II SA/Sz 417/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za świadczenia nienależnie pobrane I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne w sprawie, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. S. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta orzekł o uznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłaconego Pani W.S. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), w okresie od [...] r. w łącznej wysokości [...] zł, na rzecz osoby uprawnionej: A. K., za świadczenie nienależnie pobrane. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że w dniu 26 stycznia 2015 r. powziął informację, że Pan G. K. - dłużnik alimentacyjny, zmarł w dniu [...] r. W wyniku wznowienia postępowania decyzją z [...]. Organ uchylił decyzję z [...] i orzekł o odmowie z dniem [...] r. prawa do świadczenia alimentacyjnego na A. K. W związku ze śmiercią dłużnika alimentacyjnego zaszła okoliczność powodująca ustanie prawa do świadczeń, mimo to Skarżącej wypłacono świadczenie w łącznej wysokości [...] zł, zatem Organ uznał, że świadczenia pobrane przez Skarżącą w okresie od [...] r. są świadczeniami nienależnie pobranymi. 2. Skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazując, że jest matką samotnie wychowującą niepełnosprawne dziecko, utrzymującą się jedynie ze świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł, zasiłku rodzinnego w wysokości [...] zł, dodatku rehabilitacyjnego w wysokości [...] zł i świadczenia wychowawczego w wysokości [...] zł, dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka [...]zł oraz renty rodzinnej po ojcu [...] zł. Mieszka wraz z synem, którym się opiekuje i nie może podjąć zatrudnienia. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą [...] zł, więc nie jest w stanie zwrócić pieniędzy pobranych z funduszu alimentacyjnego. Dalej wskazuje, że regularnie otrzymywała świadczenia z funduszu po złożeniu wymaganych dokumentów, które corocznie uzyskiwała od komornika i przekazywała do MOPS, nie miała świadomości, że dłużnik alimentacyjny nie żyje od [...] r. Zaginięcie G. K. zgłosiła jego matka w [...] r., potem w [...] r. zwracała się ona do I. w sprawie poszukiwań syna, jednak dopiero w dniu [...] r. strona dowiedziała się, że dłużnik alimentacyjny nie żyje. Od syna pobrany został materiał do badań DNA, w celu potwierdzenia tożsamości denata, a w dniu [...] r. komisariat policji [..] wydał zaświadczenie w tej sprawie. Akt zgonu G. K. strona otrzymała [...] r. o czym powiadomiła komornika oraz MOPS. Zdaniem Skarżącej nie pobrała ona w okresie od [...] r. świadczeń nienależnie, gdyż nie miała wiedzy o tym, że dłużnik alimentacyjny nie żyje od [...] r. Podniosła także, że w tej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny , który w sprawach o sygn. akt: II SA/Sz 1124/15, II SA/Sz 1123/15, IISA/Sz 1122/15, II SA/Sz 1452/15, II SA/Sz 1451/15, uchylał zaskarżone decyzje i umarzał postępowania. Strona nie rozumie dlaczego jest zobowiązana do zwrotu świadczenia skoro w 5 sprawach zostało wydane orzeczenie o umorzeniu postępowania. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż uprawnienie do świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest pochodną uprawnienia do świadczenia alimentacyjnego. Przysługuje ono tak długo, jak długo na zobowiązanym ciążą obowiązki alimentacyjne. Śmierć zobowiązanego będącego dłużnikiem alimentacyjnym powoduje unicestwienie obowiązków alimentacyjnych, w ślad za tym i uprawnienia do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. A zatem, jak wskazał Organ, śmierć Pana G. K. spowodowała ustanie przyczyny wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na syna od dnia śmierci, tj. od [..] r., a w przedmiotowej sprawie począwszy od początku okresu świadczeniowego - tj. od dnia [...] r. Tym samym Pani W.S. utraciła prawo do świadczenia alimentacyjnego na syna, gdyż zaistniała okoliczność powodująca ustanie wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Organ o okoliczności tej nie wiedział, więc mimo ustania prawa do świadczenia w [...] r., nadal wypłacał je na wniosek strony, w okresie świadczeniowym trwającym od [...] r. w łącznej kwocie [...] zł. Organ po ujawnieniu okoliczności śmierci dłużnika alimentacyjnego, za którego wypłacał świadczenia z funduszu alimentacyjnego, podjął prawem przewidziane działania zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego, pomimo braku podstaw do jego przyznania. W sprawie zaistniała okoliczność wymieniona w art. 2 pkt 7 lit c), bowiem, w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia - decyzja z [...] o uchyleniu decyzji z [...] i odmowie z dniem [...] r. prawa do świadczenia alimentacyjnego na A. K. Tym samym, jak wskazał Organ, ziściła się przesłanka niezbędna do uznania, że świadczenia alimentacyjne pobrane przez stronę na syna A. K. w okresie od [...] r. w łącznej wysokości [...] zł są świadczeniami pobranymi nienależnie. Organ także wyjaśnił, że zastosowanie przepisu art. 2 pkt 7 lit c) u.p.s. niezależne jest od winy, czy wiedzy strony o okolicznościach powodujących stwierdzenie nieważności, czy uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji przyznającej świadczenie. