II SA/Sz 183/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L.- S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 19 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie informacji o właściwości organów postanawia: odrzucić skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie pismem z dnia 19 stycznia 2024 r. nr SKO.4165.3186.2023 poinformowało Z. L. (dalej jako "Skarżąca"), że Prokurator Rejonowy w Szczecinku pismem z dnia 12 grudnia 2023 r. przekazał Kolegium pisma Skarżącej z dnia 1 lipca 2023 r. oraz z dnia 25 lipca 2023 r. celem ich rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami. Jednocześnie Kolegium poinformowało Skarżącą o treści z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz że w myśl art. 17 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Kolegium wskazało nadto, że nie jest natomiast organem nadzoru i nie może władczo ingerować w działalność organów jednostek samorządu terytorialnego, takich jak wójt, starosta, czy rada gminy lub powiatu. Natomiast zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ podkreślił, że zarzuty kierowane przez Skarżącą w ww. pismach wobec Kolegium są nieuzasadnione i pozbawione podstaw. Kolegium zawsze odpowiadało na pisma i wnioski Skarżącej. Nigdy nie były one ignorowane, a Kolegium każdorazowo - w zależności od ich charakteru - podejmowało stosowne rozstrzygnięcia procesowe lub udzielało pisemnej odpowiedzi. Skarżąca pismem z dnia 1 lutego 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. pismo Kolegium z dnia 19 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała między innymi, że nie zgadza się z jego treścią, bowiem zawiera nieprawdę. Skarżąca podkreśliła, że jest w kobietą w starszym wieku, niepełnosprawną, ma tylko maleńki skrawek ziemi, który bezprawnie, bez żadnego tytułu prawnego zabrał jej Starosta Szczecinecki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o odrzucenie skargi. Kolegium wskazało, że podniesione przez Skarżącą zarzuty są nieuzasadnione i pozbawione podstaw. Organ podkreślił, że obecnie nie prowadzi żadnych spraw z wniosków czy z udziałem Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 t.j. - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn.zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz.615, z późn.zm), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie będące przedmiotem skargi pismo Kolegium z dnia 19 stycznia 2024 r. nr SKO.4165.3186.2023 nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Nie jest bowiem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Jest to pismo informujące i jako takie nie stanowi aktu administracyjnego, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.