II SA/Sz 363/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa do zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę

Decyzją z 25 listopada 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w sprawie dotyczącej zawieszenia W. B. (dalej: "skarżąca") prawa do zasiłku stałego. Powyższą decyzję Kolegium doręczyło skarżącej w dniu 27 listopada 2024 r. (elektroniczne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i rodzaju przysługującego środka zaskarżenia. 3 grudnia 2024 r. skarżąca nadała do organu odwoławczego wniosek o przyznanie prawa pomocy w celu obrony swych praw przed sądem. Wniosek został przekazany do Sądu przy piśmie z 13 stycznia 2025 r. Do wniosku nie dołączono skargi. 25 lutego 2025 r., sygn. akt II SPP/Sz 3/25, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie postanowił umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowić adwokata dla skarżącej. Odpis ww. prawomocnego postanowienia przesłano Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie w dniu 3 kwietnia 2025 r. Wyznaczony adwokat w dniu 24 kwietnia 2025 r. nadał w urzędzie pocztowym skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia 25 listopada 2025 r., nr [...], (koperta ze stemplem pocztowym k. 9 akt sądowych). Do skargi nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2024 poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Regulacja art. 53 § 1 p.p.s.a. nie doznaje wyjątków w zakresie zawieszenia terminu do wniesienia skargi do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Tego typu rozwiązanie zostało przewidziane na etapie skargi kasacyjnej, jednak brak jest podstaw do zastosowania art. 177 § 3 p.p.s.a. w drodze analogii na etapie wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W takim przypadku (w razie złożenia przez stronę przed wniesieniem skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu) brak jest podstaw, aby twierdzić, że w dniu doręczenia stronie orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (bądź postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie) albo w dniu wyznaczenia tego pełnomocnika, termin do zaskarżenia decyzji organu administracji otwiera się na nowo. W konsekwencji tego, jeśli strona po doręczeniu jej decyzji organu administracji publicznej zwróci się do sądu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, odstępując przy tym od samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi na ten akt, a okres rozpoznania tego wniosku przekroczy długość terminu do wniesienia skargi, wskutek czego do wyznaczenia takiego pełnomocnika dla strony dojdzie już po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, to skarżący wnosząc samodzielnie środek zaskarżenia (bądź wyznaczony pełnomocnik, wnosząc go w imieniu strony) już po upływie terminu, zobowiązany jest jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, od uwzględnienia którego uzależnione jest nadanie skardze dalszego biegu (zob. postanowienia NSA z: 12 października 2012 r., II OZ 884/12; 26 kwietnia 2013 r., II FSK 435/13; 20 grudnia 2013 r., III FZ 610/23; 25 lipca 2024 r., II OZ 350/24, 25 września 2024, III OZ 344/24 – dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia 25 listopada 2025 r. Decyzja została doręczona skarżącej 27 listopada 2024 r., w związku z czym termin do wniesienia skargi upłynął 27 grudnia 2024 r. Natomiast ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 24 kwietnia 2024 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. Nadto do skargi nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 53 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.