II SA/Sz 423/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji

A. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą ustalono miesięczną opłatę za pobyt K. W. w DPS w B. na kwotę [...]zł oraz określono terminy i sposób płatności ww. należności. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie wnioskodawca wskazał, że obciążenie go kwotą ustaloną w kwestionowanej decyzji pozbawi go niezbędnych środków utrzymania oraz dołączył szereg dokumentów mających zobrazować jego sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cytowanego przepisu, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny legalności aktu, będącego przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie na A. W. obowiązku zapłaty cyklicznego świadczenia pieniężnego, co niewątpliwie stanowi dla skarżącego dolegliwość finansową. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (m.in. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 502/18), wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej może stanowić niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków jedynie w uzasadnionych wypadkach, albowiem zapłata należności ma charakter odwracalny, a środki utracone przez stronę, w przypadku uchylenia decyzji nakazującej ich zapłatę, podlegają zwrotowi. Ani argumentacja przywołana w treści skargi, ani załączone do skargi dokumenty nie wskazują na to jakie konkretnie, poza ograniczeniem bieżących możliwości finansowych, skutki miałaby wywołać grożąca skarżącemu (jak twierdzi) egzekucja. Co więcej, przedstawiona we wniosku sytuacja finansowa z jednej strony nie została przez niego wykazana w sposób pozwalający na jej precyzyjne i niebudzące wątpliwości określenie, a z drugiej, wydatki deklarowane w załączonym do skargi piśmie kierowanym do MOPS w S. (k. 9-10 akt sądowych) znacznie przekraczają deklarowane tam dochody, co wyklucza uznanie sytuacji finansowej prezentowanej przez skarżącego za wiarygodną na obecnym etapie postępowania. Mając na uwadze powyższe, wobec braku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec, jak na wstępie.