II SA/Gl 1189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.

Wobec wniosku Prokuratora Rejonowego w G. z dnia [...] r. o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi przez N. K. i wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, Prezydent Miasta G. pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postepowania, przeprowadził wymagane postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2011 r., poz. 151 ze zm.) w związku z § 2 ust. 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2013 r., poz. 133) orzekł o skierowaniu N. K. na badanie lekarskie w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kat. B,C prawa jazdy z powodu otrzymania wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Od decyzji tej odwołanie (pismem z dnia 6 grudnia 2013 r.) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył N. K. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wobec wniesionej skargi rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 528/14 uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając w uzasadnieniu, iż rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie uwzględniwszy całokształtu okoliczności sprawy błędnie orzekło o braku podstaw do przywrócenia terminu. W rezultacie uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie nakazało rozpatrzyć ponownie sprawę z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowiło przywrócić skarżącemu termin na złożenie odwołania, a następnie decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na zmianę przepisów prawnych w oparciu o które wydane zostało kwestionowane rozstrzygnięcie. Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent Miasta G. wezwał zainteresowanego do przedłożenia posiadanych dokumentów - tj. opinii, badań itp. W trakcie postępowania N. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Rozpatrujące go Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r. odmówiło zawieszenia postępowania. Wobec skargi wniesionej przez wymienionego na powyższego postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 720/16 oddalił skargę. Ponownie prowadząc postępowanie Prezydent Miasta G. zakończył je wydaniem w dniu [...] r. decyzji nr [...] kierującej N. K. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W podstawie prawnej tej decyzji przywołany został 99 ust. 1 pkt 2 lit.b i ust. 2 pkt 1 lit.a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978) art. 12 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 940) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 250 ze zm.), a w uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że we wniosku Prokurator odwoływał się do dowodu w postaci opinii sądowo- psychiatrycznej z dnia [...] r. sporządzonej przez lekarzy psychiatrów, z której wynika rozpoznanie u skierowanego zaburzeń psychicznych pod postacią zaburzeń afektywnych oraz uzależnienie od środków przeciwlękowych i nasennych. Otrzymanie takiego wniosku stało się podstawą wszczęcia postępowania, w wyniku którego ustalano m.in. iż ostatnie badanie lekarskie jakiemu został wnioskowany poddany odbyło się w 1985 r. w związku z ubieganiem się o prawo jazdy. W wyniku oceny całości zgromadzonych w sprawie akt, w tym przede wszystkim wniosku prokuratora i załączonej opinii lekarskiej, organ realizując dyspozycję art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego- zasadę prawdy obiektywnej, przyjął, iż ujawnione okoliczności z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istnienie zastrzeżeń w stanie zdrowia wymienionego, mogące spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów silnikowych. Skutkiem powyższego organ uznał za zasadne skierowania wymienionego na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy celem jednoznacznego stwierdzenia braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Odwołanie od powyższej decyzji złożył N. K. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ustalenie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów silnikowych, a w konsekwencji naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez błędną wykładnię pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia" co do stanu zdrowia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania nie zgodził się z ustaleniami opinii sądowo- psychiatrycznej, podkreślając, iż sporządzona została prawie cztery lata temu na użytek zupełnie innego postępowania. Ponadto w jego ocenie trudno uznać by opinia ta była wiarygodna. Dodał, że jest to wszystko czym dysponuje organ w sprawie. Podkreślił, iż biegli nie zbadali go sporządzając informację z dnia [...] r., a także wręcz zignorowali odrębny i inny charakter tego postępowania. Dodał, że zgodnie z Kodeksem etyki lekarskiej lekarz nie może wydać opinii bez zbadania pacjenta, stąd postępowanie lekarzy zaskarżył do Śląskiej Izby Lekarskiej. Podkreślił, że nie choruje na żadną chorobę psychiczną, w szczególności na chorobę dwubiegunową i nie bierze żadnych leków, które mogłyby negatywnie wpływać na prowadzenie pojazdów. W jego ocenie dowody zebrane w sprawie nie wskazują na istnienie zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, ani nie uzasadniają istnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał regulację zawartą w art. 75 i art. 99 ustawy o kierujących pojazdami wskazując, że powyższe przepisy nie określają precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Kolegium, zachodzi podstawa skierowania N. K. na badania lekarskie, określona w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy. Do organu wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w G. o wszczęcie niniejszego postępowania, z powołaniem się na opinię sądowo- psychiatryczną, z której wynika, że biegli rozpoznali u odwołującego się zaburzenia psychiczne afektywne od środków przeciwlękowych i nasennych. W ocenie Kolegium argumenty podane w piśmie Prokuratora, w tym powoływanie się na przedmiotową opinię, wskazują na występowanie uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia odwołującego, które stawiały pod znakiem zapytania dalszy jego udział w ruchu drogowym w charakterze kierowcy. Z opinii tej wynika, że odwołujący jest uzależniony od środków przeciwlękowych i nasennych, bez których nie potrafi funkcjonować, a to może wpływać na jego prawidłowe funkcjonowanie w ruchu drogowym. Stwierdzone zaburzenia oraz uzależnienie od leków mogą bowiem powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wbrew twierdzeniom odwołania, przed wydaniem opinii zostało przeprowadzone badania psychiatryczne w trybie ambulatoryjnym. W tej sytuacji zasadnym jest skierowanie wymienionego na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia (lub ich braku) przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał wystarczający do stwierdzenia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy. Kolegium wyjaśniło, że wydanie niniejszej decyzji nie przesądza o istnieniu u N. K. przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. O tym rozstrzygnie dopiero badanie lekarskie, które w związku z tą decyzją strona będzie musiała wykonać. Odwołując się do treści art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami, organ wskazał termin poddania się wymienionym badaniom lekarskim. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł N. K. Zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie, zarzucił jej : - naruszenie przepisów prawa materialnego , tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnej wykładni, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że zachodzą w sprawie podstawy do skierowania go na badania lekarskie; - naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności wydanie decyzji w oparciu tylko o cztery dokumenty, w tym w oparciu o opinię sądowo - psychiatryczną z dnia [...] r. i informację biegłych lekarzy specjalistów z dnia [...] r., przy braku powołania niezależnego biegłego lekarza specjalisty, - naruszenie słusznego interesu skarżącego, który uzyskał orzeczenie lekarskie potwierdzające zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B i C bez konieczności powtórnej kontroli stanu zdrowia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślił, iż organ oparł swą decyzję tyko na czterech dokumentach, czyli na treści wniosku prokuratora, opinii sądowo - psychiatrycznej, dodatkowego pisma biegłych lekarzy oraz informacji z Ośrodka Profilaktyki i Leczenia Uzależnień w Z. W jego ocenie materiał dowodowy nie był wystarczający. Przy wydaniu decyzji naruszone zostały wskazane powyżej przepisy. Zebrany materiał dowodowy nie wskazywał na istnienie zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia, a tym bardziej nie uzasadniał istnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdów. W jego ocenie organ przekroczył zasadę swobodnej oceny dowody przez ocenie kluczowej dla sprawy przesłanki. Odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych stwierdził, iż nie jest przekonujące i wystarczające dla wydania skierowania na badania lekarskie oparcie się na opinii sądowej przygotowanej dla potrzeb innego postępowania. Dodatkowo opinia nie dawała podstaw do skierowania go na badania lekarskie. Dodał, iż nie został poddany badaniom specjalistycznym, które potwierdzałyby potwierdziłyby postawioną diagnozę. Podkreślił też, że przedmiotowa opinia, jakoby rozpoznająca rzekome zaburzenia psychiczne, wydana została w 2013 r. Pomimo upływu ponad dwu lat, nie został przebadany w 2015 r. przez lekarzy specjalistów. Wyjaśnił, iż od 2014 r. nie leczy się już w Poradni Zdrowia Psychicznego, gdyż brak jest takiej potrzeby. Trudno w takich okolicznościach sprawy przyjąć, że przedłożona opinia jest rzetelna, wiarygodna i aktualna na dzień wydania przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymująca w mocy decyzję Prezydent Miasta G., na podstawie której skierowano N. K. na badania lekarskie. Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 tej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) w myśl któremu badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...) jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Uzupełnieniem tej regulacji jest powołany w decyzji przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy, według którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a także przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014r. poz. 949). Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" wynika, że otrzymawszy zawiadomienie starosta jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego takie okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014r. sygn. akt I OSK 564/13, Lex 1591040). Nie oznacza to jednak, wbrew twierdzeniom skargi, iż organ powinien przeprowadzić postępowanie w kierunku oceny stanu zdrowia kierowcy. Przywołana powyżej regulacja prawna nie precyzuje, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione" i "poważne" oraz że informacja o nich musi być wiarygodna. Są to zatem stwierdzenia dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając jednocześnie o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z unormowań tych wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. W literaturze wskazuje się, że chodzi o przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem (tak: Wojciech Kotowski, Komentarz do art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, System Informacji Prawnej Lex Omega, aktualny na gruncie art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy o kierującymi pojazdami z uwagi na przejście regulacji do tej ustawy). Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przyczyną, dla której Prezydent Miasta G. kwestionowaną decyzją skierował skarżącego na badania lekarskie był wniosek Prokuratura Rejonowego w G. z dnia [...] r., z którego wynikało, iż stanowisko biegłych w opinii sądowo- psychiatrycznej przygotowanej do innego postępowania wskazuje na okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami. Rozpoznanie u skarżącego zaburzeń psychicznych pod postacią zaburzeń afektywnych oraz uzależnienia od leków przeciwbólowych i leków nasennych niewątpliwie należy do tych okoliczności, które uzasadniają poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Uzależnienie od leków może bowiem powodować ograniczenie postrzegania, a także znaczne obniżenie sprawności psychomotorycznej kierującego pojazdem, w tym "upośledzenie sprawności myślenia oraz wpływ na funkcje poznawcze". Ustawodawca tworząc bowiem normy prawne określające wymagania w stosunku do kierujących pojazdami jako warunek niezbędny wskazał sprawność pod względem fizycznym i psychicznym. Sprawdzenie czy warunki te zostały zachowane polegają poprzez poddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym. Nadto, co trzeba wyraźnie podkreślić, wykazanie się przez osobę kierującą pojazdami odpowiednim stanem zdrowia, stanem psychicznym czy umiejętnościami - posiadaniem kwalifikacji fachowych ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym zarówno samej osoby kierującej pojazdem, jak i innych uczestników ruchu drogowego.Dodatkowo trzeba podkreślić, iż obowiązkiem organu jest czuwanie, by powyższymi warunkami strona legitymowała się nie tylko w związku z ubieganiem się o prawo jazdy, ale także w czasie korzystania z tego prawa jazdy. Mając na uwadze fakt, iż ostatniemu badaniu skarżący był poddany w 1985 r., gdyż ubiegał się o wydanie dokumentu prawa jazdy, przy zgłoszonych zastrzeżeniach biegłych zasadne było stanowisko organu, który mając na uwadze ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego skorzystał z przewidzianych przez ustawodawcę szczególnych uprawnienia w tym zakresie W ocenie składu orzekającego oparta na wymienionym wniosku informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, wskazuje na uzasadnione i poważne wątpliwości i zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, a zatem jest to przyczyna uzasadniająca wydanie decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami. Wskazać należy, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest już wiarygodna, a więc przynajmniej uprawdopodobniona, informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie. Nie jest rolą organu prowadzenie w tym kierunku własnego postępowania. Dodać też trzeba, ze przepis art. 99 ust.1 pkt 2b ustawy ma zastosowanie niezależnie od ustalenia, czy powstanie zastrzeżeń nastąpiło w bezpośrednim związku z zachowaniem i sposobem prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przez daną osobę uprawnioną zindywidualizowanej czynności faktycznego kierowania pojazdem, czy też uzyskane przez organ wiarygodne informacje, uprawdopodabniające pośrednio wątpliwości co do posiadania przez konkretnego kierowcę wymaganej do prowadzenia pojazdów sprawności, mają źródło w innych okolicznościach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Bk 624/10 Lex nr 752374). W przedmiotowej sprawie zaistniała druga sytuacja, gdyż zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego zostały ujawnione w toku innego postępowania. Zgodnie z art. 99 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy podstawą skierowania na badania są okoliczności, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie sprawności kierującego pojazdem. W niniejszym przypadku rozpoznanie u skarżącego zaburzeń psychicznych pod postacią zaburzeń afektywnych oraz uzależnienie do środków przeciwlękowych i nasennych, od których skarżący czuje się uzależniony, może powodować u niego upośledzenie sprawności myślenia oraz może mieć wpływ na refleks i funkcje poznawcze, tak ważne w ruch drogowym. Prowadzi to do poważnych wątpliwości co do dalszego bezpiecznego prowadzenia przez skarżącego pojazdu mechanicznego, i to nie tylko z uwagi na własne bezpieczeństwo, ale przede wszystkim przy uwzględnieniu bezpieczeństwa powszechnego ruchu drogowego, które jest nadrzędne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 507/14, Lex nr 1644029 przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy, jak i innych uczestników dróg. Tak w piśmiennictwie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że dla bezpieczeństwa ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie na tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o to uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają. Należy przy tym podkreślić, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, czyli nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem bowiem tych badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń. Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Należy w szczególności zauważyć, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.