II SA/Sz 465/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpatrzeniu w dniu 13 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonym dla przedsięwzięcia pn. "Budowa drogi [...] obw. B. wraz z rozbudową odcinka M. -Dostosowanie Drogi Krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku M. (koniec obw. M. (węzeł R. z węzłem), uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W postanowieniu tym zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie, zaś strona może zaskarżyć je tylko w odwołaniu od decyzji. Pismem z dnia 4 października 2019 r. Stowarzyszenie P. z siedzibą w B. zaskarżyło ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 276/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 12 marca 2020 r. i sprawę przekazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2020 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie zarejestrował sprawę pod sygn. akt II SA/Sz 465/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy skarga jest dopuszczalna. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie budowy odcinków drogi [...], wydane na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 3) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 4). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, kwestionowane postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że nie należy ono do kategorii postanowień kończących postępowanie, ani rozstrzygających sprawę co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a., skoro wydane zostało w trybie postępowania uzgodnieniowego, które jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nadto nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż taką możliwość wyłącza art. 90 ust. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl tego przepisu do postanowienia, o którym mowa w ust. 1 (tj. w sprawie uzgodnienia, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska albo właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska warunków realizacji przedsięwzięcia) nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zatem do postanowień wydanych w tym trybie nie stosuje się art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego przewidującego możliwość wniesienia zażalenia, to oznacza, że na postanowienie będące przedmiotem skargi nie służy zażalenie, zaś jego zaskarżenie na mocy art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego może nastąpić tylko w odwołaniu od decyzji. W orzecznictwie również ugruntowane jest stanowisko, że postanowienie wskazane w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest niezaskarżalne, niemniej nie może to oznaczać, że postanowienie to zostało wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest bowiem dostępna dla stron postępowania prowadzonego w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w toku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 3308/17 czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., II SA/Kr 729/17, wyroki dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie nie należy do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a z oczywistych względów nie jest również objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.