II SA/Sz 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r,. poz. 2096 ze zm.- dalej jako "k.p.a.") oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397), orzekł o wymeldowaniu A. P. (dalej jako "strona" lub "skarżący") z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy Al. [...] w W.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. wpłynęło pismo Towarzystwa Budownictwa Społecznego sp. z o.o. W. (dalej jako "TBS"), o podjęcie czynności z urzędu, w celu wymeldowania z ww. lokalu skarżącego i jego brata. W piśmie tym wskazano, że lokal ten został w dniu [...] r. przejęty, a następnie przekazany protokołem z dnia [...] r. do adaptacji. Po wszczęciu w dniu [...] marca 2019 r. z urzędu postępowania administracyjnego o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego, organ przesłuchał babcię strony - J. P. oraz sąsiadki zamieszkujące w budynku nr [...] przy Al. [...] w W., które potwierdziły fakt niezamieszkiwania przez A. P. w ww. lokalu. Z kolei przesłuchany przez pracownika Urzędu Miejskiego w Z. skarżący przyznał, że przestał korzystać z tego lokalu, kiedy został osadzony w zakładzie karnym (styczeń [...] r.). Jak wynika z pisma TBS oraz załączonych do niego kserokopii dokumentów K. P. (ojciec strony) zajmował ten lokal (socjalny) bezumownie od czerwca [...] r. Ww. zmarł w dniu [...] r. W lokalu tym zameldowani byli oprócz niego na pobyt stały jego synowie: A. P. i A. P.. Lokal ten zdała do TBS, po śmierci K. P. jego mama - J. P., przekazując klucze do tego mieszkania. Z notatki służbowej przedstawiciela TBS z dnia [...] [...] r. wynika, że pozostawione rzeczy w lokalu nie przedstawiały wartości, w związku z czym miały być usunięte na wysypisko. Z pisma kierowanego przez Gminę Miejską W. w dniu [...] r. do strony wynika, że złożył on wniosek o potwierdzenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego po zgonie ojca, jednakże brak jest przesłanek prawnych do pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Z pisma tego wynika również, że życie strony koncentruje się poza W.. Jak przyznał skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., przez ostatnie półtora roku przed osadzeniem w zakładzie karnym był osobą poszukiwaną do odbycia kary, z tego też względu zależało jemu na tym, by nikt jego nie widział, tym bardziej sąsiedzi. Dlatego o jego przebywaniu w domu wiedział tylko jego nieżyjący już ojciec. W ocenie organu, skoro osoba ukrywa się przed organami ścigania i opuściła dany lokal, to opuszczenie to należy uznać jako dobrowolne. Poza tym za udowodnione organ uznał, że centrum życiowe strony znajduje się obecnie poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Ustosunkowując się do zastrzeżenia złożonego w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., iż strona nie była poinformowana o przesłuchaniu świadków organ wskazał, że zawiadomienie o przesłuchaniu osób zostało wysłane do ww. pod adres wynikający z załączonych do wniosku o wymeldowanie dokumentów, tj. do Zakładu Karnego w B.. W toku postępowania ustalone zostało, że adres ten jest już nieaktualny. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie wskazując, że faktem jest, że obecnie nie przybywa w miejscu zameldowania, ale tylko z uwagi na konieczność odbycia kary pozbawienia wolności. Po opuszczeniu zakładu karnego zamierza wrócić do W. i przeprowadzić remont mieszkania. Przebywając na przepustce był w mieszkaniu, ale stwierdził brak swoich rzeczy. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Wojewody, skarżący nie mieszka pod adresem Al. [...] w W. i w tym lokalu nie koncentrują się jego interesy życiowe (dowód: odwołanie strony, zeznania świadków). Z akt wynika, że najemcą przedmiotowego lokalu był K. P. i że po go śmierci lokal został w dniu [...] r. przejęty przez TBS. Z zeznań świadków wynika, że skarżący przed jego aresztowaniem i osadzeniem w Zakładzie Karnym nie mieszkał już na stałe w przedmiotowym lokalu, że nie skupiał tam swoich interesów życiowych. Akta potwierdzają także, że od śmierci K. P. nikt nie mieszka w przedmiotowym lokalu. W chwili obecnej lokal jest przeznaczony do adaptacji. W tak ustalonym stanie rzeczy organ II instancji uznał, że skarżący nie może zakładać, że przedmiotowy lokal nadal stanowi miejsce jego pobytu stałego, skoro nie mieszka w nim już od kilku lat i nie będzie mógł tego ponownie zrobić po opuszczeniu Zakładu Karnego, ponieważ został on