II SA/Sz 555/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S., R. S., A. F., A. Z., K. P., R. P., R. Z., R. F., M. K. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 18 października 2022 r. nr XLIII/1210/22 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Żelechowa-Hoża" w Szczecinie postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącym: - S. S. i R. S. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych, - A. Z. i R. Z. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych, - K. P. i R. P. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych, - A. F. i R. F. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych, - M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

S. S. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik R. S., A. F., R. F., A. P., L. P., A. W., R. W., A. M., M. M., A. Z., R. Z., D. J., D. S., E. P., L. P., N. B., G. K., I. S., K. S., J. Ż., M. Ż., K. P., R. P., M. K., W. S., M. K., M. P., P. S., P. G., (dalej również jako: "skarżący") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 20 marca 2023 r., uzupełnioną następnie pismami z dnia 4 i 25 kwietnia 2023 r. m.in. na uchwałę nr XLIII/1210/22 Rady Miasta Szczecin z dnia 18 października 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Żelechowa-Hoża" w Szczecinie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 kwietnia 2023 r. rozdzielono skargi zawarte w piśmie skarżących z dnia 20 marca 2023 oraz z dnia 4 i 25 kwietnia 2023 r. poprzez odrębne zarejestrowanie skargi na powyższą uchwałę pod sygnaturą akt II SA/Sz 555/23. W skardze podniesiono, że na stronie BIP Urzędu Miasta Szczecin nie został udostępniony wykaz uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Żelechowa-Hoża" oraz że zaskarżenie planu dotyczy terenu elementarnego P.Z.4221.MN,U z uwagi na nieuwzględnienie uwag mieszkańców ulic Rudzika i Kolibra w zakresie zachowania chronionego zbiornika wodnego oraz dla obszaru całego planu w zakresie liczby miejsc postojowych w przeliczeniu na mieszkańca. Rada Miasta Szczecin w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 6 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. P., L. P., A. W., R. W., A. M., M. M., E. P., L. P., N. B., G. K., I. S., K. S., J. Ż., M. Ż., W. S., M. K., M. P., P. S., D. J., D. S., P. G.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 stycznia 2024 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w okolicznościach niniejszej sprawy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej: "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia jest, będąca aktem prawa miejscowego, uchwała nr XLIII/1210/22 Rady Miasta Szczecin z dnia 18 października 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Żelechowa-Hoża" w Szczecinie. Przed przystąpieniem do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd zobowiązany jest zbadać czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, co konstytuuje jej legitymację procesową do wniesienia skargi i otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. określający legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej, nakłada na stronę skarżącą obowiązek wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Interes ten powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (zob. wyroki NSA: z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę, czyli wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2239/15). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na stronie skarżącej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z norm prawa materialnego kształtujących sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak wynika z akt sprawy skarżący S. S. i R. S. są właścicielami działki nr [...], A. F. i R. F. są właścicielami działki nr [...], A. Z. i R. Z. są właścicielami działki nr [...], K. P. i R. P. są właścicielami działki nr [...], M. K. jest właścicielem działki nr [...]. Wszystkie te działki położone są na obszarze objętym zaskarżonym planem, na terenie elementarnym P.Z.4223.MN. Objęty terenem elementarnym P.Z.4221.MN,U zbiornik wodny położony jest na działkach nr [...], [...], [...] i stanowi własność innego podmiotu. Obszar zbiornika wodnego został dodatkowo wydzielony wewnętrznie i oznaczony symbolem 2.ZN. W odniesieniu do rzeczonego zbiornika wodnego obowiązują następujące ustalenia: przeznaczenie wydzielenia wewnętrznego 2.ZN - zieleń naturalna (§ 27 ust. 1 pkt 4 planu), minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego w granicach działki budowlanej 95% wydzielenia wewnętrznego 2.ZN (§ 27 ust. 2 pkt 2 lit. b planu), na części terenu, w wydzieleniu wewnętrznym 2.ZN, występuje chronione siedlisko przyrodnicze: starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne - kod siedliska 3150 (§ 27 ust. 2 pkt 3 planu), ustala się zachowanie istniejącego zbiornika wodnego w wydzieleniu wewnętrznym 2.ZN i zakazuje się pomniejszania jego powierzchni (§ 27 ust. 2 pkt 4 planu), w terenie wydzielenia wewnętrznego 2.ZN: zakazuje się lokalizacji obiektów kubaturowych, dopuszcza się lokalizację pomostów, dopuszcza się realizację ciągów pieszych wyłącznie z nawierzchni wodoprzepuszczalnych (§ 27 ust. 3 pkt 6 planu). Z kolei ustalenia dotyczące miejsc postojowych na obszarze planu określono w § 6 ust. 4 planu. Skarżący nie wskazali, które konkretnie zapisy planu i w jaki sposób godzą w ich uprawnienia, w szczególności ingerują w ich prawo własności nieruchomości. Nie wykazując związku między zawartymi w kwestionowanej uchwale unormowaniami a ich własną, indywidualną sytuacją prawną wynikającą z prawa materialnego, nie dowiedli, że w wyniku podjętej uchwały planistycznej doszło do naruszenia ich interesu prawnego. Chcąc doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej uchwały, skarżący powinni byli wykazać bezpośredni, negatywny wpływ dostrzeżonych w planie nieprawidłowości na sferę ich uprawnień. Temu obowiązkowi skarżący nie sprostali. Z kolei brak wykazania naruszenia interesu prawnego przez skarżących przesądził o niedopuszczalności oceny legalności planu, w tym procedury jego uchwalenia. Podkreślić bowiem należy, że dopuszczalność kontroli jest uzależniona od naruszenia interesu prawnego skarżącego i odbywa się w granicach naruszenia. Niezachowanie podstawowej relacji pomiędzy interesem prawnym, normą prawa materialnego oraz zaistnieniem uchybienia godzącego w sferę uprawnień skarżących, przesądziło o niedopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu sądowego od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl