II SA/Sz 1055/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. , postanowieniem z [...] września 2022 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Starosty G. z dnia [...] maja 2022 r. znak:[...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza M. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy 4MW lub elektrowni łącznej mocy do 4 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], położone w obrębie Z., gmina M.. Jak podał w uzasadnieniu organ odwoławczy, w ocenie Starosty G. brak było podstaw do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji z uwagi na to, iż działki o nr: [...] posiadają użytek w klasie R IIIb. Ten zapis oraz charakter zabudowy przedmiotowej nieruchomości wskazuje, że niniejszy przypadek należy rozpatrywać w świetle spełnienia wymogów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynikających z jej art. 7. Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, w przypadku gruntów rolnych klasy III, przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przy czym z ustaleń organu I instancji wynika, iż przedmiotowa nieruchomość nie spełnia łącznie warunków określonych w ust. 2a powyższego przepisu, w którym wskazano na sytuacje w których nie jest wymagana zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W szczególności jest położona jest w większej odległości niż 50 metrów od drogi publicznej, nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy a ponadto w analizowanym obszarze nie znajduje się w wyznaczonych przez ustawodawcę odległościach żadna działka budowlana w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spółka S. wniosła zażalenia na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Kolegium rozpatrując zażalenie wyjaśniło, że budowa obiektu budowlanego na gruncie rolnym może legalnie mieć miejsce jedynie w ramach tzw. zabudowy zagrodowej tj. zabudowy w postaci budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych czy innych urządzeń służących prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez rolnika indywidualnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że planowana budowa elektrowni fotowoltaicznej na terenie działek zainwestowania w skład której wchodzą grunty klasy RIIIb nie stanowi obiektu związanego w żaden sposób z działalnością rolniczą wykonywaną w ramach zagrody. Nadto przedmiotem uzgodnienia może być jedynie cały teren zainwestowania składający się w tym przypadku z działek nr [...], nie zaś teren wskazany liniami rozgraniczenia przez inwestora nie wynikający z żadnego legalnego podziału działek. Zważono też, że teren inwestycji opisany przez Burmistrza M., także opiewa na działki gruntu nr [...] oznaczone jako całość. Okoliczność, że z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, co innego nie jest problem organu uzgadniającego i w żaden sposób nie może przesądzać, wbrew zarzutom skarżącej, że organ uzgadniający wyszedł poza swoją właściwość rzeczową. Starosta po pierwsze pozostaje organem ochrony wszystkich gruntów rolnych, a nie tylko klas I-III, po wtóre grunty klas I-III zasługują na ochronę szczególną, a ich fikcyjne i jedynie teoretyczne wydzielenie spoza terenu zainwestowania w gruncie rzeczy zadania Starosty jako organu ochrony grantów rolnych czyni iluzorycznymi. Odmienny pogląd zdaniem Kolegium prowadziłby również do faktycznego obejścia art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższe przesądza, że dla planowanego zamierzenia ma zastosowanie art. 7 ust. 2a przedmiotowej ustawy i to niezależnie od koncepcji zagospodarowaniu terenu przyjętej we wniosku przez inwestora. W myśl art. 7 ust 1 ww. ustawy przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowiących użytki rolne klas R I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze oznacza ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych (art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Jednocześnie na mocy art. 7u st. 2a powyższej ustawy nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie określone w tym przepisie warunki. Te zaś warunki nie zostały spełnione. Wobec innych zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że zebrany materiał dowodowy, którym w tym przypadku mógł być jedynie projekt przesłanej do uzgodnienia decyzji wraz załącznikami, był wystarczający do podjęcia decyzji procesowej przez Starostę oraz przez organ odwoławczy. Pismem z [...] października 2022 r. pełnomocnik Spółki wniósł skargę na powyższe postanowienie Kolegium zarzucając mu naruszenie: a) art. 7 ust. 1, 2 i 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja na cele nierolnicze, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany; b) art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust 1 pkt-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę; c) art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącej, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich; d) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innym niż użytki rolne klasy I-III; e) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć; f) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dot. pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; g) art. 8 w zw. z art. 19 k.p.a. poprzez brak uznania naruszenia przez organ pierwszej instancji właściwości rzeczowej organu głównego prowadzącego postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy poprzez ingerowanie w treść