II SA/Sz 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Decyzja nr [...] z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Gminę K., reprezentowaną przez Biuro Projektów [...] Wójt Gminy K. na podstawie art. 50 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), ustalił na rzecz Gminy K. lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, dla terenu położonego w obrębie geodezyjnym K. - działki nr [...] i w obrębie geodezyjnym W. - działki nr [...] i [...], polegającą na budowie ścieżki rowerowej [...] w istniejącym pasie drogowym drogi gminnej oraz przebudowie kolidującego istniejącego uzbrojenia podziemnego. Teren inwestycji oznaczono na załączniku graficznym do decyzji - kopii mapy w skali 1:1000, stanowiącym jej integralną część. W końcowej części uzasadnienia powyższej decyzji organ podał, iż zgodnie z art. 53, ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia. W dniu 12 stycznia 2017 r. R. N., jako właściciel działki numer [...], obręb K., wniósł uwagi i wnioski. W związku z tym, że ww. działka nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego przedmiotową decyzją, organ uznał uwagi wnioskodawcy za bezzasadne i nie uwzględnił ich przy wydawaniu tej decyzji. Od powyższej decyzji B. i R. N., właściciele działki nr [...] złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wskazując na naruszenie ich interesu jako właścicieli ww. nieruchomości, poprzez podniesieni rzędnej terenu, przez który przebiegać będzie ścieżka rowerowa przy ich nieruchomości, o co najmniej 30 cm w stosunku do obecnej. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego dalej: "K.p.a." umorzyło postępowanie odwoławcze, stwierdzając, iż odwołujący się nie byli stroną postępowania, w którym została wydana decyzja, od której wnieśli odwołanie, albowiem działka nr [...], której są właścicielami ani nie graniczy z objętym decyzją terenem inwestycji, ani też nie leży wzdłuż projektowanej ścieżki rowerowej, zatem rzeczona inwestycja nie będzie ani bezpośrednio ani też potencjalnie oddziaływać na nieruchomość skarżących. Powyższą decyzję R. N. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając jej "niezgodność podstawy umorzenia ze stanem faktycznym". Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie im sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż z wielkim zdumieniem odebrał przedstawione w skarżonej decyzji stanowisko SKO, będące w całkowitej niezgodzie ze stanem faktycznym. Wskazał, iż będąca jego własnością działka nr [...] graniczy z działką drogową nr [...] obręb geodezyjny K., która jest terenem tej inwestycji a projektowana ścieżka rowerowa zbliża się bezpośrednio do granicy z jego działką nr [...]. Wskazuje, iż nie można pojąć na jakiej wiedzy oparło się SKO zaprzeczając stanowi faktycznemu, stwierdzając całkowitą nieprawdę. Do skargi skarżący załączył mapkę tego terenu z zaznaczoną czerwonym kolorem wspólną granicą działek [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. skarżący przyznał, iż załączona do decyzji organu I instancji mapa przedstawiająca przebieg ścieżki rowerowej nie obejmuje części działki nr [...] przylegającej do jego działki nr [...]. Mapa, stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji obejmuje jedynie przebieg ścieżki rowerowej od wsi W. do granicy wsi K. Jego nieruchomość, tj. zabudowana działka nr [...] znajduje się w głębi wsi K. Załączona przez niego do skargi mapa przedstawia projekt realizacyjny inwestycji. Zdaniem skarżącego – z przedłożonej przez niego do skargi mapy, przedstawiającej projekt realizacyjny całej inwestycji wynika, iż przedmiotowa ścieżka przebiegać będzie drogą przebiegającą w sąsiedztwie jego nieruchomości, zatem posiada on interes prawy w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, wydanej przez Wójta Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, iż przedmiotem kontroli Sądu może być decyzja w granicach zawartego w niej rozstrzygnięcia. Sąd nie może zatem orzekać w przedmiocie, który nie był objęty zaskarżoną decyzją. W tym wypadku chodzi o decyzję organu I instancji, który ustalił dla Gminy K., jako inwestora, lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, w postaci ścieżki rowerowej, biegnącej wzdłuż drogi publicznej między wsiami W. i K. Granice sprawy w rozumieniu art. 134 P.p.s.a. określone są ściśle zakresem przedmiotowym decyzji wydanej przez organ I instancji. W świetle wyjaśnień samego skarżącego, złożonych na rozprawie, decyzja organu I instancji – zgodnie z załączoną do niej mapą obejmuje jedynie teren od granicy wsi W. do granicy wsi K. Nie obejmuje zaś części działki drogowej [...] we wsi K., przylegającej do działki skarżącego nr [...]. W tym stanie rzeczy należy przyznać rację SKO, iż decyzja ta w żadnym wypadku nie odnosi się do działki skarżącego i wynikającego stąd jego interesu prawnego w przypadku oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących. Jak się wydaje skarżący w swym odwołaniu, jak i w skardze do sądu, ma na uwadze kolejne etapy realizacji tej inwestycji, powołując się na dotyczący jej plan realizacyjny. Kwestie te mieszczą się jednak w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 P.p.s.a., zatem nie mogą być rozważone w tym postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ponadto wskazać należy, iż przedmiotowa decyzja lokalizacyjna określa jedynie przebieg i długość (1690 m) inwestycji w postaci ścieżki rowerowej w pasie drogowym drogi gminnej oraz wskazuje możliwość przebudowy kolidującego uzbrojenia. W decyzji tej nie ma też mowy o podniesieniu rzędnej terenu co skarżący wskazuje jako naruszenie jego interesu. Swych praw związanych z naruszeniem interesu prawnego, będzie mógł dochodzić w ewentualnych postępowaniach obejmujących teren przyległy do jego nieruchomości, jeśli inwestycja będzie naruszała jego interes prawny,. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze, jeżeli z jakiegoś względu stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość odwołania zachodzi min. w sytuacji, gdy wniósł je podmiot, któremu nie przysługuje przymiot sprawy postępowania, tj. gdy decyzja, od której wnosi odwołanie, nie odnosi się do praw, uprawnień bądź obowiązków podmiotu odwołującego się (por. wyrok o sygn. II SA/Gl 686/16 dostępny w internecie- http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.