II SA/Rz 843/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr SKO.4170.20.507.2025 w przedmiocie czasowego odebrania psów – skargę oddala –

Przedmiotem skargi J.Ł.(dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 7 kwietnia 2025 r., nr SKO.4170.20.507.2025, orzekająca o czasowym odebraniu psów. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia 28 lutego 2025 r. nr OŚKiR.7021.3.45.2024/2025, Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") orzekł o czasowym odebraniu skarżącemu, od dnia 9 sierpnia 2024 r., z mieszkania pod adresem ul. [...], dwóch psów rasy mieszaniec: czarnego "[...]" i szaro-burego "[...]" oraz przekazaniu ich do schroniska dla zwierząt w L. Równocześnie wskazał, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Uzasadniając decyzję organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 9 sierpnia 2024 r. w mieszkaniu pod ww. adresem została przeprowadzona interwencja przez Z-cę Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] w obecności funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej w [....], pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] oraz pracownika Urzędu Miejskiego w [....]. Podczas kontroli stwierdzono, że skarżący utrzymywał psy w niewłaściwych warunkach bytowania. W ocenie organu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje na to, że zwierzęta przetrzymywane były w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa i pozwala ocenić wiarygodność twierdzeń o znęcaniu się nad zwierzętami w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, jak i wystąpieniu przypadku niecierpiącego zwłoki odebrania zwierząt, z uwagi na fakt, że dalsze pozostawanie zwierząt u dotychczasowego właściciela zagrażałoby ich zdrowiu i życiu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zanegował dokonane przez organ ustalenia, w szczególności, że w mieszkaniu nie było bieżącej wody oraz jakoby psy miały do dyspozycji jedynie 2 m2 powierzchni mieszkania i były pozbawione światła, jak też, że w mieszkaniu znajdowały się psie odchody. Zarzucił, że zabór zwierząt nie znajduje uzasadnienia w ocenach weterynaryjnych stanu psów. Wedle opinii Policji psy były dobrze odżywione i nie nosiły śladów znęcania się. Podobnie według Zastępcy Powiatowego Lekarza Weterynarii, psy były w dobrym stanie. Podniósł, że z odebrania psów nie został sporządzony protokół. Wskazał, że stan mieszkania spowodowany był prowadzonymi porządkami. Zdaniem skarżącego opis warunków bytowych i ewentualne zagrożenia są tendencyjnie przesadzone. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r., działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1580 z późn. zm.; dalej: "u.o.z."), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując w całości ustalenia i stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia z kopii protokołu spisanego na okoliczność kontroli weterynaryjnej przeprowadzonej w mieszkaniu przy ul. [...] w [...]. w dniu 9 sierpnia 2024 r. Wynikało z niego, że podczas kontroli nie stwierdzono u psów widocznych, otwartych ran i skaleczeń. Natomiast w mieszkaniu panował ogromny bałagan, brud i fetor. W pokoju, w którym podczas kontroli na kanapie leżał pies [...], miał on tylko możliwość wejścia do pomieszczenia przez drzwi, w których brakowało szyby i wskoczenia na kanapę, natomiast brak było możliwości wejścia do pomieszczenia przez kontrolującego. W następnym pokoju, do którego z uwagi na zagracenie brak było możliwości otwarcia drzwi, drzwi były tylko delikatnie uchylone. Kolejne pomieszczenie z zamkniętymi drzwiami, bez klamki, było również zagracone, drzwi do toalety były również zamknięte. W pomieszczeniu, w którym znajdował się pies [...], pies przemieszczał się po meblach, które zagracały pomieszczenie, istniała tylko możliwość otworzenia drzwi do pokoju. W kolejnym pomieszczeniu, w którym brakowało drzwi znajdowała się lodówka, kuchnia gazowa i inne elementy wyposażenia kuchni. Na podłodze w korytarzu i kuchni znajdowały się wyschnięte i zadeptane odchody. W co najmniej dwóch garnkach stwierdzono stare zepsute jedzenie, do którego