II OZ 539/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 745/25 odrzucające skargę Z. S. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 29 lipca 2025 r., nr 58/2025 znak: ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na rozbiórkę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 4 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 745/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Z. S. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 29 lipca 2025 r., nr ... znak: ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że Z. S. w dniu 13 września 2025 roku nadał w placówce pocztowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Wojewody Łódzkiego nr ... z dnia 29 lipca 2025 roku (znak: ...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na rozbiórkę. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że zaskarżony akt doręczono skarżącemu 13 sierpnia 2025r. Nadto Sąd Wojewódzki stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż zaskarżony akt zawierał właściwe pouczenie o możliwości wniesienia skargi oraz o sposobie, w jaki należy to uczynić. Termin do wniesienia skargi na wskazane postanowienie Wojewody Łódzkiego upłynął 12 września 2025 roku (piątek). Skargę jednak złożono następnego dnia, tj. 13 września 2025 roku, a więc już po upływie terminu ustawowego. Skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Zgodnie bowiem z art. 85 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. S., jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie organu II instancji zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczone skarżącemu 13 sierpnia 2025 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 12 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie zatem stwierdził, że nadanie skargi w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2025 r. nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Dlatego też zasadnie Sąd Wojewódzki odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że w zażaleniu nie podważono ustaleń Sądu Wojewódzkiego, warunkujących odrzucenie skargi, jako złożonej z przekroczeniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł natomiast odnieść się do argumentacji zażalenia dotyczącej wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż skarga nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Podkreślić należy, że na etapie badania formalnych warunków skargi Sąd Wojewódzki ma obowiązek orzec o jej odrzuceniu, jeżeli została wniesiona z uchybieniem terminu ustawowego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wskazać również trzeba, że zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi podlegać będzie odrębnemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.