II SA/Sz 132/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2025 r. nr 18/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Szczecinku z dnia 3 listopada 2025 r. ,nr 1/2025

Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie (dalej: "Komendant Wojewódzki", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 154 § 1 i 2, art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 107 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 636, dalej: "u.o.p."), po rozpatrzeniu odwołania G. S. (dalej: "strona", "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 3 listopada 2025 r., nr 1/2025 (dalej: "Komendant Powiatowy" "organ I instancji"), którą to Komendant Powiatowy odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021. Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych decyzją z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021, Komendant Powiatowy, w oparciu o art. 115a u.o.p. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610, dalej: "u.w.s.m."), odmówił stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy. Organ odwoławczy nadmienił, że pismem z dnia 19 października 2021 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji oraz że postanowieniem z dnia 28 października 2021 r., nr 19/2021, Komendant Wojewódzki odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, jednak, po rozpoznaniu, prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1290/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę w tej sprawie. Wnioskiem z dnia 24 października 2025 r. strona, powołując się na art. 154 § 1 k.p.a., zwróciła się do Komendanta Powiatowego uchylenie ww. decyzji z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021. Decyzją z dnia 3 listopada 2025 r., nr 1/2025, Komendant Powiatowy odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021. Rozpoznając odwołanie strony Komendant Wojewódzki przytoczył treść art. 154 k.p.a. i wyjaśnił, że aby decyzja mogła być wzruszona w tym trybie muszą być spełnione następujące przesłanki - po pierwsze decyzja nie może tworzyć praw nabytych dla żadnej ze stron, po drugie, decyzja ta musi być ostateczna, po trzecie, za jej wzruszeniem musi przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie ma przy tym znaczenia - wbrew stanowisku organu I instancji - czy decyzja, która ma być wzruszona w trybie art. 154 § 1 k.p.a. jest decyzją uznaniową czy związaną. Komendant Wojewódzki uznał, że decyzja Komendanta Powiatowego z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021, o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania. Ponadto od decyzji tej strona nie wniosła odwołania w przewidzianym przepisami terminie, skutkiem czego decyzja ta stała się ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Dalej, Komendant Wojewódzki podkreślił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego wcześniej w trybie zwykłym - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie pod kątem, czy za jej zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Do organu administracji orzekającego w sprawie należy ocena, czy w rozpatrywanym przypadku interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. W przeciwnym wypadku wszczęcie postępowania z art. 154 k.p.a. stawałoby się konkurencyjne dla innych trybów postępowania. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. również postępowanie dowodowe winno być prowadzone w jedynym tylko aspekcie, tj. ustalenia, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczy, aby spełniona została jedna z tych przesłanek. Przy czym przesłanki te nie mogą się wzajemnie wykluczać. Jako niedopuszczalne należy bowiem uznać uchylenie decyzji w imię słusznego interesu strony, w sytuacji, gdy będzie to oczywiście sprzeczne z interesem społecznym. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania strona nie wykazała w sposób wystarczający, że jej interes jest słuszny i uzasadniony, bowiem oparty jedynie został na subiektywnym odczuciu. Tymczasem samo subiektywne poczucie krzywdy oraz rozczarowanie i żal wobec stanowiska organu administracji nie może być traktowane jako słuszny interes strony. Nie można też uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego i prawnego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Zdaniem organu odwoławczego, o ile w interesie strony leży zmiana decyzji i wypłata wyrównania ekwiwalentu, to błędem byłoby utożsamianie interesu strony z pojęciem jej słusznego interesu. Pojęcia te należy rozgraniczyć. Interes strony można rozumieć jako dążenie do osiągnięcia określonego stanu, korzyści lub uniknięcia niepożądanych konsekwencji. W odróżnieniu od ogólnego interesu, słuszny interes strony musi być zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Komendant Wojewódzki podkreślił, że strona nie odwołała się w terminie od decyzji Komendanta Powiatowego z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021, co świadczy o niekonsekwencji w ochronie swojego interesu majątkowego poprzez dochodzenie roszczenia, a tym samym o braku słusznego interesu strony. Strona miała możliwość weryfikacji decyzji przez organ drugiej instancji, a następnie przez sąd, a skoro nie podjęła tego działania nie dochowując terminu na wniesienie odwołania, ani nie uprawdopodabniając, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy, to trudno przyznać prymat jej woli zmiany decyzji jako przeważającego czynnika nad interesem społecznym orzekania w granicach przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego do słusznego interesu strony nie można zaliczyć również skutków finansowych wydanej decyzji. Ponadto Komendant Wojewódzki stwierdził, że w interesie społecznym jest zachowanie trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. W