II SA/Sz 85/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na opinię Burmistrza Polic z dnia 17 listopada 2025 r. nr UA.6724.1.58.2025.ES w przedmiocie lokalizacji planowanego lądowiska oddala skargę.

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. Burmistrz Polic (dalej: "Burmistrz", "organ"), działając na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (Dz. U z 2025 r. poz. 1431 i 179, dalej: "u.p.l.") i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 795, dalej: "rozporządzenie"), negatywnie zaopiniował wniosek P. L. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") dotyczący lokalizacji lądowiska dla helikopterów na terenie działek nr [...], [...] oraz [...] położonych w miejscowości P., gmina P.. Uzasadniając wydaną opinię Burmistrz wskazał, iż wnioskodawca podał, że jest właścicielem ww. działek, a planowane lądowisko ma mieć charakter niekomercyjny i służyć do celów prywatnych. Deklarowana częstotliwość startów i lądowań określona we wniosku, to dwa razy w tygodniu, co w skali całego roku odpowiada łącznej liczbie operacji od 50 do 100. Następnie w uzupełnieniu do wniosku wnioskodawca rozszerzył przeznaczenie lądowiska z tylko prywatnego na prywatne z dostępnością dla użytku publicznego w zakresie wykorzystania przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe oraz zadeklarował, że nie będzie to lądowisko komercyjne. Wskazał, że posiada helikopter [...] i przedłożył decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 2 listopada 2021 r., nr [...] o wpisaniu śmigłowca [...] numer fabryczny [...] do rejestru cywilnych statków powietrznych oraz decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 29 listopada 2021 r., nr [...] w zakresie wydania świadectwa dla statku powietrznego typ Robinson [...] znak rozpoznawczy [...] zdatności do lotu, zdatności w zakresie hałasu i zdolności do lotu wraz ze świadectwem zdatności do lotu nr [...] i świadectwem zdatności w zakresie hałasu nr [...] Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 93 ust. 2 u.p.l. oraz § 2 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia jest zobowiązany do wydania, na wniosek właściciela lądowiska, opinii w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W kwestii zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej gminy zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. organ wyjaśnił, że działki nr [...], [...] i [...] zlokalizowane w miejscowości P. wraz terenami sąsiednimi, nad którymi wnioskodawca określił kierunek podejścia do lądowania i wzlotu, znajdują się w strefie funkcjonalnej 1 MNU tj. strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczalną funkcją usług nieuciążliwych. Studium nie zakazuje wprost zagospodarowania przedmiotowych działek pod lądowisko. Organ zauważył jednak, że w tekście studium w rozdziale III, określającym kierunki i zasady prowadzenia gospodarki przestrzennej w podrozdziale 1 opisującym struktury funkcjonalno-przestrzenne gminy dla miejscowości T. wyodrębniono teren [...] ZLU - strefa obsługi leśnictwa, dopuszczalna funkcja usługowa, składowo-magazynowa, wyodrębniono funkcję lądowiska dla śmigłowców. Teren przeznaczony na lądowisko również zaznaczony jest szrafem na rysunku studium i opisany w legendzie. Tereny sąsiednie ww. lądowiska to strefy funkcjonalne inne niż o funkcji mieszkaniowej. Zdaniem Burmistrza należy wnioskować z ustaleń studium, że założeniem organu uchwałodawczego Gminy było lokalizowanie funkcji lądowiska w oddaleniu od funkcji mieszkalnej. Planowane lądowisko ma mieć charakter prywatny, niekomercyjny z użyczeniem lądowiska dla Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Nie można więc uznać, że ewentualna uciążliwość lądowiska jest uciążliwością wynikającą z funkcji usługowej. Planowane lądowisko pełnić będzie funkcję parkingu dla śmigłowców - co wpisuje się w funkcje transportową. W kwestii transportu studium powołuje się na zapisy zawarte w Strategii Rozwoju Gminy P., gdzie priorytetem jest rozwój transportu zbiorowego i odwrócenie trendu polegającego na wzrastającym udziale komunikacji prywatnej. W rozdziale II pkt 2.3 studium opisującym stan i ochronę środowiska przyrodniczego - warunki akustyczne zwrócono uwagę na problem wzrastającej uciążliwości akustycznej generowanej m.in. przez rosnący ruch samochodowy, coraz szerzej stosowane urządzenia klimatyzacyjne itp. Zdaniem Burmistrza hałas generowany przez śmigłowiec, podczas podejścia do lądowania, samego lądowania i startu (79 dB) zalicza się do czynników pogarszających warunki akustyczne w okolicy przeznaczonej pod funkcję chronioną jaką jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, szczególnie dla działek znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowego