II SA/Sz 581/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków I. stwierdza nieważność § 26 ust. 2 zaskarżonej uchwały, II. w pozostałym zakresie oddala skargę.

Prokurator Rejonowy w Białogardzie wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Brzeźno nr XXXIII/151/06 z dnia 10 marca 2006 r. w sprawie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w części obejmującej przepisy § 2 pkt b-d, § 4, § 5, § 4 pkt 4, tytułu rozdziału II, § 4 ust. 1 pkt 5, § 10, § 11, § 12, § 16, § 17, § 18, § 19 ust. 3, § 19 ust.5, § 22 ust. 2 pkt 1, § 26 ust. 2, § 39. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Prokurator zarzucał zaskarżonej uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania uchwały), zwanej dalej " ustawą", art. 7, art. 87 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), w związku z § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283),zwanego dalej " rozporządzeniem", polegającej na przekroczeniu upoważnienia ustawowego, niewyczerpaniu delegacji ustawowej, powtórzenia przepisów innych aktów normatywnych poprzez: 1/ naruszenie postanowienia § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia w definicjach legalnych zawartych w przepisie § 2 pkt 2 b-d uchwały poprzez odrębne definiowanie pojęć na poziomie aktu wykonawczego lub powtórzenie zapisów ustawowych, 2/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 4 i § 5 uchwały dotyczącej obowiązków przedsiębiorstwa i odbiorcy usług poprzez częściowe powtórzenie treści art. 5 i art. 15 ust. 3 ustawy, 3/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 4 pkt 4 uchwały poprzez modyfikację przepisu art. 5 ust. 1 ustawy, 4/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu oraz wejście w materię stosunków cywilnoprawnych poprzez określenie w tytule rozdziału II dodatkowo obowiązków odbiorców warunkujących utrzymanie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz w przepisie § 5 uchwały, w sytuacji gdy przepis art. 19 ust. 2 ustawy nie upoważnia do regulowania tych kwestii w treści regulaminu; w przepisie § 4 ust. 1 pkt 5 uchwały poprzez zmodyfikowanie treści art. 15 ust. 1 ustawy, 5/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię stosunków cywilnoprawnych poprzez przepis § 10, § 11, § 12, § 16, § 17 uchwały dotyczące treści i trwałości umowy co do czasu jej obowiązywania, formy jej zmiany warunków rozwiązania oraz wygaśnięcia umowy (art. 6 ust. 1 ustawy); kwestie te nie zostały wyszczególnione a art. 19 ust. 2 ustawy, w którym wskazano tylko warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług, 6/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 18 uchwały w zakresie sposobu rozliczania za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków poprzez powtórzenie treści art. 26 ust. 1 ustawy, 7/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 19 ust. 3 uchwały poprzez nałożenie na odbiorcę usług zapłaty za dostarczona wodę i odprowadzane ścieki w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia faktury (art. 19 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy) w sytuacji, gdy ustawa określa jedynie warunki i tryb zawierania umów. Nadto powtórzenie § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, 8/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 19 ust. 4 uchwały poprzez możliwość naliczenia odsetek za opóźnienie w zapłacie, 9/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 19 ust. 5 uchwały poprzez uregulowanie sposobu rozliczania nadpłaty, § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 marca 2002 r., 10/ wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w przepisie § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały poprzez powinność załączenia do wniosku o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej dokumentu stwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości lub oświadczenia o korzystaniu z nieruchomości (art. 6 ust. 4 ustawy dopuszcza możliwość zawarcia umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków również z osobą korzystająca z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym), 11/ wykroczenie poza delegację ustawową w treści zapisu § 26 ust. 2 uchwały dotyczące uprawnienia przedsiębiorstwa do odmowy przyłączenia do sieci, podczas gdy treść art. 15 ust. 4 ustawy warunkuje taka odmowę jedynie w przypadku braku spełnienia przez osobę ubiegającą się o przyłączenie do sieci warunków przyłączenia określonych w regulaminie lub mimo braku istnienia technicznych możliwości, 12/ wykroczenie poza delegację ustawową w treści zapisu § 39 uchwały wskazujący na prymat regulaminu nad aktami wyższego rzędu. Wobec tak sformułowanych zarzutów Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej przepisy § 2 pkt b-d, § 4, § 5, § 4 pkt 4, tytułu rozdziału II, § 4 ust. 1 pkt 5, § 10, § 11, § 12, § 16, § 17, § 18, § 19 ust. 3, § 19 ust.5, § 22 ust. 2 pkt 1, § 26 ust. 2, § 39 jako sprzecznych z prawem. Wójt Gminy Brzeźno w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe wskazując, że zaskarżona uchwała nr XXXIII/151/06 Rady Gminy Brzeźno była przedmiotem kontroli organu nadzoru. Uchwała ta po wprowadzeniu korekt nie wymagających jej uchylenia została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W roku 2018 ze względu na konieczność nowelizacji