interes społeczny wpisuje się ochrona przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw, motywowana potrzebą zapewnienia stabilizacji i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy uznał, że roszczenie strony w zakresie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za przedawnione. W tym zakresie przytoczył treść art. 107 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.o.p. i wyjaśnił, że upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że stronie nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia czy innych należności pieniężnych. Termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, zaś o wymagalności roszczenia decyduje chwila, z którą uprawniony policjant może zażądać spełnienia świadczenia. Co prawda przepis art. 107 ust. 2 u.o.p. przewiduje wyjątek od zasady ogólnej określonej w ust. 1 tj. sytuację, kiedy organ może zadecydować, że przedawnienie nie będzie uwzględniane, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, jednak według organu odwoławczego mogą je stanowić sytuacje nadzwyczajne i niezależne od osoby dochodzącej roszczenia. Jako przykład organ odwoławczy wskazał długotrwałą chorobę lub pobyt w szpitalu uniemożliwiający podjęcie działań, konflikt zbrojny lub katastrofę naturalną uniemożliwiającą dostęp do dokumentów lub kontakt z odpowiednimi organami, błąd urzędniczy, który wprowadził w błąd osobę dochodzącą roszczenia co do terminu przedawnienia lub inne sytuacje, które obiektywnie uniemożliwiły dochodzenie roszczenia w terminie. W ocenie organu odwoławczego strona nie wykazała sytuacji, o których mowa w art. 107 ust. 2 u.o.p. Komendant Wojewódzki wskazał, że uwzględnia fakt, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102) spowodował zmianę treści przepisu art. 115a u.o.p. w ten sposób, że z dniem ogłoszenia, tj. 6 listopada 2018 r. wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustalała wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w sposób umożliwiający wystąpienie z roszczeniem o wypłatę przedmiotowego ekwiwalentu w wyższej wysokości. Wymagalność roszczenia byłego funkcjonariusza Policji zaistniała w dniu ogłoszenia ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego i z tą datą rozpoczął się bieg terminu przedawnienia. Organ odwoławczy wskazał, że strona została zwolniona ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2017 r. Wymagalność ewentualnego roszczenia strony o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zaistniała w dniu ogłoszenia ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego (6 listopada 2018 r.) i z tą datą, a nie z datą zwolnienia ww. ze służby w Policji, rozpoczął się bieg terminu przedawnienia ewentualnych roszczeń. Wystąpienie przez stronę z wnioskiem z dnia 28 listopada 2018 r. (data wpływu do organu 29 listopada 2018 r.) o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy stanowiło podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 u.o.p. i przerwało bieg przedawnienia, powodując konieczność ustosunkowania się przez właściwy organ do żądania strony, co w niniejszej sprawie nastąpiło poprzez wydanie przez Komendanta Powiatowego decyzji z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021. Strona nie złożyła w terminie odwołania od ww. decyzji. Pismem z dnia 19 października 2021 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021. Postanowieniem nr 19/2021 z dnia 28 października 2021 r. Komendant Wojewódzki odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, jednak, po rozpoznaniu, prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1290/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę w tej sprawie. W okresie od wydania wyroku z dnia 10 lutego 2022 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do dnia 24 października 2025 r., tj. daty wpływu do organu wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a., strona nie podjęła żadnych kroków zmierzających do przerwania biegu przedawnienia roszczenia z tytułu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że strona była funkcjonariuszem Policji, więc posiadała wiedzę oraz świadomość prawną w stopniu wyższym niż przeciętny obywatel i nie dochowała należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Miała możliwość weryfikacji decyzji w drodze odwołania, jednak nie dochowała terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję G. S. wniósł o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu I instancji, a także uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 1 lutego 2021 r., nr 58/2021 oraz wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest błędna i narusza przepisy prawa. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że istotne dla możliwości skorzystania z trybu określonego w 154 § 1 k.p.a. jest to, żeby nie doprowadziło to do wydania decyzji niezgodnej z prawem. Nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie na podstawie art. 154 k.p.a., które dokonały literalnej wykładni art. 9 ust. 1 u.w.s.m. wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wobec funkcjonariuszy którzy, jak skarżący, zostali zwolnieni ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po tej dacie. Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 u.w.s.m. oznaczają konieczność wzięcia pod uwagę przy wykładni art. 115a u.o.p. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Skoro wyrok ten usunął z obiegu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a u.o.p. w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 u.w.s.m. sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a u.