II SA/Sz 338/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste działki oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] r. Starosta zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przeprowadzenie z urzędu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w przedmiocie oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w [...] dla J. i W. M. Według Starosty, w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie ww. decyzji naruszono zasady proceduralne a w dniu wydania decyzji nie istniała w rejestrze gruntów oddana w użytkowania działka o nr [...] o pow. [...] m2. W rejestrze gruntów sporządzonym w dniu [...] r. została w tym samym miejscu usytuowana działka nr [...] o pow. [...] m2 i tylko ta mogła wówczas zostać przekazana w użytkowanie wieczyste. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oddania J. i W. M. w użytkowanie wieczyste działki nr [...] o pow. [...] m3, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej przy ul. [...] i sprzedaży domu mieszkalnego jednorodzinnego o pow. 84,8 m2 i kubaturze 481 m3 oraz budynku gospodarczego o kubaturze 1323, położonych na tej działce. Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia, że opisana wyżej decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli K. i T. K. wskazując, że część nieruchomości przekazanej decyzją z 1972 r. w użytkowanie wieczyste J. i W. M. o pow. [...] m2, stanowiła w dacie przekazania ich własność, której zostali pozbawieni na skutek działań podejmowanych przez kolejne organy bez ich wiedzy. W efekcie działka ta widnieje w dwóch księgach wieczystych o różnych numerach, a analiza dokumentacji geodezyjnej prowadzi do wniosku, iż ma ona podwójne pokrycie w terenie. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podał, że kwestionowana decyzja nr [...] ma podstawy w obowiązujących w dniu jej wydania unormowaniach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. nr 22, poz. 159) i nie można stwierdzić, aby treść decyzji pozostawała w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisów prawa w tym zakresie i aby charakter tego naruszenia powodował, że nie może ona być zaakceptowana z punktu widzenia praworządnego państwa. Kolegium podkreśliło, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad nieważności, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Kolegium zwróciło również uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13, w którym orzekł on o niezgodności z art. 2 Konstytucji RP - art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazał przy tym na potrzebę stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych, ukształtowanych mocą wadliwego aktu administracyjnego oraz na zasadę zaufania obywatela do państwa podkreślając, że stwierdzenie nieważności może spowodować zmianę ukształtowanej od kilkudziesięciu lat sytuacji prawnej adresatów decyzji, a to nie służyłoby realizacji zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasady pewności tegoż prawa. Powyższy wyrok ma szczególne znaczenie zarówno dla tych podmiotów, które nabyły przed kilkudziesięcioma laty prawo lub ekspektatywę w sposób niezgodny z przepisami prawa jak i dla jednostek samorządu terytorialnego, które takie decyzje wydawały. W świetle bowiem stanowiska zaprezentowanego przez Trybunał Konstytucyjny, nabyte przed kilkudziesięcioma laty, nawet w sposób wadliwy, prawo lub ekspektatywa zachowują domniemanie ich zgodności z prawem i pozostaną niewzruszalne. Przenosząc te stwierdzenia na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawowym warunkiem badania decyzji ostatecznej w postępowaniu "nieważnościowym" jest bowiem wnikliwe jej przeanalizowanie pod względem zgodności z prawem, gdyż jak wcześniej wskazano, jedynie rażące naruszenia prawa daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej i nie mają tu znaczenia zapisy w ewidencji gruntów, wskazujące na podwójne pokrycie własności. Uprawnienia wynikające z przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, stanowiące podstawę prawną przyznania państwu J. i W. M. prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] i sprzedaży im domu mieszkalnego i budynku gospodarczego nie zostały w sposób rażący naruszone. W rozpatrywanej sprawie w istocie nie było sporu o treść, znaczenie i interpretację przepisów tej ustawy. Przepisy te są bowiem