przejęty już przez wynajmującego. Oznacza to zatem, że w chwili obecnej skarżący spełnia przesłankę opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Według organu, zasadny jest zarzut strony dotyczący braku zawiadomienia jej przez organ gminy o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, jednakże uchybienie to nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ gminy przeprowadził bowiem te dowody zanim ustalił, gdzie faktycznie przebywa skarżący i zanim nawiązał z nim kontakt, a służyły one między innymi ustaleniu miejsca jego pobytu. A ponadto przed wydaniem decyzji umożliwił stronie zapoznanie się z tymi dowodami i wypowiedzenie się na ich temat wysyłając w tym celu do skarżącego kserokopię pism oraz protokołów przesłuchania świadków. W końcowej części uzasadnienia organ podkreślił, że zameldowanie w lokalu jest tylko instytucją prawa administracyjnego co oznacza, że meldunek w lokalu nie daje osobie prawa do przebywania w takim lokalu, gdyż takie prawo wynika wyłącznie z tytułu cywilnoprawnego jak np. własność lub najem lokalu. Na opisaną wyżej decyzję Wojewody, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc, że organy pozbawiły go mieszkania i meldunku czyniąc z niego osobę bezdomną. Podkreślił, że klucze "wyciągnięto" od babci pod pretekstem zabezpieczenia mieszkania i nie wiadomo co się stało z znajdującymi się w nim rzeczami. Przebywając w dniu [...] r. na przepustce udał się do tego lokalu, ale zastał tam innych ludzi, którzy dostali to mieszkanie do adaptacji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, 3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w postaci: przesłuchania A. P., notatki służbowej T.B.S. (k. 3 akt), pisma Burmistrza W. z dnia [...] r. (k. 5 akt), zawiadomienia z dnia [...] marca 2019 r. (k. 17 akt), protokołu przesłuchania J. P. z dnia [...] r. (k. 22 akt), protokołu przesłuchania A. P. z dnia [...] czerwca 2019 r. (k. 31-33 akt), pisma A. P. z dnia [...] lipca 2019 r. (k. 43 akt), protokołu przesłuchania R. S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. (k. 20 akt), zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. (k. 25 akt) i zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 24 akt), pisma Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lipca 2019 r. (k. 38 akt), decyzji nr [...] Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r. oraz decyzji Wojewody z dnia [...] Zaskarżonym decyzją zarzucono naruszenie : 1) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niewłaściwym zastosowaniem w sprawie i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącego miało charakter dobrowolny i trwały, 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. przez brak zawiadomienia skarżącego w toku przedmiotowego postępowania o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, to jest naruszenie prawa A. P. do czynnego udziału w tym postępowaniu w zakresie przeprowadzenia dowodów i braku możliwości zadania przez niego pytań tym świadkom i składania wyjaśnienia przez A. P.; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez brak zgromadzenia materiału dowodowego umożliwiającego wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia poprzez pominięcie przesłuchania świadka A. P., to jest brata skarżącego, który mieszkał w przedmiotowym lokalu mieszkalnym wraz z A. P. oraz brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która winna zostać uchylona w całości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu [...] r. skarżący opuścił zakład karny i obecnie przebywa u swojej babci w jej lokalu. Zdaniem skarżącego, wbrew temu na co wskazują organy w zaskarżonych decyzjach w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające wymeldowanie go z pobytu stałego, gdyż nie opuścił lokalu w sposób trwały i dobrowolny, a jego czasowa nieobecność w miejscu zameldowania wynikała z osadzenia go w zakładzie karnym, gdyż bezpośrednio przed osadzeniem przedmiotowy lokal stanowił jego centrum życiowe. Miał on również zamiar powrotu do lokalu po odbyciu kary pozbawienia wolności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przedmiotowym mieszkaniu umieszczone były jego rzeczy osobiste, które zostały następnie usunięte przez pracowników TBS podczas jego pobytu w zakładzie karnym. Skoro zatem skarżącego zatrzymano i przymusowo doprowadzono do jednostki penitencjarnej, to przyjąć należy, że nie miał on żadnego zamiaru