II SA/Sz 250/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. E. T. (dalej jako "Strona", "Skarżąca"), prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. D. w M., pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. (data wpływu do Organu: 20 stycznia 2020 r.) wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu do 60 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z pawilonem socjalno-magazynowym, na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] i [...], obręb nr [...] miasta M. 2. Burmistrz M., po przeprowadzeniu postępowania, w którym wykonano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. 3. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył C. P. jako strona postępowania. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. 5. Na skutek złożonego przez Skarżącą sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1088/20 uchylił ww. decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd między innymi wskazał, że Kolegium ustalając rzeczywisty stan robót budowlanych na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz uwzględniając postępowanie prowadzone w przedmiocie tych robót, pominęło okoliczność skutku prawnego postanowienia organu nadzoru budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. i skutecznego zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2020 r. Staroście w K. P. zamiaru budowy obiektu tymczasowego na okres 180 dni w postaci pawilonu. Ponadto, Sąd stwierdził, że Organ odwoławczy nie wypowiedział się w kwestii zmiany w sposobie użytkowania istniejącego obiektu budowlanego bez wykonania samowolnych robót budowlanych po podziale działek z miesiąca grudnia 2019 r. Kolegium nie ustaliło również czy po wydaniu przez Organ nadzoru budowlanego decyzji umarzającej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (z dnia 20 listopada 2019 r.) nie toczy się nowe postępowanie legalizacyjne. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania C. P. od decyzji Organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2020 r. ustalającej na rzecz Skarżącej warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji, decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000t.j.), dalej jako "k.p.a." uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniało, że zgodnie z wskazaniami Sądu wystąpiło do Burmistrza M. o ustalenie w jaki sposób aktualnie użytkowane są działki nr [...] i [...] oraz jakie aktualnie obiekty znajdują się na ww. działkach. W odpowiedzi Organ pierwszej instancji podał, że: przy wjeździe na działkę nr [...] ustawione są szlabany z automatem biletowym oraz cennik z opisem: "wjazd na teren parkingu jest równoznaczny z akceptacją cennika i regulaminu parkingu", po lewej stronie wjazdu ustawiony jest pawilon nieuwidoczniony w ewidencji gruntów i budynków, w dalszej części działki znajduje się reklama [...] ul. [...] monitorowany 24h" (do opisu sposobu zagospodarowania działek dołączone zostały zdjęcia poglądowe stanu zagospodarowania działek). Kolegium wystąpiło również z zapytaniem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. P. o wskazanie czy przed tym organem, po wydaniu decyzji umarzającej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] toczy się w odniesieniu do E. T. postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi uzyskano informację, że aktualnie nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy prawa budowlanego w stosunku do nieruchomości - działek nr [...] i [...], położonych w M. przy ul. [...] i [...]. W ocenie Organu odwoławczego, z ustaleń powyższych wynika, że obecnie teren działek nr [...] i [...] położonych w M. przy ul. [...] i [...]j, który w niniejszym postępowaniu jest wskazanym terenem inwestycji, jest zagospodarowany jako parking samochodowy z urządzeniami towarzyszącymi służącymi do obsługi tego parkingu - pawilonu oraz szlabanów wjazdowych z automatem biletowym. Opisany przez Organ pierwszej instancji sposób zagospodarowania działek nr [...] i [...] pokrywa się z opisem przedstawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. P. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] dotyczącym zgłoszenia, dokonanego w dniu [...] kwietnia 2020 r. przez Skarżącą, zamiaru budowy obiektu tymczasowego na okres 180 dni. Organ zacytował treść art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 37a Prawa budowlanego i wskazał, że Skarżąca w 2020 r. dokonała zgłoszenia do organu budowlanego opisanego wyżej sposobu zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...], a więc dłużej niż 180 dni wstecz. Zatem, zdaniem Kolegium, zobowiązana była do uzyskania pozwolenia na budowę - zgodnie z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego. Kolegium uzyskało informację, że Skarżąca nie występowała w trybie art. 37a Prawa budowlanego o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu socjalno-magazynowego oraz 2 szt. szlabanów i terminala elektronicznego, na działkach nr [...] i [...], położonych przy ul. [...]/Myśliwskiej w M. (pismo Starosty [...] z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...]). Z uwagi na opisane powyżej okoliczności, w ocenie Kolegium, obecny sposób zagospodarowania przez Skarżącą działek nr [...] i [...] utracił przymiot legalności i powinien skutkować wszczęciem procedury legalizacyjnej z art. 48 Prawa budowlanego. Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych od dawna przyjmowano jako zasadę, że warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia budowlanego dopiero planowanego, a nie już zrealizowanego albo będącego w trakcie realizacji, co również znajduje wyraźne oparcie także w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 2). Natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 przesądził, że jednak w określonych przypadkach powinna istnieć możliwość ustalania warunków zabudowy dla inwestycji będących w trakcie realizacji albo zrealizowanych - w celu umożliwienia ich tzw. legalizacji. Decyzja o warunkach zabudowy, którą inwestor ma obowiązek uzyskać w celu legalizacji samowoli budowlanej może być wydana dopiero po wszczęciu postępowania legalizacyjnego, nie zaś przed jego wszczęciem. Tymczasem aktualnie nie jest prowadzone przez organ nadzoru budowlanego żadne postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy Prawa budowlanego w stosunku do nieruchomości - działek nr [...] i [...] położonych w M. przy ul. [...] i [...]. Reasumując Kolegium stwierdziło, że w tym stanie rzeczy, w rozpoznawanej sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, postępowanie należało jako bezprzedmiotowe umorzyć, gdyż odpadł przedmiot postępowania (art. 105 § 1 K.p.a.). 7. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, co skutkowało zaniechaniem należytego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji; art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie jej prawa do aktywnego udziału w czynnościach w trakcie postępowania, a także bezpośrednio poprzedzających wydanie decyzji, podczas gdy uprawnienie to ma charakter podstawowy i gwarancyjny, gdyż końcowe jej stanowisko mogło mieć wpływ na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę decyzji administracyjnej; art. 10 § 1 k.p.a. polegające na niepoinformowaniu jej - jako strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań, mimo istnienia takiego obowiązku po stronie Organu, tj. niezapewnienie jej czynnego udziału w czynnościach przeprowadzonych przez Organ, a w konsekwencji niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu; art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niepełne i nieścisłe dokonanie ustaleń faktycznych oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że inwestycja jest już zrealizowana, a tym samym odpadł przedmiot postępowania i należało je umorzyć; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku podstaw do umorzenia postępowania; art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która została zrealizowana, podczas gdy inwestycja nie została zrealizowana; art. 37 a ust. 1 Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżąca była zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na nieusunięcie tymczasowych obiektów budowlanych, które zgłaszała w 2020 r., podczas gdy od 2020 r. składane były kolejne wnioski, a tymczasowe obiekty budowlane stawiane na ich podstawie były usuwane po upływie wskazanego we wniosku terminu; art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżąca była zobowiązana do wszczęcia procedury legalizacyjnej, podczas gdy wszystkie tymczasowe obiekty budowlane były stawiane i usuwane w terminach określonych we wnioskach i nie było podstaw do wszczęcia takiej procedury. Jednocześnie Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, tj.: -pisma Starostwa Powiatowego z dnia 4 sierpnia 2020 r. o braku sprzeciwu do wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu tymczasowego; -zgłoszenia budowy obiektu tymczasowego z dnia 15 marca 2021 r.; -wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego złożonego w dniu 4 kwietnia 2022 r.; -pisma Starostwa Powiatowego z dnia 27 kwietnia 2022 r. o braku sprzeciwu do wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu tymczasowego. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedmiotowe nieruchomości nie są zagospodarowane jako parking samochodowy od zgłoszenia dokonanego przez nią w dniu [...] kwietnia 2020 r. Skarżąca wyjaśniła, że po upływie okresu 180 dni na jaki wnioskowała zamiar budowy obiektu tymczasowego, likwidowała go. W 2021 r. i w 2022 r. ponownie zgłaszała właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowę tymczasowych obiektów budowlanych. W okresie, w którym Organ II instancji zwrócił się z wnioskiem o udzielenie informacji w jaki sposób przedmiotowe działki są aktualnie używane, wszystkie obiekty były posadowione tam na podstawie wniosku złożonego w 2022 r., co do którego Starostwo Powiatowe nie wyraziło sprzeciwu. Zatem sposób zagospodarowania działek [...] i [...] nie utracił przymiotu legalności, a w konsekwencji nie powstały przesłanki uzasadniające wszczęcie procedury legalizacyjnej z art. 48 Prawa budowlanego. Odnosząc się do twierdzeń Kolegium, że w sprawie nie mamy do czynienia z przedsięwzięciem zrealizowanym lub będącym w trakcie realizacji, co do którego ewentualnie można byłoby wszcząć postępowanie legalizacyjne, zdaniem Skarżącej, tymczasowe obiekty budowlane zostały rozebrane na czas, w konsekwencji nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, a nawet z przedsięwzięciem zrealizowanym lub będącym w trakcie realizacji. Tymczasowe obiekty budowlane, które nie są trwale związane z gruntem i są usuwane po czasie, nie można określić jako przedsięwzięcie zrealizowane lub będące w trakcie realizacji. Tym samym nie upadły okoliczności do utrzymania decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Organ I instancji w mocy. 8. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. 9. W piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia Skarżąca w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze. Dodatkowo wskazała, że w dniu 27 lutego 2023 r. złożyła kolejne zgłoszenie do wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu tymczasowego i pismem z dnia 30 marca 2023 r. Starosta [...] w K. P. nie wniósł sprzeciwu. W ocenie Skarżącej stanowi to potwierdzenie, że po upływie 180 dni na jaki wnioskowała zamiar budowy obiektu tymczasowego, likwidowała go. Tym samym nie upadły okoliczności do utrzymania decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Organ I instancji. 10. Tożsame stanowisko w sprawie Skarżąca wyraziła w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 11. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji ostatecznej doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. 12. Przypomnienia wymaga, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Organu I instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w sprawie ustalenia na rzecz Skarżącej warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Organ Odwoławczy, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - wynikającymi z wyroku z dnia 18 lutego 2021 r. (sygn. akt II SA/Sz 1088/20) - ustalił aktualny sposób zagospodarowania ww. działek oraz, że Skarżąca nie występowała w trybie art. 37a Prawa budowlanego o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu socjalno-magazynowego oraz 2 szt. szlabanów i terminala elektronicznego, na działkach nr [...] i [...], położonych przy ul. [...]/[...] w M., a ponadto, że aktualnie nie jest prowadzone przez organ nadzoru budowlanego żadne postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy Prawa budowlanego w stosunku do ww. nieruchomości. Zdaniem Kolegium, skoro Skarżąca w 2020 r. dokonała zgłoszenia do organu budowlanego opisanego wyżej sposobu zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] - a więc dłużej niż 180 dni wstecz - to zobowiązana była do uzyskania pozwolenia na budowę - zgodnie z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym Organ odwoławczy uznał, że w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej – postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. 13. Z wyjaśnień Skarżącej wynika natomiast, że po upływie 180 dni, tj. okresu na jaki wnioskowała zamiar budowy obiektu tymczasowego, likwidowała go. W 2021 r. i w 2022 r. ponownie zgłaszała właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowę tymczasowych obiektów budowlanych. W okresie, w którym Organ II instancji zwrócił się z wnioskiem o udzielenie informacji w jaki sposób przedmiotowe działki są aktualnie używane, wszystkie obiekty posadowione tam zostały na podstawie wniosku złożonego w 2022 r., co do którego Starostwo Powiatowe nie wyraziło sprzeciwu. Podobnie, w dniu 27 lutego 2023 r. Skarżąca złożyła kolejne zgłoszenie wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu tymczasowego, a pismem z dnia 30 marca 2023 r. Starosta [...] w K. P. nie wniósł na powyższe sprzeciwu. 14. Rację zatem trzeba przyznać Skarżącej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na etapie postępowania odwoławczego, dopuściło się naruszenia zasady zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu. Zasadę tę wyraża przepis art. 10 § 1 k.p.a. Wynika z niej obowiązek Organu administracji publicznej zapewnienia stronom postępowania udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Przesłanki odstąpienia od tej zasady ograniczone zostały tylko do przypadków, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.). Natomiast przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 organ administracji publicznej ma obowiązek utrwalić w aktach sprawy (art.10 § 3 K.p.a.). W sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja Organu odwoławczego z dnia 10 listopada 2023 r. nie została poprzedzona zawiadomieniem stron postępowania, w tym Skarżącej, o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Brak zawiadomienia skutkował tym, że Organ odwoławczy nie dysponował argumentacją Strony przedstawioną w treści skargi i dołączonymi do niej dowodami w postaci dołączonych do skargi pism. 15. W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, Skarżąca wykazała skuteczność zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, dowodząc zarzutami skargi, że ich nierozpatrzenie przez Organ II instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem Organ odwoławczy dysponował argumentacją Skarżącej przed podjęciem własnej decyzji, mógłby zostać przekonany o potrzebie wyjaśnienia powyższych okoliczności sprawy i wnikliwiej oceniłby materiał dowodowy. Powyższe stanowi również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. statuujących zasadę prawdy obiektywnej i obowiązek wyjaśnienia istoty sprawy. Za zasadne należało też uznać zarzut skargi wskazujący na naruszenie zasady procesowej wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., który wymaga od organów prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. 16. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. 17. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy uwzględni przedstawioną ocenę prawną i podejmie wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy i w oparciu o pełen materiał dowodowy wyda rozstrzygnięcie w sprawie.