II SA/Sz 809/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. W. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 809/18 w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu A. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – – kwotę 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, która obejmuje kwotę 180 zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy.

Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. D. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Z. w przedmiocie wymeldowania. Następnie postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. starszy referendarz sądowy rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowił radcę prawnego. W oparciu o powyższe Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego A. W.. W dniu 2 stycznia 2019 r. pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną od rzeczonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze tej został zawarty wniosek o zasądzenie kosztów postępowania z oświadczeniem, że nie zostały one uiszczone przez skarżącego w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt IIOSK 328/19 oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325– dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 - dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji 75 % opłaty określonej w pkt 1 tego paragrafu (tj. w niniejszej sprawie 240 zł), nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4 następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 75% z opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 180 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 221,40 zł. Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.