II SA/Sz 570/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na zawiadomienie S. O. w K. z dnia [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wysłanie korespondencji na koszt jednostki p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Pismem z dnia 2 maja 2023 r. osadzony w Zakładzie Karnym w W. P. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na zawiadomienie Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych z dnia 21 kwietnia 2023 r. dotyczące wyrażenia zgody na wysłanie korespondencji na koszt jednostki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie, wskazując, że jest ona niedopuszczalna. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 22 marca 2023 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w W. o wyrażenie zgody na wysłanie na koszt jednostki korespondencji adresowanej do Uniwersytetu W. w W.. Zastępca Dyrektora jednostki nie przychylił się do prośby i na podstawie art. 105 § 6a k.k.w. wydał decyzję odmowną wobec wysyłania przedmiotowej korespondencji, z uwagi na fakt, że stanowi ona korespondencję prywatną, a osadzony nie wykazał szczególnego względu, który dałby podstawę do wyrażenie zgody. W dniu 23 marca 2023 r. skarżący skierował do Sądu Okręgowego w K. skargę na odmowę wysłania korespondencji na koszt zakładu karnego. W zawiadomieniu z dnia 21 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w K. , [...] Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w działaniu administracji Zakładu Karnego w W. , a podjęte przez nią działania jego zdaniem były prawidłowe. Tym samym decyzję uznano za prawidłową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez Sąd doprowadziła do wniosku, że skarga wniesiona przez skarżącego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 259.; dalej: "p.p.s.a."), wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 p.p.s.a. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z pewnymi włączeniami (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają w również sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 1 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2023 r. poz. 127, w skrócie: "k.k.w."), wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w., skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Prawo skazanego do składania wniosków, skarg i próśb przewidziane jest także w art. 102 pkt 10 k.k.w., zgodnie z którym skazany ma prawo w szczególności do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 2 k.k.w. organami postępowania wykonawczego są: 1) sąd pierwszej instancji lub inny sąd równorzędny; 2) sąd penitencjarny; 2a) referendarz sądowy; 3) prezes sądu lub upoważniony sędzia; 4) sędzia penitencjarny; 5) dyrektor zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektor okręgowy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej albo osoba kierująca innym zakładem przewidzianym w przepisach prawa karnego wykonawczego oraz komisja penitencjarna; 6) sądowy kurator zawodowy oraz kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej; 7) sądowy lub administracyjny organ egzekucyjny; 8) naczelnik urzędu skarbowego; 9) odpowiedni terenowy organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego; 10) inny organ uprawniony przez ustawę do wykonywania orzeczeń. Skazany może także, jeżeli kodeks karny wykonawczy nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 tej ustawy zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w., w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.w., skargi rozpoznaje właściwy sąd powszechny (sąd okręgowy miejsca pobytu skazanego), zgodnie z art. 3 k.k.w. W myśl art. 7 § 5 k.k.w. po rozpoznaniu skargi sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, uchyleniu albo zmianie zaskarżonej decyzji; na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w K. , w którym nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu Dyrektora Zakładu Karnego w W. w przedmiocie wyrażenia zgody na wysłanie korespondencji na koszt jednostki. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ww. skargi, bowiem nie mieści się ona we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Tym samym, wyżej wymieniona skarga – jako nieposiadająca charakteru administracyjnego - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając to na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.