projektu decyzji o warunkach zabudowy polegające na rozszerzeniu zakresu części nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Wskazując na powyższe pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty G. W uzasadnieniu skargi wskazano, że gdy inwestycja powodująca zmianę przeznaczenia gruntów ma być realizowana na użytkach rolnych klasy I-III i tylko w odniesieniu do takich gruntów należy weryfikować spełnienie warunków z art. 7 ust 2a pkt 1-4. Natomiast obowiązku takiego nie ma, gdy zmiana przeznaczenia dotyczy gruntów rolnych o niższej klasie bonitacyjnej, czyli gruntów objętych wnioskiem inwestora, który został odpowiednio ujęty w projekcie decyzji o warunkach zabudowy organu głównego prowadzącego sprawę. Z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji wynika bowiem, że są to grunty określone w ewidencji gruntów jako grunt rolny klasy IVa. W związku z tym należy uznać, że objęty wnioskiem teren nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze. Ponadto, w świetle przytoczonych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy ocenie czy dany teren gruntów rolnych wymaga omawianej zgody nie należy kierować się granicami ewidencyjnymi działki. Wynika to z wykładni literalnej zawartego w tym przepisie zwrotu: bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Pełnomocnik Spółki podkreślił, że w niniejszej sprawie wnioskowany do zmiany przeznaczenia teren to wyłącznie grunty rolne o niższej niż III klasie. Z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji jednoznacznie wynika, że są to grunty sklasyfikowane jako RIVa. W związku z tym należało uznać, że objęty wnioskiem teren nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nie było podstaw do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. W niniejszej sprawie organ uzgadniający otrzymał projekt decyzji, z którego wynika, że warunki zabudowy dotyczą ściśle określonego terenu, oznaczonego na załączniku graficznym do projektu decyzji liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i tylko w odniesieniu do tego terenu miał obowiązek zbadać, czy jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 19 k.p.a. organy administracji winne są z urzędu przestrzegać swej właściwości. Skoro organ uzgadniający otrzymał projekt decyzji z którego wynika, że warunki zabudowy dotycząca ściśle określonego terenu, oznaczonego w załączniku graficznym liniami rozgraniczającymi – tylko w odniesieniu do tego terenu miał obowiązek zbadać, czy jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Tym samym w badanej sprawie organ uzasadniający wkroczył w uprawnienia organu głównego prowadzącego postępowanie o wydanie warunków zabudowy. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Sprawa jako dotycząca postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym i kończącego postępowanie podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie uzgodnienia w zakresie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy 4MW lub elektrowni o łącznej mocy do 4 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], położone w obrębie Z., gmina M.. Materialnoprawną podstawę odmowy stanowił art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym, decyzję o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. W sprawie nie jest sporne, że według zapisów danych ewidencji gruntów działka odpowiednio: - nr [...] - posiada użytek w klasie R IIIb o pow. [...] ha, - nr [...] - posiada użytek w klasie R Illb o pow. [...] ha, i R IVa o pow. [...] ha, - nr [...] - posiada użytek w klasie R Illb o pow. [...] ha, i R IVa o pow. [...] ha, - nr [...] - posiada użytek w klasie R Illb o pow. [...] ha i R IVa o pow. [...] ha. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy przekazanym Staroście do zaopiniowania przez Burmistrza M. przewidziano ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej o mocy 4MW lub elektrowni o łącznej mocy do 4 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], przy czym, jak wynika z ust. 4 pkt 6 projektu decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na kopii mapy stanowiącej integralną część decyzji. Na załączniku graficznym do decyzji została zaznaczona linia rozgraniczająca teren inwestycji oraz obowiązująca linia zabudowy na działkach nr [...] i [...]. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organy wydające decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy są zobligowane do uprzedniego dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy a także analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Dla pełnego zrealizowania owego postulatu ustawodawca przewidział, że co do zasady decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzyskaniu uzgodnień z określonymi organami (art. 53 ust. 4, w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Zwrócić należy uwagę, iż uzgodnienia powyższego - stosownie do treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - dokonuje się w trybie przepisu art. 106 k.p.a. Powołany powyżej przepis wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwienia sprawy. W świetle art. 106 k.p.a. współdziałanie to może nastąpić w formie opinii bądź uzgodnienia. Podkreślenia wymaga, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (tak: uchwała NSA z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie o sygn. akt OPK 14/98, ONSA 3/199, poz. 80). Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne - wszczęte z wniosku strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie projekt owej decyzji. Przy czym organ opiniujący nie ma wpływu na treść projektu decyzji. Należy podkreślić, iż organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Organ uzgadniający, wydając zarówno postanowienie o uzgodnieniu jak i o jego odmowie, opierać się musi na stosownych przepisach normujących tak formę procesową, jak i przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organ współdziałający nie prowadzi odrębnej sprawy administracyjnej, a postępowanie to ma charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie głównej, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania aktu kończącego postępowanie główne. Uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie. Uzgodnienia określone w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. służą ochronie interesu publicznego znajdującego oparcie w przepisach szczególnych. Oznacza to, że organ uzgadniający ocenia projekt decyzji i wyraża stanowisko w zakresie, w którym uzgadnia wnioskowaną inwestycję. W rozpoznawanej sprawie uzgodnienie projektu decyzji miało następować wyłącznie w zakresie dopuszczalności jej realizacji z punktu widzenia ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie Sądu, skoro z przedłożonego Staroście do zaopiniowania projektu decyzji wynika, iż dotyczy on warunków zabudowy "na terenie działek" nr [...] i [...] - nie zaś na części tych działek – nadto w treści projektu decyzji nie wskazano wymiernych (liczbowych) wartości dotyczących powierzchni działek inwestycyjnych mających zostać zabudowanych panelami fotowoltaicznymi, organ opinający był uprawniony do weryfikacji dopuszczalności lokalizacji planowanej inwestycji zarówno dla terenu działek [...] – a zatem w zakresie użytków oznaczonych RIVa oraz RIIIb. Uprawnione było zatem także przyjęcie, iż stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych w przypadku gruntów rolnych klasy III przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi a konsekwencji, wobec jednoczesnego potwierdzenia, iż przedmiotowa nieruchomość nie spełnia łącznie warunków określonych w ust. 2a. Dostrzegać przy tym należało, iż również przedłożona organowi wraz z projektem decyzji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie odnosi się ani do użytków gruntów mających być zabudowanymi ani też planowanej powierzchni inwestycji stąd organ opiniujący mógł, a nawet powinien był, rozważać projekt decyzji jako całość a nie jedynie jej załącznik. W szczególności, skoro nie wynikało to z projektu decyzji organ uzasadniający nie był władny do ustalania powierzchni gruntu mającego zostać zabudowanym panelami fotowoltaicznymi ani do precyzowania przebiegu linii rozgraniczających naniesionych pod kątem przebiegu obszarów oznaczonych różnymi klasami gruntów rolnych. Jeśli organ gminy zmierzał do wydania decyzji jedynie dla części działek objętych wnioskiem, jego rolą było wyraźne wskazanie w projekcie decyzji, iż zmierza do takiego celu czego jednak nie uczynił. Treść przedstawionego organowi powiatu projektu decyzji zarówno z uwagi na jego sentencję oraz uzasadnienie uprawniała Starostę do przyjęcia, że winien on dokonać uzgodnienia decyzji w zakresie działek nr [...] i [...] a nie ich części. Natomiast w ocenie Sądu rozważania organu odwoławczego co do samej dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej jako stanowiącej obejście przepisów u.o.g.r.l. w zakresie użytków chronionych klasy III - jako podstawy omowy uzgodnienia - jawią się jako wykraczające poza zakres zakresie postępowania uzgodnieniowego, przynależy bowiem do postępowania głównego, czyli postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W pełni podzielić należy pogląd wyrażany przez sądy administracyjne, że powinność zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie dotyczy wyłącznie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może jednak zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp.: z 25 lutego 2021 r., II SA/Go 38/21, z 26 maja 2022 r., II SA/Go 169/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Prawna możliwość wydania decyzji dla części działki w zakresie gruntu nieobjętego ochroną wynikającą z przepisów szczególnych, jest kwestią, która musi być rozstrzygnięta wiążąco wyłącznie w postępowaniu głównym, a nie w postępowaniu uzgodnieniowym. Po pierwsze dlatego, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter szczególny w odniesieniu do postępowania głównego i kompetencje organów w tym postępowaniu nie mogą być wykładane rozszerzająco. Po drugie, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organy prowadziłoby do niedozwolonego i nieaprobowanego z przyczyn systemowych dualizmu ocen i rozstrzygnięć w odniesieniu do tego samego zagadnienia z wszystkimi tego konsekwencjami. Nie sposób przy tym twierdzić, że takiej kompetencji nie ma organ w postępowaniu głównym. Zatem nie może to być kwestia rozstrzygana w postępowaniu uzgodnieniowym (vide: wyrok NSA z 21 października 2020 r., II OSK 1867/20, CBOSA). Powyższe uchybienie postanowienia organu odwoławczego nie daje jednak podstaw do jego uchylenia, albowiem jak wskazano powyżej, wobec treści projektu decyzji przedłożonej organowi uzgadniającemu, organu były uprawniony do jej weryfikowania jako wpływającej na całe działki nr [...] Z wymienionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę