II SA/Sz 363/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Spółka A. pismem z dnia 24 marca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] , uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 listopada 2013 r., nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz Spółka A. dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parterów, z garażami podziemnymi, z parkingami naziemnymi, elementami zagospodarowania terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie pomiędzy ulicami [...] W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Spółka wskazała, że pomimo tego, że jest to pierwsza decyzja w procesie inwestycyjnym i określa tylko ramy planowanej inwestycji, niemniej rodzi dla inwestora skutki poprzez przyznanie prawa do ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji częściowej realizacji inwestycji i znacznego zaawansowania robót jest to uzasadnione, ponieważ jakiekolwiek zakłócenia procesu inwestycyjnego mogą spowodować bardzo poważne straty finansowe po stronie inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W rozpatrywanej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego , uchylająca decyzję Prezydenta Miasta i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Taka decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz ma jedynie charakter procesowy. Decyzja wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 627), zwanej dalej "K.p.a.", nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których to okolicznościach jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że zaskarżona decyzja jest orzeczeniem kasacyjnym, jedynym więc skutkiem jaki wywołuje, jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. Z kolei decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 1 K.p.a.), natomiast wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 K.p.a.). W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Natomiast argumenty Spółki podniesione w uzasadnieniu wniosku w istocie nie dotyczą następstw wykonania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, lecz następstw decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.