II SA/Rz 849/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. M. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 849/14 oddalającego skargę L. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia odmówić przyznania r.pr. M. S. wynagrodzenia z tytułu udzielonej skarżącemu pomocy prawnej.

Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę L. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], przyznając jednocześnie r.pr. M. S. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł z tytułu zwrotu kosztów udzielonej skarżącemu z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej. W opinii z dnia 23 grudnia 2014 r. /data złożenia w Sądzie/ pełnomocnik skarżącego wskazała na brak podstaw do wniesienia od w/w wyroku skargi kasacyjnej, wnosząc o przyznanie według norm przepisanych wynagrodzenia za jej sporządzenie. Rozpoznając przedmiotowy wniosek stwierdzono, co następuje: _@KON@_Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), które w § 15 stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Abstrahując od kosztów udzielonej przez pełnomocnika pomocy prawnej należy zwrócić uwagę na treść § 16 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak z powyższego wynika, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została w żadnej części wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Treść tego oświadczenia została we wskazanym przepisie precyzyjnie określona i w sytuacji jego braku pełnomocnik nie może wywodzić prawa do wynagrodzenia wyłącznie na podstawie sformułowanego przez siebie wniosku o jego przyznanie. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r. II CKN 687/98, niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu. Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające. Na tle analogicznej regulacji zawartej w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) wypowiedział się także SN w postanowieniu z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt V CZ 133/11; zgodnie z nim, zawarte w tym przepisie sformułowanie nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, powinno być wyraźnie sformułowanie we wniosku adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu. Z tego też powodu nie ma podstaw do wzywania pełnomocnika o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316). Skoro zatem wniosek fachowego zastępcy prawnego jakim jest ustanowiony w niniejszej sprawie dla L. T. radca prawny nie zawiera wymaganego oświadczenia, brak jest podstaw do jego uwzględnienia i przyznania mu wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. W okolicznościach sprawy nie ma przy tym znaczenia, że takie oświadczenie zostało przez pełnomocnika złożone do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd I instancji, gdyż odnosiło się ono do wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na tym etapie postępowania i zostało przyznane w wydanym w sprawie 22 października 2014 r. wyroku. W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.