zrozumiałe, a ich interpretacja w kontekście rozpatrywanej sprawy nie nastręcza trudności. Poddawanie zaś w wątpliwość prawidłowości ustalenia istotnych okoliczności sprawy (w tym wypadku numeru ewidencyjnego działki i jej powierzchni) nie jest wystarczająco uzasadnione, aby tę decyzję wyeliminować z obrotu prawnego. Nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa, lecz co najwyżej do takiego ustalenia stanu faktycznego, z którym obecnie strona się nie zgadza, a które nie było konsekwencją naruszenia przepisów i zasad postępowania administracyjnego. Zaś skutki błędnego określenia numeru działki i jej powierzchni mogą być usunięte drogą polubowną, co proponuje obecna użytkowniczka wieczysta E. M. w swoim piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. Kolegium dodało, że gdyby nawet dopatrzyło się rażącego naruszenia prawa, to biorąc pod uwagę treść przywołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz fakt, że od czasu nabycia prawa do przedmiotowej nieruchomości na mocy tej decyzji, upłynął znaczny okres, tj. 43 lata, uzasadnionym jest domniemanie jej zgodności z prawem. T. K. i K. K. zaskarżyli wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, 2) art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., bez wskazania przez organ na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego uznał, iż prawo do nieruchomości nabyte przez J. i W. M. na podstawie spornej decyzji przedstawia wyższą wartość aniżeli prawo własności działki gruntu o pow. [...] m2 przysługujące T. i K. K. od przeszło 19 lat, a przekazane im przez C. i J. K. W uzasadnieniu skargi strony powołały się na wykładnię pojęcia rażącego naruszenia prawa i wskazały, że do wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r., nr [...] doszło z rażącym naruszeniem prawa, a skutki społeczno-gospodarczo tej decyzji są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, albowiem skarżący zostali pozbawieni prawa własności nieruchomości o powierzchni [...] m2, która stanowi ich własność od chwili wydania postanowienia przez Sąd Powiatowy z dnia [...] r. przez ówczesny Wydział Ksiąg Publicznych. Skarżący przypomnieli poszczególne etapy związane z uzyskaniem przez nich nieruchomości, podając, że na podstawie dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska poprzednicy prawni skarżących, rodzice T. K, C. i J. K. otrzymali gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha położone w [...] obejmujące działki gruntu o ówczesnych numerach geodezyjnych 6, 17, 24, 37, 45, 84. Następnie w [...] r. C. i J. K. kupili od M. P. nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha położoną w [...] obejmującą działki gruntu o ówczesnych numerach geodezyjnych 14, 44, 85. Dla tej nieruchomości na podstawie wniosku Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] r. założono księgę wieczystą o nr Kw [...]. W [...] r. dokonano zmiany numeracji geodezyjnej działek gruntu wchodzących w skład przedmiotowego gospodarstwa i oznaczono je numerami geodezyjnymi 44/1, 45/1, 84/1, 107, 124,121/1, 121/2, 86. Łączna powierzchnia powyższych działek wynosiła [...] ha. W dniu [...] r. M. i J. K. przekazali całe powyższe gospodarstwo rolne skarżącym na podstawie umowy o przekazaniu własności i posiadania gospodarstwa rolnego w zamian za rentę o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2, który to podział wprowadzony został do operatu ewidencji gruntów. Podziału działki stanowiącej własność skarżących dokonano bez ich wiedzy i bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego i bez wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału w trybie 10 ust. 3 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zmianami). Następnie skarżący wyjaśnili, że użytkownikiem wieczystym działek [...] i [...] od [...] r. jest E. M. W ewidencji gruntów i budynków figurują działki [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2 stanowiące własności Miasta i Gminy , których użytkownikiem wieczystym jest E.M., dla których to działek prowadzona jest księga wieczysta Kw [...], przy czym E. M. nigdy nie weszła w posiadanie działki [...], a jedynie użytkowała grunt o pow. [...] m2 na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Sporna działka gruntu nr [...] ma "podwójne pokrycie w terenie", albowiem ten sam fragment gruntu zapisany jest jako