II SA/Sz 1240/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpatrzeniu w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

R. S. i J. T., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosły w jednym piśmie z dnia 23 września 2017 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku [...] Sp. z o.o. w M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu rozbudowy budynku produkcyjnego o pomieszczenia produkcyjne i dok przeładunkowy wraz z wykonaniem łącznika między budynkami, zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym M. , gmina S.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja jest oczywiście niezgodna z prawem. Zdaniem strony, jej działanie może doprowadzić do wywołania niepożądanych skutków w otoczeniu, które dalej spowodują powstanie skutków prawnych niemożliwych do odwrócenia. Umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych planowanej przez [...] Sp. z o.o. inwestycji stwarza prawną możliwość uzyskania decyzji o pozwoleniu budowlanym bez wymaganych prawem uwarunkowań środowiskowych i do realizacji inwestycji, z pominięciem wymagań stawianych inwestycjom mogącym oddziaływać na środowisko. Taka sytuacja, w ocenie strony, byłaby nie do zaakceptowania z punktu widzenia społecznego i zasady legalizmu. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1240/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę R. S., bowiem pomimo wezwania nie został uiszczony wpis od skargi. Następnie, postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. Sąd odmówił dopuszczenia E. D.- S. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika, a postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. odmówił dopuszczenia R. S. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r., II OZ 714/08, Lex nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanką niezbędną do przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku [...] Sp. z o.o. w M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu rozbudowy budynku produkcyjnego o pomieszczenia produkcyjne i dok przeładunkowy wraz z wykonaniem łącznika między budynkami, zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym M. , gmina S.. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja umarzająca postępowanie administracyjne nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Rozstrzygniecie takie nie rodzi bowiem dla stron postępowania administracyjnego obowiązku czy uprawnienia, których osiągnięcie byłoby możliwe na skutek dobrowolnego, bądź w trybie przymusu państwowego (egzekucji) podporządkowania się temu rozstrzygnięciu. Decyzja taka nie może zatem powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego też powodu wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak na wstępie.