terenu, tj. - dz. nr [...] w odległości granicy działki od strefy wzlotów FATO 10,25 - 10,29 m (pomiar wnioskodawcy), - dz. nr [...] odległość granicy działki od strefy wzlotów FATO ok. 17,80 - 18,60 m (pomiar własny organu), - dz. nr [...] odległość granicy działki od strefy wzlotów FATO ok. 17,50 m (pomiar własny organu), - dz. nr [...] (działka leśna) granica działki od strefy wzlotów FATO to ok. 10,38 - 15,0 m (pomiar własny organu). Organ wskazał, że studium, poza poprawą stanu środowiska przyrodniczego, wymienia jako jeden z głównych determinantów rozwoju gminy poprawę i ochronę jakości życia mieszkańców. W ocenie organu opiniującego zamierzenie nie jest zgodne z ustaleniami studium. W ramach oceny zgodności lądowiska z planem miejscowym organ wskazał, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy P. w części dotyczącej obszaru miejscowości: P. , B. , Ż. (Dz. Urz. Woj. Z. z dnia 10 kwietnia 2002 r. Nr [...], poz. 262) działki o nr [...], [...] i [...] znajdują się w obrębie terenu elementarnego 21 MJ,U - tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkalno - usługową, jednorodzinną, z dopuszczeniem wyłącznie usług nieuciążliwych. Te same ustalenia dotyczą działek sąsiadujących z terenem przeznaczonym na lądowisko od strony północno-zachodniej, zachodniej i północnej, w tym działki nr [...] graniczącej z działką nr [...] wskazaną we wniosku na lokalizację lądowiska. Tereny graniczące z opiniowanym lądowiskiem znajdujące się we wskazanym we wniosku polu nalotu i wzlotu śmigłowca również mają przeznaczenie w miejscowym planie pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (tereny elementarne 22 MJ,U; 23 MJ,U i 26 MJ,U). Organ wskazał, że główna funkcja terenu "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" należy do zbioru funkcji chronionych pod względem hałasu, o których mowa w art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, 1940 i 1080) i która wskazuje na konieczność uwzględnienia przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogów w zakresie ochrony przed hałasem dla określonych w ustawie funkcji terenów. Dopuszczalny dobowy poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych został określony w tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Środowiska 14 czerwca z 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów (Dz. U. 2014 r., poz. 112) na terenach przeznaczonych pod funkcję mieszkaniową, mieszkaniowo-usługową i rekreacyjno-wypoczynkową i wynosi w ciągu 16 h - 60dB, a w ciągu 8 h - 50dB. Wskaźniki te są niższe od podanego wskaźnika poziomu hałasu nalotu w dołączonej do wniosku decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 29 listopada 2021 r. w zakresie wydania świadectwa dla statku powietrznego typ R44 znak rozpoznawczy [...] zdatności do lotu w zakresie hałasu i zdolności do lotu wraz ze świadectwem zdatności do lotu nr [...] i świadectwem zdatności w zakresie hałasu nr [...] wynoszącym 78,9 dB. Organ stwierdził, że wnioskodawca deklaruje częstotliwość startów i lądowań na cele własne do 2 razy w tygodniu, jednak nie można wykluczyć większej częstotliwości startów po zarejestrowaniu lądowiska. Burmistrz podkreślił przy tym, że nie ustanowiono prawnego mechanizmu kontroli użytkowania prywatnych lądowań, jak nie jest również możliwe określenie ilości startów i lądowań Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w ramach użyczenia lądowiska pod usługę publiczną, gdyż mają one charakter incydentalny. W ocenie organu zamiar ochrony głównej funkcji przypisanej do przedmiotowych terenów przed czynnikami uciążliwymi wynikającymi z działalności człowieka jest czytelny również w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy funkcji mieszkaniowej dopuszcza się wyłącznie usługi nieuciążliwe. W tekście planu nie podano definicji usług nieuciążliwych. Definicja taka również nie funkcjonuje w obecnie obowiązujących przepisach prawnych. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ uznał, że pod pojęciem działalności nieuciążliwej należy rozumieć każdą inną działalność niż wymieniona w odrębnych przepisach z zakresu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 pkt 61 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2023 r. poz. 1724) planowane lądowisko ze względu na główną funkcję zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zaznaczył, że ww. przepisy definiują przedsięwzięcia nie różnicując trybu w ramach którego będą funkcjonować, jako prywatnie czy komercyjnie. Również wyłączenie z listy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lądowisk dla Lotniczego Pogotowia Ratowniczego, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. poz. 1213), nie znajduje w tym wypadku zastosowania, gdyż użyczenie lądowiska dla śmigłowców LPR