własność dwóch podmiotów prawnych i jest wpisany do dwóch ksiąg wieczystych, co jest ewidentnym naruszeniem prawa. Proces modernizacji ewidencji gruntów miasta rozpoczął się w [...] r. W [...] r. sporządzono "Protokół ustalenia stanu władania", w którym aktualizowano stan posiadania, ustalając właścicieli nieruchomości. Protokół ten zawiera numery tymczasowe działek i numery ostateczne, tj. działce nr [...] nadano nr [...] - właściciel J. K., a działce [...] nadano nr [...] - Skarb Państwa. W dalszej kolejności w [...] r. sporządzono rejestr gruntów. Powierzchnia działki nr [...] została ustalona jako [...] ha, a pow. działki nr [...] została określona na [...] ha. Rejestr nie został od razu wprowadzony w życie, gdyż w trakcie sporządzenia ewidencji gruntów ([...] r.) w [...] r. nastąpiło oddanie w wieczyste użytkowanie działki o starym jeszcze numerze [...] i o nieaktualnej powierzchni [...] ha. W konsekwencji tych czynności w ewidencji powstał stan niezgodny ze stanem prawnym, ujawnionym w księdze wieczystej. Mając na uwadze powyższe twierdzenia skarżący uznali, że nie ulega wątpliwości, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i konsekwencje wydania ww. decyzji, tj. podwójne pokrycie własności, nie może zostać zaakceptowane z punktu widzenia praworządności państwa. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa decyzja jest krzywdząca dla skarżących, albowiem pozbawia ich na skutek popełnionych błędów przez urzędników sporządzających rejestr gruntów prawa własności nieruchomości o powierzchni [...] m2, która była i jest w posiadaniu skarżących oraz ich poprzedników prawnych od momentu osiedlenia się przez nich po zakończeniu drugiej wojny światowej w . Skarżący poddali pod wątpliwość, czy wzgląd na stabilizacje stanów społeczno-gospodarczych ma usprawiedliwić działanie Geodezyjnej Spółdzielni Pracy w [...], która w [...] r. dokonała bezprawnego podziału prywatnej nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [... o powierzchni [...] m2 na działki [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2, bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego i bez wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału w trybie 10 ust. 3 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. O wszystkich tych działaniach skarżący nie zostali powiadomieni przez jakikolwiek organ. W ocenie skarżących, organ nie zgłębił się w istotę sprawy, dlatego dołączyli do skargi opinię sądową biegłego sądowego z zakresu geodezji sporządzoną na potrzeby sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w o uzgodnienie treści księgi wieczystej (sygn. [...]), która w sposób syntetyczny przedstawia przebieg chronologiczny stanu prawnego obu spornych nieruchomości, stwierdza, iż w ewidencji gruntów powstał stan niezgodny ze stanem prawnym i w konsekwencji teren o pow. [...] ha ma podwójne pokrycie własności. Upływ czasu od nabycia prawa przez państwo M. nie uzasadnia przyjęcia domniemania zgodności z prawem decyzji Prezydium, skoro skarżący o dokonanych zmianach dowiedzieli się w 2004 r., kiedy zamierzali zbyć przedmiotową nieruchomość i dopiero wtedy wyszły na jaw niezgodności w stanie prawnym ich nieruchomości, o których nie mieli wiedzy, skoro przy dokonaniu podziału działek w [...] r. organy nie poinformowały dotychczasowych właścicieli, a zmiany w księgach dokonano na podstawie wykazu zmian gruntowych bez wydania decyzji zatwierdzającej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wwniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 106 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd postanowił przeprowadzić dowód z dołączonej do skargi opinii sądowej sporządzonej przez biegłego Sądu Okręgowego w zakresie geodezji z dnia /\[...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje. Przedmiotem skargi stała się decyzja wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją tą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej , orzekającej m.in. o oddaniu w użytkowanie wieczyste określonych nieruchomości. Przesłanką stwierdzenia nieważności, według skarżących, miałaby być okoliczność, że ww. decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jako rażące naruszenie prawa kwalifikowane są zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów kompetencyjnych jak i przepisów procesowych. Jak można wnioskować z uzasadnienia skargi, strony kwestionują naruszenie przepisów postępowania do jakiego miało dość w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji poprzez nieuwzględnienie właściwej numeracji i obszaru działek wynikającej z ewidencji gruntów, którego skutki są nie do zaakceptowana z punktu widzenia praworządności, bowiem spowodowały pozbawienie skarżących prawa własności gruntu o pow.