II SA/Rz 971/18

Dnia 12 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. "S." w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. "S." w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Opisaną w sentencji decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej w skrócie: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] o wymierzeniu A. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. "S." w Z. (w dalszej części: "skarżąca") kary pieniężnej z tytułu zniszczenia drzew. W skardze na powyższą decyzję, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając to dużą wysokością nałożonej kary, co spowoduje powstanie znacznej szkody. Skarżąca ma bowiem na utrzymaniu dwie studiujące córki, ponadto uiszczenie kary zachwieje płynnością płatniczą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że uiszczenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji (tak m. in. postanowieniach WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2017 r. III SA/Łd 46/17, WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2017 r. I SA/Gd 1585/16, WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2017 r. I SA/Bk 205/17). Obowiązkiem skarżącej, domagającej się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek pieniężny było więc wykazanie wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie jej wniosku, w szczególności, że na skutek jego wykonania grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżąca powinna przedstawić szczegółowe informacje o swojej sytuacji majątkowej, w tym o osiąganych dochodach, rodzaju i charakterze posiadanego majątku. Należy bowiem podkreślić, że powstanie skutków finansowych dla strony stanowi normalną konsekwencję prowadzonej egzekucji administracyjnej. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie może służyć zabezpieczeniu strony przed wszystkimi skutkami egzekucji, lecz wyłącznie przed takimi, których ewentualne korzystne dla niej rozstrzygniecie sprawy przed sądem by nie naprawiło (tak w postanowieniu NSA z dnia 15 grudnia 2014 r. II FZ 1741/14). Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, z których wynikałoby, jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa, w szczególności jaki posiada majątek, ile wynoszą jej miesięczne dochody oraz wydatki na utrzymanie siebie i rodziny, jaka jest kondycja finansowa prowadzonej przez nią firmy. Ponadto termin płatności 70 % kary został odroczony na okres 5 lat. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł żadnych innych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie ustawowych przesłanek przewidzianych w w/w przepisie. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.