przepisów Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków Rada Gminy Brzeźno podjęła w dniu 23 stycznia 2019 r. uchwałę nr V/26/2019 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzenia ścieków na terenie Gminy Brzeźno uchylając jednocześnie uchwałę nr XXXIII/151/06, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r. Prokurator Rejonowy w Białogardzie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując jednocześnie na przepis art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze jako stanowiący samodzielna legitymację prokuratora do zaskarżenia uchwały. Prokurator odniósł się również do stanowiska Wójta Gminy Brzeźno zawartego w odpowiedzi na skargę, dotyczącego umorzenia postępowania uznając żądanie to za nieuzasadnione. Skarżący powołał się na skutki prawne uchylenia aktu w razie stwierdzenia jego nieważności (ex tunc), co ma znaczenie z punktu widzenia interesu prawnego osób, których dotknęła wadliwość zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z przepisu art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wynika natomiast, że zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała nr XXXIII/151/06 Rady Gminy Brzeźno z dnia 10 marca 2006 r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Kwestionowana uchwała została podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 § 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zwanej dalej "u.s.g." oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zwanej dalej "ustawą" . Zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą Rady Gminy Brzeźno nr V/26/2019 z dnia 23 stycznia 2019 r., z którego to faktu organ wywodzi żądanie uznania wniesionej skargi za bezprzedmiotową i umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na skutki prawne wywołane stwierdzeniem nieważności uchwały i jej uchyleniem. Uchylenie oznacza wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego ze skutkiem od daty jej uchylenia (ex nunc), natomiast stwierdzenie nieważności wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W ostatniej sytuacji uchwałę należy tak potraktować jak gdyby nigdy nie została podjęta, co ma znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały. Uchylenie uchwały nie czyni zatem zbędnym konieczności wydania wyroku w celu oceny jej legalności ze względu na skutki prawne, które mogły wywołać wadliwie uchwalone przepisy. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały wyznaczają przepisy u.s.g., zaś przepis art. 91 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Nie każde jednak naruszenie prawa stanowi podstawę stwierdzenia nieważności uchwały. Sankcję nieważności należy zastosować wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mają charakter istotny, czyli wywołujący skutki nieakceptowalne z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa (naruszenie przepisów kompetencyjnych, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego poprzez ich wadliwą wykładnię czy przepisów proceduralnych w zakresie podejmowania uchwał, o ile na skutek tego naruszenia zapadła uchwała o innej treści niż gdyby naruszenie nie nastąpiło- vide: M.Stahl, Z.Kmieciak Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny – Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2). Powyższe wskazuje, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej podjęcia, przy czym naruszenie to musi mieć charakter istotny. Istotnym naruszeniem prawa są uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawa. Uchwały jako akty podustawowe stanowione są – zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Odnosząc się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, tj. regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków (dalej: regulamin) należy zwrócić uwagę na przepis art.19 ust. 2 ustawy. Przepis ten określa ramy prawne dla aktu prawa miejscowego jakim jest regulamin. Akt ten nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 19 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi bowiem nie tylko delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi ale również ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Analiza przepisów zaskarżonej uchwały nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony akt w sposób bezsporny i jednoznaczny narusza prawo i pozostaje w niezgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą Rady Gminy Brzeźno nr V/26/2019 z dnia 23 stycznia 2019 r. w sprawie przyjęcia "Regulaminu dostarczania wody odprowadzania ścieków na terenie Gminy Brzeźno". Nie bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest to, że mieszkańcy gminy Brzeźno przez cały okres obowiązywania zaskarżonej uchwały pozostawali w przeświadczeniu o jej legalności i nabywali na jej podstawie określone uprawnienia oraz ponosili określone obowiązki. Sąd rozpoznając skargę Prokuratora miał przede wszystkim na uwadze, które z przepisów objętych uchwałą z 2006 r. w sposób istotny naruszają prawo a naruszenie to mogłoby wywołać negatywne konsekwencje prawne dla mieszkańców gminy. W katalogu przepisów, o których stwierdzenie nieważności wystąpił w skardze Prokurator, w ocenie Sądu tylko jeden przepis w sposób istotny narusza prawo i z tego powodu został uwzględniony zarzut odnośnie do § 26 ust. 2 regulaminu. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorstwo ma prawo odmówić przyłączenia do sieci jeżeli przyłącze zostało wykonane bez uzyskania warunków technicznych, bądź zostało wykonane niezgodnie z wydanymi warunkami technicznymi. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług, Warunki przyłączenia do sieci określone zostały w § 23 ust. 3 i § 25 regulaminu, natomiast istnienie warunków technicznych przyłączenia do sieci, zgodnie z § 23 ust. 1 jest warunkiem koniecznym wydania przez przedsiębiorstwo warunków przyłączenia do sieci. Określenie w tej sytuacji odrębnych warunków uzasadniających odmowę przyłączenia do sieci jest zbędne a nadto konieczność ich ustalenia nie wynika z przepisów ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, tj. § 2 pkt b-d, § 4, § 5, § 4 pkt 4, tytuł rozdziału II § 4 ust. 1 pkt 5, § 10, § 11, §12, § 16, §17, §18, § 19 ust. 3, § 19 ust. 4, § 19 ust.5, § 22 ust. 2 pkt 1 oraz § 39, Sąd wziął pod uwagę skutki prawne (ex tunc) jakie mogłyby wywołać przepisy, które obecnie już nie obowiązują z racji uchylenia uchwały nr XXXIII/151/06 uchwałą z dnia 23 stycznia 2019 r. Wskazane w skardze naruszenia polegają bądź to na powtórzeniu uregulowań z ustawy i z aktów wykonawczych do tej ustawy wskazanych w skardze, bądź na doprecyzowaniu regulacji ustawowych, bądź na unormowaniu umów cywilnoprawnych, tj. dookreśleniu praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Przepisy § 115 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do Zasad techniki prawodawczej stanowią co prawda, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw. Jeżeli jednak powtórzenia te mają w istocie charakter informacyjny, a nie normatywny, tak jak w zaskarżonej uchwale, to nie stanowią istotnego naruszenia prawa. Należy zwrócić uwagę, że to właśnie regulamin jest tym aktem, z którego ogół obywateli danej wspólnoty lokalnej może czerpać wiedzę na temat kwestii dotyczących zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Według Sądu, niezrozumiałe jest żądanie stwierdzenia nieważności tytułu rozdziału regulaminu, z samego bowiem określenia nazwy danej jednostki redakcyjnej nie wynikają żadne obowiązki czy uprawnienia dla jej adresatów. Tytuł jednostki redakcyjnej nie ma znaczenia normatywnego dla praw i obowiązków obywateli, stąd brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Nie jest trafny zarzut odnoszący się do § 22 ust. 1 pkt 2 regulaminu, albowiem zasadne jest żądanie tytułu prawnego od osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Warunki przyłączenia do sieci- zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy zostały przez ustawodawcę przekazane gminie do uregulowania tej kwestii w regulaminie. Zdaniem Sądu, wymogi jakie regulamin określił wobec podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci nie mogą odbiegać od warunków określonych w ustawie Prawo budowlane wobec ubiegających się o pozwolenie na budowę, gdzie złożenie oświadczenia o prawie do nieruchomości na cele budowlane jest warunkiem koniecznym. Z tych względów przepisu § 22 ust. 2 pkt 1 regulaminu nie można traktować jako wady istotnej zaskarżonego aktu. Czym innym w świetle ustawy jest bowiem ubieganie się o przyłączenie do sieci, czym innym zaś zawarcie umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków. W myśl art. 6 ust. 1 i 4 ustawy dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług (ust. 1). Umowa, o której mowa w ust. 1, może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (ust. 4). Nie jest również zasadny zarzut dotyczący przepisu § 39 regulaminu, któremu Prokurator zarzuca prymat regulaminu nad aktami wyższego rzędu. Zdaniem Sądu, kwestionowany przepis ma charakter informacyjny i nie wskazuje żadnych priorytetów w stosowaniu przepisów prawa poza tymi, że ten zakres spraw, których uregulowanie ustawodawca powierzył lokalnemu prawodawcy i on podjął właściwą uchwałę powinny być stosowany i wykładany tak, jak stanowi regulamin. Z kolei w pozostałych kwestiach, których uregulowanie nie należy do właściwości rady gminy, zastosowanie ma ustawa oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Odmienna interpretacja tego przepisu oznaczałaby poddanie w wątpliwość celowość powierzania W kwestii zarzutów odnoszących się do wykroczenia poza regulację ustawową i wejście w sferę stosunków cywilnoprawnych, Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora traktując te regulacje jako spełniające funkcję informacyjną. Ocena Sądu jest tym bardziej uzasadniona, że chodzi o akt nieobowiązujący, natomiast treść zarzutów nie odnosi się do istotnego naruszenia prawa. Podsumowując, w ocenie Sądu większość zarzutów stawianych zaskarżonej, lecz nieobowiązującej już uchwale (na którą to okoliczność Sąd wyżej zwrócił uwagę), nie daje podstawy do stwierdzenia jej nieważności w zakresie objętym zarzutami skargi. Według Sądu, nie jest to konieczne ani ze względu na interes mieszkańców gminy Brzeźno, ani ze względu na prawa podmiotowe jej mieszkańców. Istotne naruszenie prawa Sąd stwierdził natomiast w części obejmującej przepis § 26 ust. 2 regulaminu, jako ten który może wywoływać skutki prawne związane z odmową przyłączenia do sieci. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 26 ust. 2 zaskarżonej uchwały (pkt I wyroku), zaś na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie (pkt II wyroku).