II SA/Rz 743/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego - postanawia - przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W skardze składający ją zawarł wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi. Następnie we wniosku złożonym na urzędowym formularzu (PPF) skarżący rozszerzył swoje żądanie wskazując, że ubiega się o zwolnienie od wszelkich kosztów sądowych. Podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Otrzymuje rentę w wysokości 821,36 zł, która stanowi jego jedyne źródło utrzymania. Majątek strony to dom o pow. 160 m.kw. oraz nieruchomość rolna o pow. 2,61 ha stanowiąca ugór. Wnioskodawca podał jako swoje stałe zobowiązania podatek gruntowy, opłatę za prąd i gaz oraz koszty leczenia. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych mieści się w częściowym prawie pomocy, o którym mowa w art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. pomoc taka przyznawana jest osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy rozstrzyganiu wniosku o prawo pomocy należy pamiętać, że zasadniczo to strony postępowania sądowego obowiązane są do ponoszenia związanych z nim kosztów, co wynika z brzmienia art. 199 P.p.s.a. Prawo pomocy stanowi więc wyjątek od powyższej reguły i jako taki adresowany jest do osób ubogich, którym brak stosownych środków zamknąłby możliwość dochodzenia praw na drodze sądowej. Analizując wniosek skarżącego w kontekście powyższego uznano, że zasadnym jest zwolnienie P. M. od kosztów sądowych. Wymieniony to bowiem osoba samodzielnie prowadząca gospodarstwo domowe. Jak twierdzi w skardze, jego stan zdrowia uległ ostatnio pogorszeniu, co uniemożliwia mu podjęcie pracy celem poprawy sytuacji finansowej. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym ze wskazaniem do pracy w warunkach chronionych, dostosowanych do rodzaju schorzenia. Jedyne źródło utrzymania strony to niska renta wynosząca 821,36 zł, z której pokrywane są bieżące wydatki, w tym koszty leczenia. Pokrycie więc przez wymienionego kosztów sądowych w sprawie niewątpliwie wiązałoby się z powstaniem uszczerbku w tzw. koniecznym utrzymaniu. Mimo bowiem, że wysokość tych kosztów nie jest duża (obecnie jest to kwota 200 zł tytułem wpisu od skargi), to również dochody strony nie są wysokie (wynoszą 821,36 zł). Z tych względów orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.