zmieniać swojego miejsca stałego pobytu i nie doszło do opuszczenia lokalu w sposób dobrowolny. Poza tym w zaskarżonych decyzjach zupełnie pominięto fakt, iż pobyt w zakładzie karnym ma charakter przejściowy, a w przypadku skarżącego koniec orzeczonej kary dwóch lat pozbawienia wolności nastąpił w dniu [...] r. Skarżący deklarował i w dalszym ciągu deklaruje, że chce powrócić do lokalu, ponieważ jest to jedyne miejsce, w którym może on faktycznie mieszkać. Z kolei wymeldowanie z przedmiotowego mieszkania, w którym mieszkał przed osadzeniem w zakładzie karnym i w którym znajdowały się jego rzeczy osobiste czyni z niego osobę bezdomną. Organy pominęły również fakt podjęcia przez skarżącego czynności prawnych w celu przywrócenia posiadania lokalu poprzez złożenie wniosku o wstąpienie w stosunek najmu po zmarłym ojcu. Wszystkie powyższe okoliczności, to jest fakt zgłoszenia roszczeń cywilnoprawnych do tego lokalu przez skarżącego oraz przechowywanie rzeczy osobistych przez stronę w tym mieszkaniu świadczą o tym, że lokal ten stanowił dla niego centrum spraw życiowych, a czynności te świadczą o istniejących więzach z tym lokalem. Nie może ujść uwadze Sądu, iż skarżący został skazany za przestępstwo uporczywego uchylania się od alimentacji na rzecz swoich dwóch córek, ale nie toczyło się w stosunku do niego żadne postępowanie cywilne o eksmisję z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącego, organy powinni ustalić konkretną datę i okoliczności, w jakich opuścił miejsce zameldowania, przyczyny i charakteru opuszczenia spornej nieruchomości oraz określenie ewentualnego zamiaru oraz obiektywnych możliwości powrotu do lokalu. Powyższe okoliczności, tj. data i przyczyny opuszczenia miejsca zameldowania na pobyt stały, czy opuszczenie spornej nieruchomości miało charakter dobrowolny i w jakich okolicznościach się odbyło, powinny być ustalone po przesłuchaniu wszystkich sąsiadów na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu, w tym członków jego rodziny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i w piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2020 r. oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, składając spis kosztów do akt sprawy. Jednocześnie Sąd na rozprawie oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej jako "P.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie jest zasadna, gdyż akt ten odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w myśl którego organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle tego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na gruncie tej regulacji o pobycie stałym przesądzają dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, gdzie osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe (w szczególności: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty innych osób oraz korespondencję) oraz zamiar przebywania w tym miejscu w sposób stały. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu możemy mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu. Zdaniem Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy organy trafnie uznały, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się wobec czego ziściły się przesłanki wynikające z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdza ustalenia organów, że skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu i nie koncertuje w nim swoich spraw życiowych oraz nie ma obiektywnej możliwości powrotu do tego lokalu. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że najemcą przedmiotowego lokalu socjalnego był ojciec skarżącego, zaś kilka miesięcy po jego śmierci (w [...] r.) został przyjęty przez wynajmującego, a następnie oddany do adaptacji. Nie budzi również wątpliwości, że w [...] r. skarżący został aresztowany i osadzony w zakładzie karnym, co pozwala na stwierdzenie, że co najmniej od tego czasu nie mieszkał już w tym lokalu. Sam skarżący nie kwestionuje faktu, iż nie przebywa w miejscu zameldowania stałego. Natomiast nie zgadza się z oceną organów co do istnienia podstaw do wymeldowania podnosząc, że z uwagi na czasowy charakter wykonywania kary pozbawienia wolności i zamiar powrotu do lokalu, nie zaistniała przesłanka opuszczenia z rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, gdyż nie sposób przypisać jej cech dobrowolności i trwałości. Pogląd ten uznać należy jednak za nieuprawiony. