II SA/Sz 1187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.

K. O. w dniu [...] r. zgłosiła Staroście zamiar budowy punktu handlowego o wymiarach [...] m przeznaczonego na sprzedaż artykułów różnych, nietrwale związanego z gruntem, na okres [...] dni [...] r. w M. na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do budowy tymczasowego obiektu budowlanego objętego ww. zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że przedmiotowa budowa narusza ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy C. uchwalonego uchwałą Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 z dnia 30 października 2014 r. W ocenie organu, stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (wyrok z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 267/15) nieważności § 105 ww. uchwały zawierającego ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym zlokalizowana jest działka nr [...], spowodowało, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma § 12 mpzp zakazujący na całym obszarze planu tymczasowego zagospodarowania terenów oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K. O. podnosząc, że w związku ze stwierdzeniem nieważności § 105 uchwały na nieruchomościach nią objętych, nie ma obowiązującego planu zagospodarowania i zakazów z nim związanych. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ podzielił argumentację odwołania, że dla działki nr [...] nie obowiązują ustalenia miejscowego planu. Jednakże uznał, że powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż lokalizacja obiektu tymczasowego narusza inne przepisy, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że analiza lokalizacji tymczasowego obiektu budowlanego, wskazanej na dołączonej do zgłoszenia mapie ewidencji gruntów wykazała, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości 8 m od środka jezdni, (tj. ulicy B., która jest drogą powiatową), co stanowi o naruszeniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nadto organ odwoławczy ustalił, że działka nr [...] znajduje się na terenie obszaru chronionego krajobrazu K. Pasa Nadmorskiego, opisanego w załączniku nr 2 do uchwały Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały na obszarach, o których mowa w załączniku nr 2 do uchwały, wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Tymczasem obiekt budowalny objęty zgłoszeniem usytuowany jest w odległości znacznie mniejszej niż 100 metrów od brzegu jeziora J. Przy czym w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 4 ww. uchwały, bowiem "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M." zatwierdzone uchwałą Rady Gminy Mielno Nr XXXI/224/97 z dnia 7 listopada 1997 r., zmienione uchwałą Nr XLIV/459/0 Rady Gminy Mielno z dnia 27 kwietnia 2010 r., nie przewiduje możliwości lokalizowania obiektów budowlanych na terenie objętym zgłoszeniem. Organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe ustalenia potwierdzające naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, uznał wniesienie sprzeciwu do budowy tymczasowego obiektu budowlanego za uzasadnione. K. O. kwestionując powyższą decyzję w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej, po stwierdzeniu przez organ II instancji, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przepisy prawa, decyzję należało uchylić celem przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia stanu faktycznego położenia obiektów budowlanych. Organ I instancji takiego postępowania bowiem nie przeprowadził, zaś organ II instancji z niewiadomych przyczyn przyjął, że obiekt, będący przedmiotem zgłoszenia, zlokalizowany jest w odległościach mniejszych niż powinien być położony. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przytoczono żadnego dowodu na okoliczność położenia ww. obiektu, a w toku postępowania nie przeprowadzono wizji lokalnej. Nadto skarżąca podkreśliła, że punkt handlowy znajduje się dalej niż 100 m od brzegu jeziora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że akt ten odpowiada prawu, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne przepisy. Do innych przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., niewątpliwie należy zaliczyć art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zakazujący lokalizowania obiektów budowlanych w terenie zabudowy w odległości mniejszej niż 8 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej oraz § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. Nr XXXII/375/09 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu zakazujący na obszarach, o których mowa w załączniku nr 2 do uchwały, lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jezior. Zdaniem Sądu, w świetle powołanych przepisów prawa, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonej przez skarżącą budowy tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...] w M. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że ustalenia organu II instancji w zakresie naruszenia innych przepisów prawa z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, na który to składają się: załączona do zgłoszenia mapa ewidencji gruntów gm. M. sporządzona w skali 1:1000 do celów opiniodawczych, mapa stanowiąca załącznik nr 1 do uchwały Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy oraz wydruki z mapy w skali 1:500 i z map z G. Słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że zebrane w sprawie dowody były wystarczające dla oceny stanu faktycznego sprawy i wydania w sprawie rozstrzygnięcia, a tym samym brak było uzasadnienia do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wizji lokalnej w terenie. Jak wynika z akt sprawy, na dołączonej do zgłoszenia mapie ewidencyjnej skarżąca zaznaczyła położenie planowanego tymczasowego obiektu budowlanego, co pozwalało na dokonanie ustaleń w zakresie zachowania wymaganych przepisami prawa odległości minimalnych. W szczególności z zestawienia z pozostałymi dowodami wynika jednoznacznie, że organ trafnie przyjął, iż punkt handlowy ma być zlokalizowany w odległości mniejszej niż [...] m od linii brzegowej jeziora J., a zatem przeciwne twierdzenie skarżącej uznać należy za gołosłowne. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie przytoczył dowodów na potwierdzenie ww. okoliczności, tym nie mniej, uchybienia tego nie sposób kwalifikować jako mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, również utrzymanie przez Wojewodę w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej wadliwości, nie stanowi o naruszeniu prawa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie kontrola decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie ("od nowa"). Natomiast utrzymanie w mocy aktu administracyjnego to w szczególności utrzymanie jej koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie sformułowane przez organ I instancji. Dopuszczalne jest więc odmienne uzasadnienie orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 187/12 i powołane tam orzecznictwo NSA). Oznacza to, że w niniejszej sprawie organ II instancji uwzględniając argumentację odwołania, był uprawiony do dokonania własnych ustaleń i ocen co do zgodności obiektu z przepisami prawa jak i był uprawniony do skorygowania wad decyzji organu I instancji poprzez wskazanie innej, prawidłowej przesłanki sprzeciwu. Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.