psy miały dostęp. W pokoju, w którym znajdował się pies [...] na kanapie również były widoczne zepsute resztki jedzenia. W całym mieszkaniu psy miały dostęp do maksymalnie 2 m2 powierzchni podłogi w korytarzu oraz 2 m2 powierzchni podłogowej w kuchni, w pozostałych pomieszczeniach cała powierzchnia podłogowa była zagracona przez meble, kartony, porozrzucane ubrania oraz śmieci w workach, po których przemieszczały się psy. Okna w pomieszczeniach, z wyjątkiem kuchni, były zasłonięte, co powodowało, że w mieszkaniu panował półmrok. W otworzonej w obecności właściciela lodówce znajdowały się kości po rozkładzie gnilnym elementów kręgosłupa świni, hermetycznie zapakowane elementy mięsne oraz mleko w foliowych workach. Dodatkowo w lodówce na drzwiach znajdowały się padłe, również w rozkładzie gnilnym, larwy owadów. W zamrażalniku, oprócz zamrożonych elementów mięsnych drobiowych i wieprzowych znaleziono zamrożone całe zwłoki psa. Właściciel wyjaśnił, że pies został otruty i miał być leczony w lecznicy dla zwierząt. Opisany w protokole stan i warunki panujące w mieszkaniu potwierdza przesłana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] dokumentacja fotograficzna. Również w piśmie do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 12 sierpnia 2024 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że pozostawienie pod opieką skarżącego psów może zagrażać ich zdrowiu i życiu, w związku z powyższym zawnioskował do obecnych Funkcjonariuszy Policji o odbiór psów w drodze art. 7 ust. 3 u.o.z. SKO wyjaśniło, że dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z. wystarczające jest istnienie stanu zagrożenia zdrowia, nie zaś wykazanie, że konkretne naruszenie zdrowia nastąpiło. Kolegium dodało, że ocena, czy doszło do znęcania się nad zwierzętami w postaci "utrzymywania zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa", wymaga odwołania się w pewnym zakresie do kryteriów pozaprawnych, zasad doświadczenia życiowego. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Zdaniem SKO, w sprawie zebrany został wystarczający materiał dowodowy, obrazujący takie warunki przebywania odebranych zwierząt u skarżącego. Jego zawartość nie pozostawia wątpliwości, że doszło do wyczerpania przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. oraz że istniały podstawy do interwencyjnego odebrania zwierząt skarżącemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu oraz w dalszych pismach procesowych sformułował wnioski dowodowe. Ponadto podniósł, że w rzeczywistości psy były trzymane pod innym adresem, tj. ul. [...] w [...], gdzie posiada drugie własnościowe mieszkanie, w którym jest zameldowany i gdzie przebywały wspólnie z nim, zaś do mieszkania przy ul. [...] były jedynie przez niego zabierane. Dodał, że warunki sanitarne w mieszkaniu przy ul. [...] dawno się poprawiły, czego organ nie chce wziąć pod uwagę. Wyjaśnił również, że jest czynnym nauczycielem [....], zatem nie może być mowy o znęcaniu się nad zwierzętami. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ dodał, że w toku postępowania skarżący nie podnosił zarzutu co do błędnego ustalenia miejsca przebywania psów, a jedynie starał się wykazać, że warunki w jakich przebywały psy w mieszkaniu przy ul. [...] nie były tak złe, żeby uzasadniały odebranie psów. Jednocześnie ustalenia wynikające z akt sprawy potwierdzają, że psy przetrzymywane były właśnie w mieszkaniu przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd nie stwierdził najmniejszych wątpliwości świadczących o tym, że skarga zasługiwałaby na uwzględnienie. Należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w sprawie czasowego odebrania właścicielowi dwóch psów rasy mieszaniec, wydana w oparciu o przepisy ustawy o ochronie zwierząt, a ściśle na podstawie art. 7 ust. 3 tej ustawy. Tytułem wstępu wskazać należy, że podstawowy cel, a jednocześnie dyrektywa interpretacyjna przy dokonywaniu wykładni przepisów ustawy o ochronie zwierząt zawarta została w art. 1 ust. 1 wymienionej ustawy. Zgodnie z brzmieniem przywołanej regulacji zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Przepis