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że choć w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że opuszczenie dotychczasowego miejsca zameldowania powinno być wynikiem dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej, jednakże nie zawsze taka wola ma wpływ na wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu traktuje się bowiem sytuację, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. odbywanie kary pozbawienia wolności). W przypadku zmiany miejsca pobytu spowodowanej osadzeniem w zakładzie karnym nie wymaga się zatem dobrowolności opuszczenia miejsca zamieszkania, co jest oczywiste, gdyż zmianie tej nie towarzyszy dobrowolność. Podkreśla się także, że konieczność wystąpienia dobrowolności opuszczenia lokalu pojmowanej jako wyraz woli osoby, która lokal opuściła winna być badana i oceniana w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość, czy dana osoba opuściła lokal samodzielnie, czy też na skutek bezprawnych działań innych podmiotów. Ocena, czy dobrowolność owa wystąpiła, pozbawiona jest natomiast uzasadnienia, jeśli dana osoba, nie wskutek bezprawnego postępowania innych osób, lecz wskutek własnych bezprawnych działań została zatrzymana przez organy ścigania i opuszczenie przez nią lokalu jest konsekwencją wywołanego przez jej działania aresztowania i odbywania kary pozbawienia wolności. W tej sytuacji brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego nie oznacza przeszkody do wymeldowania, gdyż opuszczenie lokalu jest zdarzeniem spowodowanym i zawinionym przez osobę pozbawioną wolności (por. wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 551/17 wraz z powołanym tam orzecznictwem, z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1251/06, z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1739/19 czy z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1739/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innymi słowy rzecz ujmując, jedynie opuszczenie lokalu będące efektem bezprawnego działania osób trzecich, może podważać zaistnienie przesłanki art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a zatem powołana w skardze okoliczność osadzenia skarżącego w zakładzie karnym będąca wynikiem zgodnych z prawem działań organów ścigania karnego, nie może przesądzać o braku podstaw do wymeldowania. Dopuszczenie się czynu zagrożonego sankcją powoduje, że trzeba liczyć się ze stosowną reakcją ze strony państwa, a wykonywanie kary pozbawienia wolności z reguły wiąże się z opuszczeniem miejsca pobytu stałego. Ale skoro w takim przypadku przesłanka dobrowolności opuszczenia lokalu nie może być badana, to bez znaczenia pozostaje podnoszony przez skarżącego argument, że zmiana miejsca pobytu nie była zgodna z jego wolą, gdyż wynikała z przymusowego doprowadzenia do jednostki penitencjarnej. Prawnie irrelewantne jest tu również za jaki czyn skarżący został skazany oraz, że nie toczyło się postępowanie o jego eksmisję z lokalu. Podobnie należy ocenić kwestię czasowego (przejściowego) charakteru pobytu w zakładzie karnym jak i deklarację skarżącego, że chce powrócić do lokalu po zakończeniu odbywania kary. Zamiar stałego pobytu, o jakim mowa w ustawie, nie może być oceniany jedynie w kategoriach subiektywnych pragnień osoby zainteresowanej, ale powinien być weryfikowany poprzez odniesienie się do zobiektywizowanych czynników w szczególności zaś do tego, czy realizacja zamiaru w świetle ustalonych okoliczności będzie kiedykolwiek możliwa (por. wyrok WSA z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 264/18, dostępny w CBOSA). Trafnie wskazał organ odwoławczy, że taka możliwość w sprawie nie występuje, na co wskazują dwa zasadnicze powody. Po pierwsze - skarżącemu nie przysługuje tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Wprawdzie skarżący złożył wniosek o wstąpienie w stosunek najmu po zmarłym ojcu, jednakże działania te okazały się nieskuteczne, co wynika z pisma Burmistrza Miasta W. z dnia 27 lutego 2018 r. informującego o braku podstaw do zawarcia umowy najmu. Z akt nie wynika, aby skarżący podejmował jakikolwiek inne czynności mające na celu przywrócenie utraconego posiadania, w tym wystąpił na drogę postępowania sądowego. Po drugie, jak sam skarżący przyznał, lokal został przejęty przez wynajmującego i przekazany do adaptacji innym osobą. Powyższe świadczy nie tylko o braku możliwości powrotu do lokalu, ale także o trwałości jego opuszczenia. Zarówno