będzie funkcją dodatkową. W konsekwencji organ uznał lądowisko za uciążliwe dla chronionej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Dalej organ wskazał, że dla terenu elementarnego 21 MJ,U plan ustala minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40% powierzchni działki (terenu inwestycyjnego). Wskazane przez wnioskodawcę wymiary utwardzenia pod strefę FATO (5m x 5m) wraz z powierzchnią zabudowy istniejących budynków i utwardzeniami terenu wykonanymi na działkach o nr [...] i [...] wchodzących w skład terenu lądowiska spełniają wymóg podany w ustaleniach planu i wynoszą ok. 57%. W odniesieniu do maksymalnej wysokości zabudowy organ wskazał, że na terenie 21 MJ,U dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi do 1,5 kondygnacji (do 9,5 m do kalenicy). Działki zlokalizowane na wschód, południowy wschód od działki nr [...] (za terenem przeznaczonym na rów melioracyjny), również są przeznaczone w miejscowym planie pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług wyłącznie nieuciążliwych - teren elementarny 22 MJ,U i 23 MJ,U. Dopuszczalna wysokość zabudowy na tym terenie wynosi 12,5 m tj. 2,5 kondygnacji. Teren lądowiska od strony południowej graniczy z działką nr [...], która znajduje się w obrębie terenu elementarnego ZL- lasy ochronne z dopuszczeniem zagospodarowania rekreacyjno-turystycznego. Na tym terenie nie określono parametru wysokości zabudowy. Burmistrz stwierdził, że obowiązujący na wskazanym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje wprost lokalizacji lądowiska. Jednakże brak jednoznacznego zakazu nie świadczy o możliwości wprowadzenia na danym terenie wnioskowanej funkcji. Organ zauważył, że lokalizacja lądowiska we wskazanym przez wnioskodawcę miejscu w odległości 10,25 - 14,73 m od granicy działek sąsiednich ograniczy w sposób istotny możliwość ich zabudowy, szczególnie działek nr [...], [...], znajdujących się w polu nalotu i wzlotu. Podkreślił, że dopuszczalna wysokość zabudowy określona w zapisach miejscowego planu dla terenu elementarnego określa dopuszczalną wysokość istniejącej, ale i przyszłej zabudowy w przypadku działek niezabudowanych, tak jak ma to miejsce w przypadku działki nr [...]. Obecny brak zagospodarowania działki nie wyklucza możliwości zagospodarowania działki w przyszłości. W ocenie organu analiza zgodności lokalizacji lądowiska z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może się odbyć bez sprawdzenia ograniczeń jakie planowana funkcja narzuci na sąsiadujące działki. Odwołując się do treści wytycznych nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk, załącznika nr 2 przedstawiającego schemat powierzchni ograniczających wysokość obiektów naturalnych i sztucznych w otoczeniu lądowiska naziemnego dla śmigłowców z kierunków podejścia i wznoszenia w otoczeniu wyznaczonej strefy wzlotów (strefa FATO) organ wskazał, że powinna być zapewniona wolna od przeszkód lotniczych ścieżka podejścia i wzlotu o nachyleniu 1:6. Planowana strefa FATO jest oddalona od najbliżej położonej działki nr [...] o 10,25 - 10,29 m. Według obowiązujących przepisów właściciel działki nr [...], w kierunku której wnioskodawca zamierza startować i nad powierzchnią której zamierza zawracać, ma prawo zabudować swoją nieruchomość budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o wysokości do 9,5 m (wysokość kalenicy) w odległości 3,0 - 4,0 m od granicy z działką [...]. Oznacza, to że odległość budynku sąsiedniego od pola wzlotu śmigłowca wynosiłaby ok. 13,30 - 14,30 m. Odnosząc się do ww. wytycznych wykres wysokości przeszkód lotniczych wynikający z proporcji 1:6 wskazuje dopuszczalną wysokość przeszkody w zadanej odległości od strefy FATO wynoszącą 2,20 - 2,38 m. Wysokość ta jest znacznie niższa od dopuszczonej w miejscowym planie wysokości zabudowy. Z kolei od strony południowo-wschodniej, czyli od strony nalotu najbliżej położona działka przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową to działka nr [...]. Obecnie jest na niej realizowany budynek mieszkaniowy jednorodzinny zlokalizowany w odległości ok. 18 m od granicy z działką nr [...] i ok. 28,40 m od planowanej strefy FATO z czego wynika, że w zadanej powyżej odległości przeszkody lotnicze nie powinny być wyższe niż 4,73 m. Tymczasem dopuszczona przez plan wysokość zabudowy na tym terenie wynosi 12,5 m. Obiekty kubaturowe, które znajdują się lub mogą się znaleźć w przestrzeni nalotu i wzlotu śmigłowców stanowią dla niego przeszkody lotnicze. Zdaniem organu planowane lądowisko nie może narzucać ograniczeń dla lokalizowanej na sąsiednich działkach zabudowy, dotyczących jej wysokości i zbliżenia się zabudowy do granicy działki na odległość inną niż przewidzianą w przepisach prawa budowlanego tym bardziej, kiedy