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że właściwy organ nie działa tutaj w ramach uznania administracyjnego i nie może brać pod uwagę żadnych szczególnych okoliczności istniejących w sprawie. W sytuacji gdy zaistnieje przesłanka wymieniona w tym przepisie organ zobowiązany jest do uznania, że ma do czynienia ze świadczeniami nienależnie pobranymi i żądania ich zwrotu. Jednocześnie Organ dostrzegł, że w decyzji Organ I instancji przywołał nieprawidłową podstawę prawną, upatrując świadczeń nienależnie pobranych w art. 2 pkt 7 lit a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, podczas, gdy prawidłową podstawę jego działania stanowi przepis art. 2 pkt 7 lit c) ww. ustawy. Uchybienie powyższe nie miało jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie organu, gdyż organ prawidłowo uznał, że w sprawie wystąpiła okoliczność powodująca uznanie, że świadczenia alimentacyjne wypłacone stronie za okres od [...]r. zostały przez stronę pobrane nienależnie. Odnosząc się do zarzutu odwołania związanego z zapadłymi orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Organ wskazał, że Sąd uchylił decyzje SKO i decyzje Prezydenta u w zakresie decyzji wydanych w wyniku wznowienia postępowania a odnoszących się do świadczeń przyznanych z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] r. oraz od [...]r., wobec stwierdzenia upływu okresu umożliwiającego wznowienie w tych sprawach postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi. Prezydent u w tych sprawach umorzył postępowania i nie ustala ani nie dochodzi od strony ich zwrotu. Natomiast orzeczenia w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 1124/15, II SA/Sz 1123/15, II SA/Sz 1122/15 dotyczą zaskarżonych decyzji SKO oraz decyzji Prezydenta, w których uznano świadczenie pobrane przez stronę z nienależnie pobrane w oparciu o okoliczność związaną z ustaniem prawa do świadczeń i odnoszą się do okresów świadczeniowych przypadających jeszcze wcześniej, tj. od [...]r. A zatem zapadłe orzeczenia nie odnoszą się do okresu objętego zaskarżoną decyzją tj. od [...] r. Jednocześnie Kolegium realizując zasadę wynikającą z art. 9 K.p.a. poinformowało o możliwości złożenia przez Skarżącą podania formułującego wniosek o umorzenie należności wraz z uzasadnieniem. 4. Niezadowolona z rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do WSA zarzucając: a). Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: - naruszenie art. 7 K.p.a., 76 § 1 kpa, 77 § 1 kpa, art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy, - naruszenie art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa, 8 kpa, 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - naruszenie przepisów postępowania art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 61 § 1 i § 4 kpa poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania tym samym wyeliminowanie jej od czynnego w niej uczestniczenia. b). Naruszenie przepisów prawa materialnego t. j.: - naruszenie art. 2 ust. 7 pkt. a i c Ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z dnia 07 września 2007 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca W.S. działając w imieniu swego niepełnosprawnego pobrała nienależnie świadczenie alimentacyjne, podczas gdy nie wiedziała ona o tym, że osoba zobowiązana do tych świadczeń nie żyje, - naruszenie przepisów art. 2 ust. 7 pkt. a i c ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów z dnia [...] r., poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] w szczególności gdy w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji kiedy decyzja ta została doręczona stronie, W uzasadnieniu Skarżąca podała, że Organ I jak i II instancji poczyniły błędne ustalenia faktyczne i nie uzupełniły w żadnym zakresie postępowania dowodowego w sprawie. W rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organy kontroli wzięcia pod uwagę całokształtu przepisów regulujących dane zagadnienie (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 1983 r. II SA 475/03, ONSA 1983, nr 11). Wskazała, że w czasie gdy pobierała świadczenie alimentacyjne nie miała żadnej wiedzy co do tego, że osoba zobowiązana do ich uiszczania nie żyje i podkreśliła, że ten fakt umknął zarówno Organowi I jak i II instancji przy wydawaniu tychże decyzji. Skarżąca podniosła także, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. (sygn. akt IV SA/G1 382/16) obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze wiedząc, że mu się ono nie należy. W sytuacji, gdy Skarżąca nie otrzymała alimentów bezpośrednio od dłużnika, lecz określone sumy przekazał jej komornik w następstwie prowadzonej egzekucji, jego wadliwe działania nie mogą prowadzić do przyjęcia złej woli po stronie Skarżącej. Sąd podkreślił także, iż istotne jest rozróżnienie między pojęciem "nienależnego świadczenia" a pojęciem "świadczenia nienależnego pobranego" występujących w orzecznictwie. Podkreśla się, że świadczenie nienależne pobrane to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Skarżąca wskazała, że Organ I instancji (błąd ten utrwalił później Organ II instancji) wszystkich okoliczności faktycznych nie ustalił. Podniosła, że nie ustalono kiedy zmarł dłużnik alimentacyjny i kiedy się o tym Skarżąca dowiedziała, co musi skutkować uchyleniem obydwu decyzji. Skarżąca podniosła także, że brak jest w aktach sprawy informacji, która pozwalałaby przyjąć, że Skarżąca była skutecznie poinformowana o wszczęciu postępowania z urzędu tym samym nie mogła mieć czynnego w nim udziału. W skardze zauważono, iż decyzja z dnia [...]nie została wyeliminowana skutecznie z obrotu prawnego, zaś w aktach sprawy brak informacji, kiedy decyzja ta została doręczona stronie. W ocenie Skarżącej upłynął zatem termin do jej uchylenia, gdyż zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub jej ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Ubocznie w skardze zaznaczono, że prowadzenie postępowania po terminie określonym w art. 146 § 1 K.