II SA/Sz 461/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony postanawia oddalić wniosek.

T. Z., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na skarżącego obowiązek wykonania świadczenia rzeczowego na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z tego względu, że została ona wydana z naruszeniem prawa i nie powinna być realizowana. Ponadto, samochód wnioskodawcy, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jest mu niezbędny do wykonywania działalności gospodarczej i wywiązywania się z zawartych wcześniej umów. Część z tych umów została zawarta po przeprowadzeniu procedury przetargowej i jest realizowana na rzecz podmiotów publicznych, co wiąże się z wysokimi karami umownymi w przypadku nienależytego lub nieterminowego wykonania usług. Tym samym możliwość wykonania zaskarżonej decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi administracyjnemu, sąd ten, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi uprawdopodobnić możliwość zaistnienia konkretnych okoliczności świadczących o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). W ocenie sądu, argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku jest ogólnikowa. Sprowadza się ona do niezbędności samochodu, którego dotyczy decyzja, do działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego i konieczności wywiązywania się przez niego z zawartych wcześniej umów, w tym umów zawartych z podmiotami publicznymi. Oznacza to, że w razie niewykonania lub nieterminowego wykonania umowy skarżącemu grożą wysokie kary umowne. Jednak sama możliwość wykonania decyzji administracyjnej w przedmiocie świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju, nie jest wystarczającym argumentem do stwierdzenia, iż wykonanie takiej decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z istoty wykonanie takiej decyzji pozbawia właściciela czasowego władztwa nad rzeczą, co z założenia może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody. Skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku, że szkoda ta może mieć znaczne rozmiary. Należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie bada prawidłowości wydania decyzji której wniosek dotyczy w aspekcie jej zgodności z prawem, ale jedynie to, czy wykonanie decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Tak więc argument skarżącego, że zaskarżona decyzja jawi się jako wydana z naruszeniem prawa, nie mógł spowodować uwzględnienia wniosku. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania nie dotyczy sytuacji wskazującej na niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił okoliczności wyjątkowych i uprawdopodobnionych należycie, świadczących o potrzebie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nienależyte uzasadnienie wniosku nie może być przy tym traktowane za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz jako niewykazanie przesłanek ochrony tymczasowej. Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony, nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.