te ograniczenia są bardziej restrykcyjne niż zapisane w planie miejscowym, co ma miejsce w przypadku opiniowanej lokalizacji lądowiska. Odwołując się do uprawnień gminy dotyczących kształtowania ładu przestrzennego organ uznał, że przeznaczając tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług wyłącznie nieuciążliwych wyrażono oczekiwania społeczności lokalnej w zakresie zapewnienia poczucia spokoju i bezpieczeństwa sąsiedztwa. Jednolita struktura zbudowana z funkcji chronionych takich jak mieszkaniowa, mieszkaniowo-usługowa, rekreacyjno-wypoczynkowa i turystyczna wyklucza funkcje uciążliwe bez konieczności wymieniania wszystkich potencjalnych uciążliwości. Burmistrz zwrócił również uwagę, że z uwagi na oczekiwaną powtarzalność interpretacji oraz interes społeczny, wydanie pozytywnej opinii na lokalizację lądowiska na wnioskowanym terenie oznaczałoby potencjalną zgodę na lokalizację każdego następnego lądowiska na działkach o podobnych parametrach w obszarze analizowanego terenu, co znacznie zwiększyłoby uciążliwość dla chronionej funkcji podstawowej. Reasumując, Burmistrz uznał, że lokalizacja lądowiska nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie trzeciego z aspektów opinii, tj. możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska organ także ocenił go nieprzychylnie. W związku z tym, że działki nr [...] i [...] są zabudowane budynkami o funkcji mieszkalnej, usługowej, gospodarczej i garażowej i nie ma na nich miejsca na lądowisko, analizę możliwości wykorzystania terenu działki pod lądowisko organ skupił na faktycznie przeznaczonej do tego celu działce nr [...]. Burmistrz wskazał, że analizę przeprowadzono w oparciu o informacje zamieszczone we wniosku, uzupełnieniach do niego oraz wizję lokalną okolicznego terenu. Organ podał, że zgodnie z opisem zamieszczonym we wniosku, wraz z uzupełnieniami, załącznikiem graficznym (kopia mapy do celów projektowych) oraz dokumentacją fotograficzną dołączoną do wniosku, wnioskodawca wskazał proponowaną lokalizację lądowiska - strefa wzlotów FATO w centralnej części działki nr [...]. Strefa wzlotów FATO oznaczona została jako kwadratowe pole z nawierzchni utwardzonej o wymiarach 5 x 5 m. Przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Z oględzin w terenie oraz na podstawie dostępnych map w systemie SIP organ stwierdził, że działki wchodzące w skład lądowiska są ogrodzone, a wjazd na ich teren zabezpieczony bramą o szerokości nie przekraczającej 5 m. W bezpośredniej okolicy lądowiska stwierdzono wzdłuż drogi dojazdowej napowietrzną linię energetyczną niskiego napięcia oraz około 5-metrowe słupy oświetleniowe, nie stwierdzono wysokich kominów. Po obu stronach drogi dojazdowej prowadzącej na teren lądowiska znajdują się budynki budownictwa jednorodzinnego o maksymalnej wysokości do kalenicy 9,5 m. Działka nr [...] leży w otoczeniu terenów przeznaczonych głównie pod zabudowę mieszkalno - usługową, jednorodzinną z dopuszczeniem usług wyłącznie nieuciążliwych. Od strony południowo-zachodniej graniczy z terenem zadrzewionym lasu ochronnego, a od strony południowo-wschodniej, wschodniej i północno-wschodniej z wąskim pasem terenu zielonego z rowem melioracyjnym, za którym rozciągają się tereny przeznaczone w planie pod ww. funkcję mieszkaniową. Na załączniku graficznym (kopi mapy do celów projektowych) zaznaczono odległości planowanej strefy FATO od granicy z poszczególnymi działkami sąsiednimi. Informacje te organ zamieścił w opinii w formie tabeli. Organ wskazał, że ze względu na to, że powierzchnia działki nr [...] (nie licząc przewężenia na dojazd) wynosi ok. 846 m2, planowane lądowisko będzie mocno zbliżone do działek sąsiednich i w stopniu znacznym oddziaływać na istniejące lub przyszłe ich zagospodarowanie. Szczególnie oddziaływanie to będzie odczuwalne na działce nr [...], nad którą wnioskodawca wyznaczył pole skrętu i przelotu jako bezpieczne i nie wymagające niskiego przelotu nad budynkami na niskiej wysokości. Ponadto jako planowany kierunek podejścia do lądowania wnioskodawca wskazał kierunek południowo-wschodni jako kierunek bezpieczny i nad terenami niezabudowanymi. Zarówno działka nr [...], jak i działki nad którymi wskazano kierunek podejścia, takie jak działka nr [...], [...] przeznaczone są w miejscowym planie pod zabudowę mieszkalno-usługową z dopuszczeniem usług wyłącznie nieuciążliwych (odpowiednio tereny elementarne 21 MJ,U i 22 MJ,U, oraz dalsze w stronę ul. [...] MJ,U). Wnioskodawca nie wykazał prawa do dysponowania tymi nieruchomościami, które zgodnie z ewidencją należą do osób prywatnych. Burmistrz podkreślił, że przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym pod daną funkcję gwarantuje każdemu właścicielowi działki prawo do zagospodarowania swojej własności zgodnie z zapisami planu. Oznacza to, że właściciel działki nr [...] ma prawo do zabudowy ww. nieruchomości budynkiem jednorodzinnym. Na podstawie obowiązujących przepisów budowlanych budynek może być zbliżony do granicy z działką sąsiednią na odległość 4 m od ściany z otworami okiennymi/drzwiowymi, co oznacza że minimalna odległość budynku od planowanej strefy FATO może wynosić 14,29 m. W podobnym zbliżeniu, bo w odległości 14,69 m do strefy wzlotów planowanego lądowiska na dz. [...] znajduje się istniejący budynek, stanowi on jednak własność wnioskodawcy. Od strony wschodniej na działce nr [...] przeznaczonej w planie pod zabudowę mieszkaniową, trwa budowa budynku jednorodzinnego. Jego odległość od strefy FATO będzie wynosić ok. 28,40 m. Bliskość działek nr [...] i [...] i istniejącej lub planowanej zabudowy wskazuje – zdaniem Burmistrza – na bezpośrednie narażenie mieszkańców na hałas nawet bez szczegółowych pomiarów i analiz. Organ nie zgodził się przy tym z argumentacją, że deklarowany maksymalny poziom hałasu generowany przez śmigłowiec Robinson R44 (79,8 dB), w którego posiadaniu jest wnioskodawca, jest porównywalny do hałasu generowanego przez inne urządzenia, np. kosiarki i to tłumaczy przekroczenie normatywnych, dopuszczalnych poziomów hałasu określonych dla funkcji mieszkaniowej. W ocenie organu inne naruszenie dopuszczalnych normatywnych poziomów hałasu nie zwalnia wnioskodawcy z obowiązku przestrzegania obowiązującego prawa. Ponadto Burmistrz uznał, że chcąc wnikliwie przeanalizować możliwość lokalizacji lądowiska na danym terenie, która również dotyczy wpływu lądowiska na nieograniczoną możliwość użytkowania w ramach obowiązujących przepisów działek sąsiednich i ewentualne zagrożenia bezpieczeństwa osób postronnych, swoją analizę musi opierać na dostępnych publicznie zaleceniach dotyczących lokalizacji lądowisk, np. zawartych w Wytycznych nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk, czy w ogólnie dostępnej Instrukcji przyjęcia śmigłowca Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR), w której miejsce pod lądowisko dla najczęściej użytkowanego śmigłowca LPR model EC 135 przyjęto wymiary: w dzień o bokach 35 x 25 m, a w nocy – 50 x 25 m. W tym obszarze w czasie startu i lądowania nie powinno być ludzi, pojazdów (w odległości nie mniejszej niż 30 m od śmigłowca), przeszkód takich jak słupy, przewody linii energetycznych i telefonicznych, drzewa, pnie, kamienie, zwierzęta gospodarskie itp. Organ zwrócił uwagę, że działka nr [...] ma kształt prostokąta, a w swoim najszerszym i najdłuższym miejscu ma wymiar ok 24 x 31m. Od strony wjazdu ma przewężenie w kształcie 5-metrowego pasa terenu o długości ok 16 m. Parametry działki przeznaczonej na lokalizację lądowiska są zatem mniejsze niż wskazane minimalne parametry miejsca do lądowania śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Zdaniem organu wnioskodawca nie jest w stanie zapewnić bezpiecznego obszaru dla najbliżej położonych działek umożliwiając najbliższym sąsiadom użytkowanie swoich nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem i ustawowym prawem. Lądowanie śmigłowców w tak dużym zbliżeniu do sąsiednich działek i budynków będzie generować ponadnormatywny hałas i nawet jeżeli krótkotrwałe, ale silne drgania i podmuchy powietrza wynikające z pracy wirnika przyczyniając się do podrywania przedmiotów i okresowego zapylenia, co może powodować obrażenia u ludzi i zwierząt domowych stwarzając zagrożenie dla zdrowia i komfortu życia na terenach sąsiednich. Z tego względu wykorzystanie terenu działki nr [...] na lądowisko Burmistrz ocenił negatywnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą opinię wnioskodawca, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zarzucił wydanie opinii z naruszeniem: 1) art. 93 ust. 2 u.p.l. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia poprzez wydanie negatywnej opinii w sytuacji, kiedy wszystkie przesłanki wymienione we właściwych przepisach prawa zostały spełnione, 2) art. 93a ust. 2 u.p.l. poprzez całkowite pominięcie ustawowego zwolnienia dotyczącego operacji Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, 3) zasady proporcjonalności oraz zasady ochrony prawa własności - poprzez wykreowanie nieistniejących w prawie ograniczeń zagospodarowania terenów sąsiednich. Skarżący wskazał, że jego celem jest założenie lądowiska o charakterze niekomercyjnym, które będzie mu służyło wyłącznie w celach prywatnych. Skarżący nie prowadzi żadnej lotniczej działalności gospodarczej - zarówno przedmiot działalności gospodarczej jaką prowadzi nie obejmuje działalności lotniczej, jak i skarżący ani samodzielnie ani przez żadną z osób prawnych z którymi jest powiązany nie występował do Prezesa ULC o wydanie odpowiedniego certyfikatu/zezwolenia na świadczenie tego rodzaju usług. Dodatkowo w toku postępowania skarżący wskazał, że lądowisko może być wykorzystywane przez śmigłowce Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w czasie lotów ratowniczych, przy czym w żadnym stanowisku skarżącego nie została zawarta informacja, że miałaby to być działalność regularna lub przeważająca na lądowisku. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Burmistrza co do braku zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej gminy wyrażonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego argumentacja organu w tym zakresie ma charakter wyłącznie ocenny i postulatywny. W szczególności studium nie zawiera zapisu, z którego wynikałoby, że lokalizacja lądowiska na terenie o innej funkcji niż ZLU jest niedopuszczalna. Sam fakt wyodrębnienia w studium terenu, na którym przewiduje się określoną funkcję, nie oznacza wprowadzenia zakazu jej realizacji na innych terenach, jeżeli taki zakaz nie został wyrażony wprost. Ponadto skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że poziom hałasu generowanego przez śmigłowiec wnioskodawcy (typ R-44) może przekraczać dopuszczalne normy na terenach sąsiednich. Twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami, pomiarami ani analizami. Organ bezpodstawnie utożsamił poziom hałasu podawany w świadectwie zdatności w zakresie hałasu (występujący w miejscu startu śmigłowca, ok. 79 dB) z poziomem hałasu, jaki miałby oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, nie wykazał w żaden logiczny ani techniczny sposób, że natężenie hałasu na gruncie miałoby być tożsame z natężeniem hałasu przy statku powietrznym znajdującym się na wysokości kilkudziesięciu lub kilkuset metrów. Organ całkowicie pominął również fakt, że zgodnie z art. 93a ust. 2 u.p.l. statki powietrzne LPR mogą wykonywać operacje lotnicze niezależnie od ograniczeń wynikających z przepisów szczególnych, w tym dotyczących hałasu. W konsekwencji kwestie akustyczne nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania opinii w odniesieniu do lądowiska, które ma służyć również operacjom ratowniczym. Odnośnie wyrażonego w opinii braku zgodności lądowiska z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skarżący zakwestionował stanowisko organu co do zakazu realizacji usług innych niż nieuciążliwe. Odwołując się do legalnej definicji usług lotniczych, sposobu wykorzystania lądowiska, braku infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności usługowej skarżący podniósł, że na lądowisku nie będą świadczone usługi, a co za tym idzie bezcelowe jest rozstrzyganie o ich uciążliwym czy nieuciążliwym charakterze. Skarżący nie zgodził się również, z przyjęciem przez organ, że lokalizacja lądowiska może ograniczyć przyszłe zagospodarowanie terenów sąsiednich. Twierdzenie to nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w tym regulujących funkcjonowanie lądowisk, ani w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie wskazał żadnej konkretnej normy prawnej, która wprowadzałaby jakąkolwiek strefę ochronną lub ograniczenie zabudowy wynikające z samego faktu istnienia lądowiska. W obecnym porządku prawnym zgłaszający lądowisko cywilne nie ma żadnej prawnej możliwości ograniczania wysokości zabudowy na terenie pobliskich nieruchomości. W rezultacie organ dokonał nieuprawnionego przeciwstawienia prawa skarżącego do zagospodarowania własnej nieruchomości hipotetycznym, nieudowodnionym i nie znajdującym podstawy prawnej ograniczeniom inwestycyjnym działek sąsiednich. Takie działanie stanowi naruszenie zasady równej ochrony praw właścicieli nieruchomości oraz zasady proporcjonalności, a także prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności skarżącego. Odnośnie stanowiska Burmistrza co do braku możliwości wykorzystania działki nr [...] na cele lądowiska skarżący powtórzył, że organ nie wskazał normy prawa materialnego, z której wynikałoby, że realizacja planowanego lądowiska wprowadza ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich, powoduje konieczność wyznaczenia stref ochronnych lub w jakikolwiek sposób wpływa na możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej lub usługowej. Skarżący podkreślił, że nie przewiduje niskich przelotów nad istniejącą zabudową, kierunek podejścia został wskazany nad terenami niezabudowanymi, a planowane lądowisko spełnia wymogi bezpieczeństwa i nie generuje ograniczeń planistycznych dla terenów sąsiednich. Podkreślił także, że choć planowane lądowisko ma umożliwiać wykonywanie operacji przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, to będzie to wykorzystywanie sporadyczne i tylko w razie wyraźnej potrzeby ratowania życia i zdrowia. Sam zaś fakt, iż