II SA/Sz 113/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktu postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej Spółce A. uiszczony wpis w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktu. Następnie – w wykonaniu wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego – 27 lutego 2020 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 200 złotych. Pismem z dnia 24 czerwca 2020 r. skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie występują negatywne przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., zatem należy przyjąć, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwraca wpis uiszczony od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu, w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.