akcentowana przez skarżącego próba wstąpienia w stosunek najmu, czy pozostawianie rzeczy osobistych w lokalu, nie mogą bowiem stanowić o istniejących z nim więzach. Utrzymywanie w takiej sytuacji zameldowania skarżącego sprawiałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem faktycznym, co prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej, która sprzeczna jest z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym charakterem. Na mocy art. 28 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie potwierdzeniu faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała, a nie potwierdzeniu prawa do tego lokalu czy korzystania z niego, dlatego też ustanie pobytu oznaczające faktycznie nieprzebywanie pod adresem zameldowania, uzasadnia podjęcie decyzji o wymeldowaniu, nawet gdyby osoba taka stała się bezdomną. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wbrew sugestiom skargi zebrany w toku prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwalał na poczynienie istotnych dla sprawy ustaleń. Zasadnicze kwestie mające znaczenie dla wymeldowania zostały bowiem wyjaśnione. Przy czym już sam fakt odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności, jak i obiektywny brak możliwości powrotu do lokalu po ustaniu tej kary jest wystarczający do stwierdzenia istnienia przesłanek wymeldowania. Skoro spełnienie wymogów określonych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, zatem nie zachodzi konieczność powrotu sprawy na etap postępowania administracyjnego celem ustalenia konkretnej daty i przyczyn opuszczenia lokalu. W kontekście poczynionych uwag okoliczność, czy lokal przed osadzeniem skarżącego w zakładzie karnym stanowił centrum koncentracji jego spraw życiowych, czy już nie – jak przyznały to organy - pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Z tego też względu nie sposób przyjąć, aby brak przesłuchania brata skarżącego stanowiło o uchybieniu proceduralnym. Nie zachodzi także potrzeba przesłuchania wszystkich osób zamieszkujących w sąsiedztwie spornego lokalu. Poza kompetencjami organu pozostaje również zagadnienie losów ewentualnych rzeczy pozostawionych w przedmiotowym lokalu. Nie mógł odnieść zamierzonego skargą skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 79 § 2 k.p.a., gdyż skarżący nie wykazał, aby naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Faktem jest, że nie został on skutecznie zawiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, ale jednocześnie organ I instancji przed wydaniem decyzji umożliwił mu wypowiedzenie się co do tych dowodów, przesyłając pismem z dnia 16 lipca 2019 r. do zakładu karnego kserokopię tych protokołów. Z tego prawa skarżący skorzystał, albowiem w piśmie z dnia 24 lipca 2019 r. ustosunkowując się do zeznań świadków wyjaśnił, że zanim został zatrzymany i aresztowany to był osobą poszukiwaną do odbycia kary pozbawienia wolności, wobec czego zależało mu aby sąsiedzi go nie wiedzieli. Kwestia ta, jak już wyżej zaznaczono, nie jest przesądzająca dla sprawy, a w skardze nie wskazał żadnych innych okoliczności, które - dla ich wyjaśnienia - wymagałyby zapewnienia skarżącemu prawa wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków i możliwości zadawania im pytań. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się zarzucanego skargą naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Postępowanie dowodowe nie zawiera istotnych wad, a nadto dokonano prawidłowych ustaleń co do zaistnienia przesłanki wymeldowania – w postaci opuszczenia miejsca stałego pobytu i właściwie zastosowano przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Ustosunkowując się do podjętego na rozprawie postanowienia oddalającego wnioski dowodowe skarżącego zawarte w piśmie z dnia 30 kwietnia 2020 r. przypomnienia wymaga, że według art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Ze względu na to, że skarżący wniósł o przesłuchanie świadka, co w postępowaniu przed sądem jest niedopuszczane oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które składały się na akta administracyjne, zatem wniosek złożony w takim zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Z kolei wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostanie rozpoznany, stosownie do art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., odrębnym postanowieniem referendarza sądowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.