II SA/Rz 78/15

z dnia 16 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze na opisaną w sentencji decyzję Wojewody [...], która utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] udzielającą S. L. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną wraz z budową przykanalika kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. 1341 w K., skarżąca A. G. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie zgłoszonego żądania podała, że przystąpienie do realizacji inwestycji wiązać się będzie m.in. z wykonaniem fundamentów, ale też podjęciem dalszych robót budowlanych. W ich następstwie przywrócenie stanu poprzedniego będzie znacznie utrudnione, będzie mogło nastąpić tylko po dłuższym czasie i wiązać się będzie z dużym nakładem sił i środków. Powstały obiekt zmieni otaczającą go rzeczywistość, zwłaszcza że jest przewidziany do realizacji w granicy należącej do niej działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie ustosunkował się do ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, jeżeli nie mają one źródła w stanach nie wymagających przeprowadzenia dowodu (faktach powszechnie znanych). Zasadniczo bowiem wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, która ma przymiot ostatecznej w administracyjnym toku postępowania (zob. art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), a wstrzymanie wykonalności zależy wyłącznie od inicjatywy skarżącego. Ponadto sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy nie prowadząc autonomicznego postępowania dowodowego (por. art. 133, art. 106 § 3 i § 4 Ppsa). Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych. Analizując treść wniosku skarżącej stwierdzić należało, że podane przez nią argumenty okazały się nader lakoniczne i ogólnikowe. Niemniej, Sąd przeanalizował pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa również pozostały materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w szczególności projekt budowlany. Wynika z niego, że w stosunku do obecnego stanu na gruncie dojdzie do istotnego jego modyfikacji. Istniejący aktualnie na działce inwestora budynek ma być nie tylko przebudowany, ale również rozbudowany o dwa dodatkowe segmenty, które zostaną usytuowane w granicy z działkami nr 1343, 1342/1, 1274/2 i 2292. Działka nr 1342/1 należy do skarżącej A. G. i jest na niej posadowiony budynek zlokalizowany w odległości 5,25 m od granicy z działką inwestora o nr 1341. Planowane segmenty mają mieć po III kondygnacje, podczas gdy budynek skarżącej jest obiektem parterowym. Zwiększony zostanie wskaźnik zabudowy działki inwestora. Obecnie powierzchnia zabudowy budynku na działce nr 1341 wynosi ok. 176 m2, a po rozbudowie ma wynieść 334 m2. Powierzchnia użytkowa wynosi obecnie 247,9 m2, a docelowo ma się zwiększyć do 604,8 m2. Ponadto, z uwagi na niewielkie rozmiary działki pozostałe po realizacji ww. zabudowy zaprojektowano jedynie 2 miejsca postojowe. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że wniosek skarżącej zasługiwał na uwzględnienie, aby nie zniweczyć celu postępowania sądowego. Do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ jej wykonanie, w szczególności w części odnoszącej się do realizacji inwestycji od strony działki skarżącej i w granicy tych działek, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Realizacja inwestycji może bowiem wprowadzić nowe ograniczenia w zakresie korzystania z nieruchomości sąsiednich, zwłaszcza bezpośrednio graniczących ze sobą. Dotyczy to zatem działki skarżącej. W interesie zatem nie tylko A. G., ale też inwestora leży to, aby tak znaczna inwestycja nie została zrealizowana przed poddaniem zaskarżonej decyzji kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.