II SA/Rz 716/25

9 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu 9 lipca 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwów Stowarzyszenia [...], LB, PB i RB od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 20 marca 2025 r. nr SKO.415/439/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - p o s t a n a w i a - I. odrzucić sprzeciw Stowarzyszenia [...]; II. zwrócić Stowarzyszeniu [...] kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/, tytułem wpisu od odrzuconego sprzeciwu.

Decyzją z 20 marca 2025 r. nr SKO.415/439/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z akt sprawy wynika, że 29 kwietnia 2025 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie wymaga podkreślenia, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 20 maca 2025 r. nr SKO.415/439/2023 stanowi rozstrzygniecie o charakterze kasacyjnym i została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "k.p.a.". Oznacza to, że przysługującym stronie środkiem zaskarżenia, który skutecznie może zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne jest sprzeciw od decyzji a nie skarga. Wynika to wprost z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Zgodnie ze wskazaną regulacją, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do art. 64c § 1 P.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżona sprzeciwem decyzja została doręczona Stowarzyszeniu 4 kwietnia 2025 r., a zatem czternastodniowy termin przewidziany na wniesienie sprzeciwu upłynął 18 kwietnia 2025 r. Stowarzyszenie wniosło zaś sprzeciw 29 kwietnia 2025 r., czyli z uchybieniem terminu. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. Sąd dostrzega, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie zastosowało się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji Kolegium, niemniej okoliczność ta nie mogła zmienić oceny dotrzymania terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Przepisy P.p.s.a. nie zawierają bowiem regulacji choćby analogicznej do art. 112 k.p.a. Oznacza to, że oceniając dopuszczalność sprzeciwu Stowarzyszenia pod kątem terminowości, Sąd nie mógł przyjąć, że termin do jego wniesienia wynosił 30 dni. Wskazane wyżej okoliczności związane z zastosowaniem się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu odwoławczego, mogą jednak stanowić przedmiot oceny Sądu przy rozpoznaniu ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu oraz mogą mieć oczywisty wpływ na merytoryczną ocenę zasadności takiego wniosku.