LPR może wykonywać operacje na danym terenie, nie rodzi automatycznie obowiązku spełnienia "minimalnych parametrów", na które powołuje się organ, gdyż takie parametry nie wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wymagania wewnętrzne LPR dotyczą tylko lotnisk i lądowisk zarządzanych przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, które nie są wykorzystywane wyłącznie do działalności ratowniczej (HEMS). Także twierdzenia Burmistrza dotyczące rzekomego generowania ponadnormatywnego hałasu, silnych drgań, podrywania przedmiotów oraz zagrożeń dla zdrowia ludzi i zwierząt nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taki wniosek złożył skarżący, zaś organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Opinia dotycząca lokalizacji lądowiska stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 20 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Po 529/17). Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., uchyla ten akt. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Aby doszło do uchylenia aktu, konieczne jest więc uznanie przez sąd, że akt ten narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy u.p.l. i rozporządzenia. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.l. lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych. W myśl art. 93 ust. 2 u.p.l. lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Wymóg wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk nie dotyczy lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy (art. 93 ust. 6 u.p.l.). Zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk został określony rozporządzeniem. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk należy załączyć pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Treść powołanego przepisu określa zakres ustaleń organu gminy (w tym przypadku Burmistrza) opiniującego lokalizację lądowiska. Jednocześnie, zdaniem Sądu, skoro w przepisie tym zakres przedmiotowy opinii dotyczący lokalizacji lądowiska ujęto w odrębnych podpunktach to powinny one stanowić przedmiot osobnej analizy, zaś brak spełnienia, któregokolwiek z wyżej wymienionych warunków wyklucza wydanie przez organ opinii pozytywnej. Lokalizację lądowiska we wskazanym przez skarżącego miejscu Burmistrz we wszystkich trzech aspektach ocenił negatywnie. Sąd zgodził się negatywną oceną organu co do braku zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej gminy określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazać należy, że studium określa kierunki zmian w strukturze zagospodarowania przestrzennego gminy i w przeznaczeniu terenów oraz kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów. Studium jest dokumentem planistycznym i sporządza się je dla całego obszaru gminy. Za logiczną i racjonalną Sąd uznał argumentację organu, że założeniem polityki przestrzennej gminy było sytuowanie lądowisk w oddaleniu od chronionej strefy mieszkaniowej. Analiza zarówno części opisowej jak i graficznej studium potwierdza przyjętą i wskazaną w zaskarżonej opinii tezę. Przy zakładanych zasadach rozwoju oraz przestrzennym zróżnicowaniu obszaru pod względem istniejących uwarunkowań w studium wyodrębniono strefę funkcjonalno-przestrzenną, w obrębie której przewidziano miejsce na lądowisko dla śmigłowców, tj. 2 ZLU (strefa obsługi leśnictwa z funkcją usługową i składowo-magazynową). Wokół tej strefy przewidziano strefę RZN (strefa użytków zielonych z zielenią naturalną z zakazem zabudowy) oraz 2 U (strefa usługowa, w tym usług rzemiosła), 2 PU (strefa produkcyjno-usługowa) i 2 PUM (strefa produkcyjno-usługowa z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji mieszkaniowej). Z kolei zarówno teren wskazany przez skarżącego z przeznaczeniem na lądowisko jak i tereny sąsiednie, nad którymi skarżący określił kierunek podejścia do lądowania i wzlotu położone są w strefie 1 MNU (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczalnymi usługami nieuciążliwymi). Istotnie, studium nie zawiera wyrażonego wprost zakazu użytkowania terenu jako lądowisko – na co zwrócił uwagę organ i co akcentuje skarżący. W ocenie Sądu nie oznacza to jednak możliwości lokalizacji lądowiska w każdym miejscu. Zamiar lokalizacji lądowiska na terenie mieszkaniowym w konfrontacji z wyznaczonym w studium miejscem na lądowisko wśród terenów innych niż mieszkaniowe, zdaniem Sądu można ocenić – jak to uczynił organ – jako sprzeczne z polityką przestrzenną gminy, zakładającą m.in. ochronę jakości i komfortu życia mieszkańców oraz spójne lokalizowanie stref, o określonych funkcjach. Zdaniem Sądu nie wymaga szczególnego dowodzenia, że hałas generowany przez śmigłowiec podczas podejścia, samego lądowania i startu należy do czynników pogarszających warunki akustyczne