ten winien być odczytywany przy uwzględnieniu treści art. 5 u.o.z., zgodnie z którym każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania, rozumianego jako traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2 u.o.z.). Truizmem winno być zatem stwierdzenie, że każde zwierzę ma prawo oczekiwać od ludzi należnego, zgodnego z normami obyczajowymi traktowania, a nawet szacunku. Wszelkie środki prawne, podejmowane w stosunku do zwierząt winny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia. Z tych powodów w art. 6 ust. 2 u.o.z. zamieszczony został obszerny, jednak co istotne – przykładowy – katalog niezgodnych z prawem zachowań względem zwierząt, kwalifikowanych jako znęcanie się nad zwierzętami. "Znęcania się nad zwierzętami" zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jako każde "zadawanie albo świadome dopuszczenie do zadawania bólu lub cierpień". W katalogu tych zachowań znalazły się między innymi takie jak: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10), a także utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19). Ponadto ustawa definiuje, w jakich okolicznościach należy mówić o "rażącym zaniedbaniu". Rozumie się przez to drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie (art. 4 pkt 11 u.o.z.). Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z., zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i - jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne – przekazane schronisku dla zwierząt. Decyzja taka podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (ust. 1a u.o.z.). Stosownie do art. 7 ust. 2 u.o.z., decyzja o czasowym odebraniu zwierząt podlega natychmiastowemu wykonaniu. Jak dodatkowo stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z., powołany w podstawie prawnej zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Z przytoczonego wyżej art. 7 u.o.z. wynika, że sytuacja określona w art. 7 ust. 3 jest zasadniczo odmienna od tej, o której mowa w art. 7 ust. 1. Mianowicie, decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu z po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b). Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia ma zatem charakter decyzji sankcyjnej o charakterze zobowiązującym. Stanowi formę odpowiedzialności administracyjnej danego właściciela lub opiekuna zwierzęcia (vide: J. Stelmasiak. Administracyjnoprawne aspekty ochrony zwierząt [w:] M. Mozgawa (red.), Prawna ochrona zwierząt, Lublin 2002, s. 156; M. Górski, Odpowiedzialność administracyjnoprawna w ochronie środowiska: odpowiedzialność za szkody w środowisku i inne instrumenty odpowiedzialności administracyjnoprawnej, Warszawa 2008, s. 74; P. Janiak, Czasowe odebranie zwierząt w trybie administracyjnym - podstawowe zagadnienia. "Casus" 2019 r., nr 92, s. 45). Przepis art. 7 ust. 1 u.o.z. stanowi zatem podstawę do wydania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, w razie stwierdzenia, że doszło do znęcania się nad zwierzęciem. Natomiast, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Norma z art. 7 ust. 3 u.o.z. pozwala na wyodrębnienia dwóch etapów procedury odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi przez wskazane w art. 7 ust. 3 u.o.z. podmioty. W pierwszej kolejności podmiot ten odbiera zwierzę, jeśli stwierdzi zaistnienie szczególnych okoliczności, niecierpiących zwłoki. Po interwencyjnym odebraniu zwierzęcia dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji administracyjnej. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy w momencie odebrania zwierzęcia zachodziły przesłanki, które pozwalały na dokonanie tej czynności. Właściciel lub opiekun zwierzęcia ma prawo wykazywać, że przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.z. nie zaistniały. Analogicznie podmiot, który dokonał czynności odebrania zwierzęcia ma prawo dowodzić, że zagrożenie dla życia lub zdrowia zwierzęcia istniało w chwili jego odebrania. W art. 7 ust. 3 jest mowa o "zawiadomieniu", którego celem jest uzyskanie decyzji administracyjnej niejako "sankcjonującej" już dokonane odebranie zwierzęcia (zob. uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. akt II OPS 2/19, opubl. ONSAiWSA 2020/4/42, Lex nr 2783895, OSP 2020/9/77, ZNSA 2020/3/129-133 oraz wyrok NSA z 26 września 2023 r., I OSK 113/21 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten statuuje więc szczególny tryb odebrania zwierzęcia. W tym przypadku decyzja wydawana jest post factum, po uprzednim odebraniu zwierzęcia oraz zawiadomieniu właściwego organu o tym zdarzeniu przez odbierającego. Choć w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione zostały określone w tym przepisie przesłanki. Wydanie decyzji o odebraniu zwierzęcia w tym szczególnym trybie uzależnione jest od wystąpienia kwalifikowanych okoliczności, to znaczy sytuacji, kiedy to dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu zwierzęcia. Ze względu na charakter i wagę tego rodzaju spraw, właściwe organy administracji publicznej winny niezwykle wnikliwie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i wyczerpująco zbadać wszelkie okoliczności sprawy. Jeśli bowiem organ nie znalazłby podstaw do odebrania zwierzęcia, powinien wydać decyzję odmowną. Wówczas zwierzę należy zwrócić właścicielowi lub opiekunowi. W świetle zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego Sąd nie miał wątpliwości, że ziściły się przesłanki uprawniające organy do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Jak wyżej wskazano, do zastosowania tego trybu konieczne jest stwierdzenie, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu zwierzęcia. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie takie szczególne okoliczności wystąpiły, bowiem zwierzęta były trzymane w warunkach rażącego zaniedbania, urągających wszelkim standardom, w tym sanitarnym. Z akt administracyjnych wynika, że sprawa została zainicjowana w dniu 9 sierpnia 2024 r. Wówczas Urząd Miejski w [....] otrzymał od dyżurnego Policji w [...] zgłoszenie dotyczące trudnych warunków zastanych w mieszkaniu przy ul. [...] w [....]. Po przybyciu na miejsce przedstawiciel ww. Urzędu zastał w mieszkaniu patrol Policji, pracownika stacji sanitarno-epidemiologicznej oraz pracowników powiatowego inspektoratu weterynarii. Podczas prowadzonych w mieszkaniu czynności obecny był również właściciel zwierząt. W tym dniu zwierzęta zostały odebrane właścicielowi przez funkcjonariusza Policji i przekazane do schroniska dla zwierząt, co nastąpiło na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Opis warunków, jakie panowały w mieszkaniu, w którym trzymane były zwierzęta, został szczegółowo przytoczony w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia i w ocenie Sądu nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości odnośnie słuszności odebrania zwierząt właścicielowi. Mieszkanie było zaśmiecone, zapełnione dużą ilością niepotrzebnych rzecz, które nie pozostawiały wolnej przestrzenni na poruszanie się. Okna w większości pomieszczeń były zasłonięte, w mieszkaniu nie było dostępu do bieżącej wody. Zwierzęta nie miały zapewnionego odpowiedniego dostępu do wody i do pokarmu. Stwierdzono jedynie resztki zepsutego jedzenia, do którego z kolei zwierzęta miały dostęp. Ponadto stwierdzono liczne odchody zwierząt, co wskazuje, że potrzeby fizjologiczne zmuszone były załatwiać w mieszkaniu, bez zapewnienia odpowiednich miejsc do tego przeznaczonych, co przyczyniało się do ciągłego pogarszania się warunków sanitarnych. Zatrważający był przede wszystkim stan lodówki, jaka znajdowała się w mieszkaniu. Stwierdzono w niej zepsute mięso, larwy owadów w rozkładzie gnilnym oraz w zamrażalniku zamrożone w całości zwłoki psa. Wszystkie opisane w decyzjach okoliczności obrazuje szczegółowo zgromadzony materiał dowodowy, w tym również materiał zdjęciowy. Należy odnotować, że pierwsza wydana w tej sprawie decyzja Burmistrza z dnia 2 października 2024 r. została uchylona przez Kolegium, które nakazało uzupełnienie materiału dowodowego, celem ustalenia w szczególności czy w sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Organ I instancji poczynił w tym względzie stosowne ustalenia, za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Zwracając się do właściwych służb i instytucji, pozyskał w szczególności dokumentację zdjęciową, kopię protokołu z kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 9 sierpnia 2024 r., a więc z dnia, w którym nastąpiło odebranie zwierząt właścicielowi. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2024 r. kierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że z uwagi na warunki zastane w mieszkaniu, gdzie były utrzymywane psy oraz w związku ze znalezieniem zwłok padłego psa w zamrażarce, pozostawienie zwierząt pod opieką właściciela może zagrażać ich zdrowiu i życiu. Z kolei w piśmie z dnia 13 sierpnia 2024 r. zawiadomił o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na znęcaniu się nad zwierzętami. Ponadto w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w [....] w związku z wystąpieniem opisanego zdarzenia pozyskano opinię biegłego z zakresu weterynarii. W opinii z dnia 3 października 2024 r. lekarz weterynarii stwierdził, że warunki przetrzymywania zwierząt były niedopuszczalne i podlegały pod dyspozycje z art. 6 ust. 2 pkt 10 i 17 u.o.z. Z akt sprawy wynika również, że uciążliwości związane ze stanem ww. mieszkania przy ul. [...], były wielokrotnie zgłaszane do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej przez mieszkańców bloku, obawiających się o swoje bezpieczeństwo. W pismach tych mieszkańcy bloku podnosili również kwestię złych warunków, w jakich trzymane były zwierzęta. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy potwierdził, że ochrona zdrowia i życia zwierząt wymagała natychmiastowej interwencji odpowiednich służb i odebrania ich właścicielowi. Decyzja potwierdzająca ten stan rzeczy została wydana na podstawie wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego i po wnikliwej jego analizie. W toku postępowania organ I instancji odniósł się również do pism i wniosków składanych przez skarżącego. Natomiast zarzuty obecnie sformułowane w postępowaniu sądowym oscylują wokół chęci wykazania, że zwierzęta tak naprawdę w mieszkaniu przy ul. [...] nie były trzymane, lecz jedynie sporadycznie tam zabierane. Jak słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, w trakcie kontroli w mieszkaniu przy ul. [...], czy na etapie postępowania administracyjnego skarżący nie kwestionował okoliczności, że zwierzęta były utrzymywane właśnie w ww. mieszkaniu, co zresztą naocznie stwierdziły odpowiednie służby. Szczegółowy materiał dowodowy również obecnym twierdzeniom skarżącego przeczy. Stwierdzone resztki zepsutego jedzenia, czy zaschnięte odchody, z całą pewnością nie potwierdzają, że zwierzęta były jedynie sporadycznie zabierane do ww. mieszkania. Odnosząc się ponadto do uwag, że zwierzęta nie nosiły cech znęcania się należy zwrócić uwagę, że czasowe odebranie zwierzęcia może nastąpić zarówno w stosunku do zwierzęcia, na którego ciele widoczne są ślady związane z fizycznym dręczeniem zwierzęcia (art. 6 ust. 2 pkt 1, 1a, 4, 8, 12), jak i w stosunku do zwierzęcia, które pozostaje zaniedbane, np. utrzymywane jest w nadmiernej ciasnocie, w stanie nieleczonej choroby, wystawione jest na warunki atmosferyczne zagrażające jego życiu lub zdrowiu lub pozbawione jest odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Pozostała argumentacja skarżącego, abstrahując od jej wiarygodności, jak też fakt, że zwierzęta posiadały aktualne szczepienia weterynaryjne, pozostaje bez znaczenia w kontekście oceny prawidłowości zastosowania przez organy dyspozycji z art. 7 ust. 3 u.o.z. O jej zastosowaniu przesądziły bowiem obiektywne okoliczności stwierdzone w trakcie czynności podjętych przez odpowiednie służby, utrwalone stosownym materiałem dowodowym. Na zakończenie czyniąc dygresję, Sąd wskazuje, że od skarżącego wykonującego czynnie zawód nauczyciela [...], jako od osoby pracującej z młodzieżą i ukierunkowującej młodych ludzi, szczególnie należy oczekiwać postawy dającej przykład właściwego postępowania ze zwierzętami i godnego ich traktowania, z czego skarżący winien zdać sobie sprawę. Z podanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.