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części, która została uznana za sprzeczną z Konstytucją RP (dotyczącą współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30). Z uwagi na to, nie jest trafne stanowisko organów, które orzekały w sprawie, że zmiana kwestionowanej decyzji ostatecznej byłaby sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją z obrotu prawnego prawidłowego i zgodnego z tym interesem rozstrzygnięcia, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 115a u.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby). Za pozostawieniem w obrocie prawnym takiej decyzji nie może przemawiać zasada trwałości decyzji administracyjnej, ponieważ nie ma wystarczającej racji w tym, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji nad rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego zmiana wykładni prawa może być jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. i stanowić podstawę do stwierdzenia, że za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny i słuszny interes strony. Wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 8 listopada 2018 r. ustala się na podstawie przepisów u.o.p. w brzmieniu przed 8 listopada 2018 r., co implikuje adresowany do organów Policji obowiązek obliczenia go według zasad określonych w tej ustawie, ale w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku, sygn. akt K 7/15. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia wobec wniosków skargi, Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a w szczególności nie przyznaje żadnych świadczeń. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego o uchylenie decyzji ostatecznej odmawiającej mu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy. We wniosku skarżący powołał się na art. 154 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodzić należy się z Komendantem Wojewódzkim, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej w jednym tylko aspekcie, a mianowicie, czy za jej zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Organy Policji miały zatem obowiązek rozważyć możliwość zastosowania art. 154 § 1 k.p.a., który odwołuje się do takich pojęć jak: "interes społeczny" czy "słuszny interes strony". Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 k.p.a. in fine. Należy jednocześnie podkreślić, że ustawowa przesłanka, o jakiej mowa w art. 154 k.p.a., tj. "słuszny interes strony", nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną, odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 154 § 1 k.p.a., istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art. 154 k.p.a. W ocenie Sądu pojęcie "słuszny interes strony" należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, to organ administracji przyjmuje ten sposób rozstrzygnięcia, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Przy czym jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej. Tak samo w "interesie społecznym" niewątpliwie pozostaje, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał stanowi prawnemu, co jest elementem stabilności porządku prawnego. Ewolucja wykładni prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia, że za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt III OSK 641/25). Organ odwoławczy nie rozważał możliwości zastosowania art. 154 k.p.a. w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, do którego odwołuje się skarżący. Organ I instancji zaś zajmując stanowisko w tym zakresie dokonał literalnej wykładni art. 9 ust. 1 u.w.s.m. Sąd w składzie orzekającym podziela poglądy prawne orzecznictwa sądowego, z których wynika, że za pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji, która nie uwzględnia ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak również przyjętej prokonstytucyjnej wykładni art. 9 ust. 1 u.w.s.m., nie przemawia interes społeczny (por. np. wyrok NSA z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt III OSK 641/25). Podkreślić należy, że z judykatury w sposób jednoznaczny wynika stanowisko, w jaki sposób organy administracji publicznej winny interpretować art. 115a u.o.p. oraz art. 9 ust. 1 u.w.s.m. Nie można zatem podzielić stanowiska organu odwoławczego, że za uchyleniem decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie przemawia słuszny interes strony czy też że byłoby to sprzeczne z interesem społecznym. Ochrona zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) nie może prowadzić do utrzymywania w obrocie prawnym rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z konstytucyjnym standardem wykładni prawa. Odnosząc się do kwestii przedawnienia, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 107 ust. 2 u.o.p. organ może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia usprawiedliwione było wyjątkowymi okolicznościami. W orzecznictwie przyjmuje się, że za taką okoliczność może zostać uznane stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2928/19). Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona w każdym czasie, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z przepisem tym nie wiąże się wymóg wcześniejszego wniesienia odwołania w terminie ustawowym. Przepis ten ustanawia tryb nadzwyczajny, którego celem jest umożliwienie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej niezależnie od wcześniejszej bierności strony. W związku z tym, brak złożenia odwołania w terminie nie może automatycznie pozbawiać strony możliwości skorzystania z tego trybu, gdy zachodzą przesłanki ustawowe (słuszny interes strony lub interes społeczny). W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego zostały wydane z naruszeniem art. 154 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało ich uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.). Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl