II SA/Rz 1595/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

J. P. do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, których ze względu na status materialny nie jest w stanie ponieść. W nadesłanym następnie, obowiązującym w postępowaniu sądowym, formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) skarżąca bez zaznaczenia zakresu żądania wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, ma kłopoty z poruszaniem się i potrzebuje całodobowej opieki. Od lutego 2013 r. przebywa w Domu Opieki prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr [...] w [...]. Opłata za pobyt wynosi 1800 zł, podczas, gdy jej dochód to kwota 1605,05 zł, w tym z tytułu emerytury 1505,05 zł oraz z tytułu wynajmu 100 zł. Powstałą różnicę pokrywa syn. Ze względu na powyższe nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Jako swój majątek strona wykazała dom o powierzchni 176 m.kw. Żądanie J. P. zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż przyjęto, że dotyczy ono zwolnienia od kosztów sądowych, mimo, że wymieniona nie wskazała tego w przedłożonym formularzu wniosku - PPF. Na powyższy zakres żądania wskazuje jednak dołączone do skargi pismo, w którym skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy właśnie w takim zakresie. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przesłanką przyznania wsparcia w takich granicach jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższego spoczywa przy tym na wnioskodawcy, który winien przedstawić jasne i pełne oświadczenie o swoim stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach, które podlega następnie ocenie z punktu widzenia wskazanej wyżej przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika z informacji podanych przez J. P. jest ona osobą w podeszłym wieku – 94 lata. Od lutego 2013 r. przebywa w Domu Opieki prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr [...] w [...], w którym opłata za pobyt wynosi 1800 zł miesięcznie. Tymczasem łączny dochód strony to 1605,05 zł, który nie wystarcza na pokrycie tej opłaty. Dlatego też powstałą różnicę uiszcza syn skarżącej. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Jedyny jej majątek to dom o powierzchni 176 m.kw. W takiej sytuacji, pokrycie kosztów zainicjowanego jej skargą postępowania sądowego nie jest faktycznie możliwe. Oznaczałoby bowiem konieczność pokrycia w wyższym niż dotychczas wymiarze kosztów opłaty za pobyt strony w domu opieki przez jej syna. Wysokość kosztów sądowych w niniejszej sprawie jest zaś stosunkowo znaczna, bowiem wpis od skargi wynosi 500 zł, a pozostałe ewentualne, najbardziej prawdopodobne koszty to 350 zł, w tym 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem w sytuacji oddalenia skargi oraz 250 zł tytułem ewentualnej skargi kasacyjnej od orzeczenia kończącego postępowanie. Z uwagi więc na to, że cały dochód strony przeznaczany jest na opłatę za jej pobyt w domu opieki, zaś nie posiada ona poza domem mieszkalnym jakiegokolwiek majątku należało uznać, że zaistniała potrzeba wsparcia skarżącej ze środków publicznych celem zapewnienia jej prawa do sądu. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.