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Z kolei zaś upływ okresu wskazanego w art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (wyrok NSA z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1604/09, LEX nr 745097). 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. 6. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje rozstrzygające w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. 7. Na wstępie wywodu należy zakreślić ramy prawne sprawy. W myśl przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, fundusz alimentacyjny stanowi system wspierania osób uprawnionych do alimentów środkami finansowymi z budżetu państwa (art. 1 ust. 2). Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności - bezterminowo (art. 9 ust. 1). Świadczenia te przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty [...] zł (art. 9 ust. 2), w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż [..] zł (art. 10 ust. 1). Ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego (art. 15 ust. 1). W przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia (art. 19 ust. 1). W myśl art. 2 pkt 7 w/w ustawy nienależnie pobrane świadczenie oznacza świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. 8. W ocenie Sądu, Organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły w sprawie, że rzeczywiście zaistniały podstawy do uznania pobranego przez Skarżącą świadczenia za świadczenie nienależnie pobrane. Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane, konieczne jest wystąpienie przesłanek określonych art. 2 pkt 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, tj. muszą zaistnieć okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania świadczenia, pobierający świadczenie musi być wcześniej pouczony o konsekwencjach takich okoliczności, pobierający złożył nieprawdziwe oświadczenie lub sfałszował dokumenty albo zaszły inne przypadki świadomego wprowadzenia w błąd organu. Wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie odwołują się do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym (por. pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3263/14, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.) Zdaniem Sądu, w kontekście powyższego, w okolicznościach faktycznych sprawy przyjęcie, że pobrane przez Skarżącą świadczenie było nienależne w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy, wymagało wykazania negatywnego zachowania Skarżącej ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 23 tej ustawy, obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz z zaistnieniem "świadczenia nienależnie pobranego". Wskazane sformułowania nie są zaś pojęciami tożsamymi. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę na to, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wpłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). Przyjmuje się ponadto, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok WSA z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 782/12, wyrok WSA z 7 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1197/14, wyrok WSA z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 218/16, wyrok NSA z 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 826/09). Dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Z tych względów dla podjęcia rozstrzygnięcia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że pobrane świadczenie jest nienależne, lecz konieczne jest ustalenie, czy osoba, która pobrała to nienależne świadczenie była świadoma, że świadczenie jej nie przysługuje, a więc, że można ją uznać za "osobę, która pobrała nienależne świadczenia", jak to określił ustawodawca w art. 23 ust. 1 ustawy. 9. Jak wynika z akt sprawy, ani Skarżąca ani Organy obu instancji w momencie ustalania prawa do świadczenia alimentacyjnego ([..] r.) nie miały świadomości, że dłużnik alimentacyjny zmarł ([..] r.), zaś do Organu informacja o śmierci dłużnika wpłynęła w dniu [..] r. (akt zgonu Nr [..] z dnia [..] r.). Stąd, nie można przyjąć, jak uczyniły to Organy, że w obliczu nieświadomości Skarżącej, świadczenie pobrane przez nią we wskazywanym okresie, można było uznać za nienależnie pobrane. W związku z powyższym przyjąć należy, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 7 w zw. z art. 23 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Poza tym, za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej z jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego przemawiają także względy celowości, sprawiedliwości i ekonomii procesowej. W związku z powyższymi istotnymi wadami, które skutkować muszą eliminacją z obiegu prawnego rozstrzygnięć Organów obu instancji oraz wobec umorzenia postępowania administracyjnego, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest zbędne. 10. Końcowo Sąd podkreśla, że nie jest właściwe interpretowanie przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów niezgodnie z zasadami ogólnymi prawa, w tym wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej, praworządności czy budowania zaufania obywateli do organów państwa, z nich bowiem wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. 12. W tym stanie rzeczy, wobec uznania zasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), w pkt I wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta, w pkt II orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.