiza/3) na powyższe nie ma wpływu zwiększanie wysokości przesłaniania z uwagi na projektowany dach dwuspadowy o nachyleniu 45°. Zwiększanie wysokości jest bowiem proporcjonalne (w stosunku 1:1) do zwieszającej się odległości elementu przesłaniającego. Ponadto autorzy projektu przeprowadzili analizę nasłoneczniania pomieszczeń w usytuowanych w sąsiedztwie projektowanej inwestycji budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na działkach nr [...] i nr [...]. Dokonane ustalenia zawarte w projekcie potwierdzają zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia w dniach równonocy wynoszącego więcej niż 3 godziny (projekt architektoniczno-budowlany rysunki Analiza/1 i Analiza/4 oraz umieszczone tam informacje). Zdaniem Wojewody ustalenia te nie budzą wątpliwości z uwagi na wzajemne usytuowanie istniejących obiektów i budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, a także usytuowanie ścian z oknami względem stron świata. Z kolei pomimo podnoszonych zarzutów skarżąca nie przedłożyła żadnego opracowania, podważającego przedstawione przez autora projektu wnioski. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie mogą być również wskazywane przez panią H. C. warunki ugody administracyjnej zawartej w sprawie UAM.V.-8381/79-9/90/91 w dniu 25 lipca 1991 r. Ugoda ta została zawarta pomiędzy W. C. (zam. K. ul. [...] a Z. B.. Ugoda została zawarta w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta K. znak UAN.V-8381/B/79/90 z 17 września 1990 r. w toku postępowania dotyczącego samowoli budowlanej związanej z realizacją tej inwestycji polegającej na samowolnie zabudowanym podcieniu pawilonu handlowego. Ugoda doprowadziła do odstąpienia od dalszych działań organu w sprawie samowoli budowlanej pod warunkiem zachowania istniejącej wysokości pawilonu handlowego i do zmiany za zgodą stron decyzji o pozwoleniu na budowę tego pawilonu w części dotyczącej projektu technicznego decyzją Prezydenta Miasta K. znak UAN.V- 8381//79-10/90/91 z 1 sierpnia 1991 r. Natomiast niniejsze postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem odrębnym. Wojewoda stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącej, jakoby projektowany w ramach nadbudowy budynku strych stanowił kolejną kondygnację nadziemną. Odwołując się do oznaczeń wskazanych w projekcie architektoniczno-budowlanym organ ustalił, że zaprojektowano strych nieużytkowy, a jego maksymalna wysokość wynosi 191,3 cm (rys. nr A/3, nr A/5) co przesądza o braku podstaw do zakwalifikowania go jako kolejnej kondygnacji nadziemnej. Podsumowując Wojewoda podkreślił, że analiza przedłożonego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości projektowanej inwestycji. Nie zgadzając się z powołaną decyzją H. C. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności poprzez: 1) naruszenie przepisów regulujących minimalną odległości lokalizowania budynków względem siebie i granic działki, w tym w szczególności § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zlokalizowania okna w ścianie wschodniej co wpływa w sposób istotny na możliwość zabudowy działki sąsiedniej; 2) naruszenie przepisów dotyczących nasłonecznienia (ograniczenie dostępu do światła dla budynku sąsiedniego zlokalizowanego na działce nr [...]), w tym poważne uchybienia w zakresie wykonanej analizy przesłaniania; 3) zatwierdzenie w projekcie nadbudowy dachu z funkcją tarasu poza wyznaczoną w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującą linią zabudowy; 4) niezgodność wydanej decyzji z wydaną dla tej nieruchomości decyzją o warunkach zabudowy, poprzez faktyczne dopuszczenie na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego do realizacji budynku trzykondygnacyjnego. Dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych poprzez wydanie decyzji zawierającej wady uzasadniające stwierdzenie jej nieważności poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z treścią art. 121 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie decyzją odmiennie kwestii, które były już rozstrzygnięte w ugodzie administracyjnej zawartej przed Urzędem Miejskim w K. w sprawie UAM.V.- 8381/79-9/90/91. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak też wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 31 października 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 kwietnia 2025 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany oraz udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową przy ul. [...] - działka nr [...], obręb [...] w K.. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej: "p.b.") przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora występującego z wnioskiem warunków określonych przepisami prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (wniosek zostanie złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zostanie złożone oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, takiej weryfikacji dokonano, a w jej wyniku stwierdzono, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast prawomocną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 57/2022 ustalono na rzecz inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową oraz urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K.. Zgodnie z art. 35 ust. 5 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Przypadki, w których może zapaść decyzja niekorzystna dla inwestora zostały enumeratywnie wymienione w treści cytowanego przepisu i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że żadna z wymienionych w treści art. 35 ust. 5 p.b. sytuacji, uzasadniających wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Rzeczą organu, w świetle przywołanych przepisów było rzetelne sprawdzenie przedłożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego i wydanie należycie uzasadnionej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji wydał decyzję uwzględniającą wniosek inwestora uznając, że przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest kompletna i spełnia wymogi nałożone przepisami ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, szczegółowo przedstawił zarówno przebieg postępowania, dokonał wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również odniósł się do zarzutów odwołania. Sporządzone przez Wojewodę uzasadnienie jest wyczerpujące, wskazano w nim zarówno podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak i wynikające z oceny materiału dowodowego wnioski, które należy ocenić jako trafne. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zlokalizowania okna w ścianie wschodniej projektowanego budynku, co wpływa w istotny sposób na możliwość zabudowy działki sąsiedniej wskazać należy, że zgodnie z powołanym przepisem jeżeli z przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że stosownie do § 12 ust. 10 warunków technicznych zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową lub publicznie dostępnym placem. Jak wynika z akt sprawy ściana wschodnia przedmiotowego budynku zwrócona jest w kierunku działki o numerze [...], która jak wynika z rejestru gruntów jest działką drogową. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, bowiem określone w tym przepisie odległości od granicy działek nie mają zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Wbrew stanowisku skarżącej w znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta K. nr 57/2022 z dnia 30 czerwca 2022 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową oraz urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K. – dopuszczono w pkt C4 przebudowę dachu płaskiego nad istniejącą częścią parterową budynku na taras z przekroczeniem obowiązującej linii zabudowy. Nadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi polegający na niezgodności zaskarżonej decyzji z ustalonymi warunkami zabudowy polegający na dopuszczeniu do realizacji budynku trzykondygnacyjnego, w sytuacji gdy projekt dotyczy budynku dwukondygnacyjnego (parter i poddasze użytkowe) z dachem dwuspadowym i ze strychem nieużytkowym. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do § 3 pkt 16 warunków technicznych pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Ponadto jak wynika z § 72 ust. 1 warunków technicznych minimalna wysokość przeznaczonych na pobyt ludzi pokoi na poddaszu w budynkach jednorodzinnych powinna wynosić 2,2 m (przy stropach pochyłych jest to wysokość średnia liczona między największą a najmniejszą wysokością pomieszczenia, lecz nie mniejszą niż 1,9 m; przestrzeni o wysokości poniżej 1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia). Tymczasem jak wynika z danych podanych w projekcie budowalnym maksymalna wysokość strychu ma wynosić 191, 3 cm, co oznacza brak podstaw, aby powyższy strych uznać za kolejną, trzecią kondygnację projektowanego budynku. Odnosząc się do kwestii minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach mieszkalnych położonych na działce nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącej i nr [...] wskazać należy, że zgodnie z § 60 pkt 1 warunków technicznych pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Natomiast w myśl § 60 pkt 2 warunków technicznych w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Z przedłożonej analizy nasłonecznienia dołączonej do projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że zapewnione zostało wymagane nasłonecznie budynków położonych na działce nr [...] i [...] w dniach równonocy wynoszącej więcej niż 3 godziny. Brak jest podstaw do kwestionowania wniosków wynikających z powołanej analizy przy uwzględnieniu położenia projektowanego budynku wobec budynków położonych na działkach nr [...] i [...], a także względem stron świata. Projektowany budynek zlokalizowany jest od strony wschodniej budynku położonego na działce nr [...] oraz od strony zachodniej budynku położonego na działce nr [...] i wysunięty w kierunku północnym. W tej sytuacji budynek położony na działce nr [...], we współwłasności skarżącej, będzie nasłoneczniony od strony wschodniej i południowej. Nasłonecznie pomieszczeń, położonych od strony południowej przekracza wymagany minimalny czas nasłonecznienia. Przy czym w przypadku mieszkań wielopokojowych w dniach równonocy dla zapewnienia nasłonecznienia spełnienie warunków określonych w § 60 ust. 1 wymagane jest wobec jednego pokoju. Stosownie do § 13 ust. 1 warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Wysokość ściany zewnętrznej projektowanego budynku będzie wynosić 4, 80 m. budynek ten jest zlokalizowany w odległości 6,14 m - 6,03 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] oraz w odległości 5,18 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami, a tym samym projektowany budynek nie narusza powołanego przepisu § 13 warunków technicznych. Podkreślenia przy tym wymaga, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, że skarżąca nie przedłożyła żadnego opracowania, podważającego przedstawione przez autora projektu wnioski wynikające z analizy nasłonecznienia. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii ugody administracyjnej wskazać należy, że została ona zawarta w dniu 25 lipca 1991 r., w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta K. znak UANA/-8381/B/79/90 z 17 września 1990 r. w toku postępowania dotyczącego legalizacji samowoli budowlanej. Jak wyjaśnił tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z 15 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 989/24 ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 28 października 2024 r. nr SKO.4150.1192.2024 w przedmiocie warunków zabudowy – postanowienia ugody dotyczą wyłącznie postępowania w sprawie samowoli budowlanej i były warunkiem legalizacji wykonanych robót budowlanych. Rozpoznawana sprawa dotyczy natomiast zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, co oznacza, że postanowienia ugody nie mają wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny w zakresie kompletności projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, jak również zgodności zamierzenia z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożona dokumentacja została zbadana również pod kątem spełniania warunków technicznych w zakresie usytuowania obiektu budowlanego, przesłaniania i nasłonecznienia. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie, wydane po wnikliwej analizie kompletnego materiału dowodowego nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.