[...] m2. Aby ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przeanalizować należy prawidłowość poczynionych przez organ ustaleń faktycznych i prawnych, a następnie trafność zaprezentowanych przezeń wniosków prowadzących do wydania danego rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt administracyjnych oraz dopuszczonego na wniosek skarżących dowodu w postaci opinii sądowej z dnia [...] r. sporządzonej do sprawy o sygn. akt [...]przez biegłego Sądu Okręgowego w zakresie geodezji, wynika, że w dniu podejmowania decyzji przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej , tj. [...] r., istniała działka o nr [...], która, zgodnie z pkt 1 ww. decyzji, została oddana w użytkowanie wieczyste J. i W. M. Z opinii sądowej biegłego z zakresu geodezji sporządzonej w oparciu m.in. o dane pozyskane w Starostwie Powiatowym , wynika, że dla działki o nr [...] w dniu [...] r. została założona Kw [...], co potwierdzają opis i mapa z [...] r. Dopiero [...] r. sporządzono wykaz zmian gruntowych, którym dokonano zmiany numeru działki [...] na działki [...] i [...], następnie wnosząc o wpisanie tychże zmian do ksiąg wieczystych na podstawie wniosku z [...] r. Biegły wskazał, że prace ewidencyjne rozpoczęte w 1972 r. przez OPGGK są procesem długotrwałym i w dniu wydania decyzji przez PPRN nie były jeszcze obowiązujące i zaistniał fakt obrotu prawnego (oddania w wieczyste użytkowanie na mocy decyzji administracyjnej) działką według starej ewidencji - nowa ewidencja, zakładana w [...] r. nie uwzględniła tego obrotu prawnego (s. 6 i 7 opinii). Dalej biegły sądowy podaje, ze w [...] r. działkę nr [...] o pow. [...] ha odpisano z jednostki rejestrowej nr 14 ([...]) i dopisano do jednostki rejestrowej nr [...] ([...]). W ten sposób nieruchomość rejestrowa p. K. została uszczuplona o [...] ha, a nieruchomość Skarbu Państwa (w użytkowaniu wieczystymi p. M.) powiększyła się do [...] ha. Jedyną podstawą takiej zmiany był wykaz zmian gruntowych. Podział nie był zatwierdzony decyzją, choć obowiązywała wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższych ustaleń biegłego wynika, że działka nr [...] była własnością Skarbu Państwa i mogła być przekazana w użytkowanie wieczyste. Według danych zawartych w Kw miała ona mieć powierzchnię [...] m2, zaś nowo zakładana ewidencja, jeszcze nie obowiązywała, a ponadto nie uwzględniła faktu obrotu tą nieruchomością, tj. oddaniem jej w użytkowanie p. M. decyzją z dnia [...] r. Podkreślić w tym miejscu należy, że dalsze losy związane z nadaniem poszczególnym działkom nowych numerów ewidencyjnych, o zaktualizowanej powierzchni, a następnie późniejsze podziały działek, nie dotyczą decyzji z [...] r. Według nowej ewidencji, działka nr [...] stanowiąca własność Skarbu Państwa miała mieć nr [...] i pow. [...] m2, zaś działka p. K. nr [...] i pow. [...] m2. To nowa ewidencja w sposób oczywisty nie uwzględniła skutków decyzji z dnia [...] r. jak i nie uwzględniła stanu prawnego i właścicielskiego wynikającego z Ksiąg wieczystych, w tym z Kw [...]. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym fakt, że Kw nr [...], z której, jak wskazano w skardze, miałoby wynikać potwierdzenie uprawnień skarżących do części gruntu o podwójnym pokryciu (216 m2), została założona na wniosek Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] r. Badanie przyczyn, a w szczególności podstawy prawnej (prawidłowości) założenia i wpisów do Kw [...] oraz późniejszego przepisywania w jednostkach rejestrowych ewidencji gruntów poszczególnych, nowo dzielonych działek oraz trybu ich wyodrębniania, nie może mieć znaczenia dla oceny legalności decyzji z dnia [...] r. W ramach niniejszej sprawy, pomimo podniesionych w tym zakresie zarzutów skargi, nie można było skontrolować zgodności z prawem (z ustawą z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości) dokonanego podziału nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o