II SA/Sz 371/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wydania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. M. działający przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 14 marca 2013 r. w przedmiocie wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B. W skardze zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, że brak orzeczenia w tym przedmiocie spowoduje dla niego dotkliwe konsekwencje związane z brakiem uprawnień do prowadzenia pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego jest zatem możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując ten przepis, należy uznać, że wyrażenie "znaczna szkoda" odnosi się do przypadku, gdy uszczerbek doznany przez stronę nie może być naprawiony przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też brak jest możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest więc spełniony w m.in. w przypadku, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla wnoszącego skargę, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Z kolei zwrot "trudne do odwrócenia skutki" należy interpretować jako następstwa prawne lub faktyczne, które raz powstałe, wywołują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje dla niego dotkliwe konsekwencje związane z brakiem uprawnień do prowadzenia pojazdów. Tymczasem samo stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje dotkliwe konsekwencje, bez jakiegokolwiek odniesienia do okoliczności sprawy, nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienia NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). Dodać także należy, że za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie mogą być uznane argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani nie ocenia legalności decyzji będącej przedmiotem wniosku, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie związany jest zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych. Z powyższych względów, należało stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.