w okolicy przeznaczonej pod funkcję chronioną jaką jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w szczególności dla działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu lądowiska. Nie jest również tak, że wskazanie przez skarżącego, że na lądowisku możliwe będzie lądowanie helikoptera Lotniczego Pogotowia Ratowniczego obliguje organ do wydania pozytywnej opinii w przedmiocie jego lokalizacji. Analogicznie należy odnieść się do kwestii zgodności lądowiska z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren wskazywany pod lądowisko przeznaczony został w planie miejscowym pod zabudowę mieszkalno-usługową – jednorodzinną, z dopuszczeniem wyłącznie usług nieuciążliwych. Takie też przeznaczenie zostało ustalone dla działek sąsiadujących z terenem lądowiska od strony północno-zachodniej, zachodniej i północnej, a także znajdujących się w polu nalotu i wzlotu śmigłowca. Organ wskazał w tym zakresie na potrzebę ochrony głównej funkcji przypisanej do przedmiotowych terenów (mieszkaniowej) przed czynnikami uciążliwymi. Wbrew zarzutom skargi organ rzeczonego lądowiska nie kwalifikuje jako "usługi uciążliwej", a wskazuje na uciążliwość jego funkcjonowania dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje lądowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz że poziom hałasu generowany przez śmigłowiec, wynikający z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji, przekracza dopuszczalne dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej normy przewidziane rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące nieuprawnionego przyjęcia przez organ, że lokalizacja lądowiska może ograniczyć przyszłe zagospodarowane terenów sąsiednich. W przypadku wpisania lądowiska do ewidencji Burmistrz nie będzie miał wpływu na jego funkcjonowanie, dlatego też – zdaniem Sądu – na etapie wydawania opinii ma prawo ocenić zgodność lokalizacji lądowiska również w kontekście przyszłego zagospodarowania nieruchomości sąsiednich przewidzianego ustaleniami planu miejscowego. W uzasadnieniu zaskarżonej opinii organ szczegółowo opisał ograniczenie możliwości zabudowy znajdujących się w polu nalotu i wzlotu śmigłowca, sąsiednich działek nr [...] i nr [...] zgodnie z ustaleniami wynikającymi z planu miejscowego. W ocenie Sądu lokalizacja lądowiska i związana z nią funkcja komunikacji lotniczej nie mieści się w planistycznym przeznaczeniu terenu, na którym miałoby ono być usytuowane, tj. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Podzielając argumentację Burmistrza Sąd uznał, że organ wykazał kolizję wnioskowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu przy ocenie możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska organ mógł oprzeć się na wytycznych Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego dotyczących parametrów technicznych dla lądowisk czy też – wobec deklaracji skarżącego o możliwości korzystania z lądowiska przez śmigłowce LPR – instrukcji przyjęcia śmigłowca Lotniczego Pogotowia Ratowniczego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że analizując możliwość wykorzystania danego terenu na cele lądowiska należy uwzględnić m.in.: parametry lądowiska, rodzaj statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania na nim, rodzaj podłoża na jakim usytuowane ma być lądowisko, charakterystykę położenia lądowiska względem granic nieruchomości, otaczającej zabudowy, jej rodzaju, kwestie związane z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (np. emisje hałasu), kierunek startu i lądowania (podejścia/wznoszenia). Burmistrz takiej analizy dokonał, zaś wnioski z niej wynikające są – w ocenie Sądu – trafne. Jak wskazano powyżej z faktu, że lądowisko zlokalizowane byłoby w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości sąsiednich można wywieść wniosek, że stanowiłoby dla mieszkańców źródło uciążliwości (hałas, drgania, podmuchy powietrza), co nie wymaga przeprowadzania szczegółowych badań i analiz. Możliwość dokonania takich badań i analiz byłaby w istocie możliwa dopiero w przypadku funkcjonowania lądowiska. Okoliczność, że skarżący zadeklarował możliwość korzystania z przedmiotowego lądowiska przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe nie powoduje automatycznie po stronie organu obowiązku pozytywnego jego zaopiniowania. Konkludując, Sąd uznał, że skarga i zarzuty w niej postawione nie zasługują na uwzględnienie. To, że organ negatywnie ocenił możliwość usytuowania i funkcjonowania lądowiska we wskazanej lokalizacji nie oznacza, że naruszył zasadę proporcjonalności czy prawo własności skarżącego. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie nie świadczy, że wydana przez organ opinia narusza prawo. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.