powierzchni [...]m2 na działki [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2, który miał miejsce [...] r., czy też wykazu zmian gruntowych poczynionych [...] r. Były to czynności (działania) niezależne, a te ostatnie, późniejsze w stosunku do stanu istniejącego na dzień wydania decyzji w dniu [...] r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej miało podstawę prawną do wydania decyzji [...] r. w przedmiocie oddania w użytkowanie wieczyste działki stanowiącej własność Skarbu Państwa. Podstawa taka wynikała z przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. nr 22, poz. 159). W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, decyzje dotyczące terenów państwowych, położonych poza granicami miast i osiedli (art. 1 ust. 1 pkt 2), wydawał właściwy do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organ prezydium powiatowej rady narodowej na wniosek organu do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium rady narodowej, do której planów zagospodarowania przestrzennego tereny te zostały włączone. Decyzję wydawało się po zasięgnięciu opinii biura prezydium właściwej gromadzkiej rady narodowej. Według art. 3 ust. 1 ustawy, tereny państwowe mogły być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom prawnym i osobom fizycznym oddawane w użytkowanie wieczyste. Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 ustawy, oddanie w użytkowanie wieczyste terenu zabudowanego następowało jednocześnie z zawarciem umowy sprzedaży określonych w tym przepisie budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1, umowę użytkowania wieczystego terenów z równoczesną sprzedażą położonych na nich budynków wymienionych w art. 12 ust. 1 zawierano na podstawie decyzji organu gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej. Stosownie do ust. 2 art. 12, decyzja wymieniona w ust. 1 powinna w szczególności określać osobę wieczystego użytkownika oraz przedmiot i warunki użytkownika wieczystego, a ponadto budynki wymienione w art. 12 ust. 1 będące przedmiotem zamierzonej sprzedaży. Za trafne należało zatem uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego , które nie znalazło dostatecznych podstaw do uznania, że wydanie kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja została wydana przez uprawniony do tego organ – Prezydium Powiatowej Rady Narodowej , w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. W oparciu o istniejące w zasobach geodezyjnych dokumenty brak jest podstaw do stwierdzenia, że ustalenie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania orzeczenia w dniu [...] r., było rażąco niezgodne z rzeczywistością. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonego w skardze faktu nie posiadania przez skarżących lub ich poprzedników wiedzy o postępowaniach związanych z podziałem i wprowadzaniem zmian w ewidencji gruntów można jedynie wskazać, że brak udziału w postępowaniu nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji lecz przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Nie jest również pozbawiona racji powołana przez organ odwoławczy argumentacja płynąca z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13. Tym niemniej badanie jej zasadności byłoby uzasadnione w sytuacji uprzedniego stwierdzenia jakichkolwiek podstaw do zarzucenia decyzji z [...] r. rażącego naruszenia prawa. Na marginesie można jedynie wskazać, że jak wyjaśnił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1521/11, usunięcie stanu niezgodności danych zawartych w księgach wieczystych jest możliwe wyłącznie w drodze postępowania cywilnego. O ile wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Okręgowy w, sygn. akt [...] oddalił powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej Kw [...] ze stanem prawnym, to u podstaw tego rozstrzygnięcia było istnienie w obrocie prawnym - wiążącej sąd cywilny - ostatecznej decyzji komunalizacyjnej z dnia 4 maja 1992 r., której Sąd nie mógł zakwestionować uznając ją jako bezwzględnie nieważną. Stan ten jednak uległ zmianie, o czym świadczy treść ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1521/11 oddalającego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2011 r., nr 394 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia 4 maja 1992 r. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.