II SA/Rz 683/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" S.A. w [...] "B" w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" S.A. w [...] "B" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości powodujących nieodpowiedni stan techniczny budynku mieszkalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

W rozpoznawanej sprawie w skardze "A" S.A. w [...] "B" w [...] (dalej: "Spółka") wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości budynku mieszkalnego opisanych szczegółowo w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., poprzez podjęcie działań określonych w punkcie 1-5 decyzji i zakazu użytkowania części budynku obejmującej pomieszczenie z uszkodzonym stropem drewnianym. Argumenty wniosku o wstrzymanie wynikają z uzasadnienia skargi i dotyczą konieczności opróżnienia lokalu z osób i rzeczy na czas usunięcia nieprawidłowości w sytuacji braku prawnych możliwości takich działań, zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych oraz wdrożenia procedury opracowania dokumentacji, ogłoszenia przetargu na zlecenie wykonania prac. Ponadto wykonanie decyzji nie ma ekonomicznego uzasadnienia naprawy budynku, w sytuacji przeznaczenia go do likwidacji i rozbiórki; wykonanie decyzji jest bezcelowe i naraża Spółkę na koszty. Organ nadzoru budowlanego powinien dokonać oceny interesu Spółki oraz ewentualnie interesu społecznego w kontekście braku zamiaru utrzymywania przez skarżącą obiektu budowlanego. Usunięcie zagrożenia może nastąpić również w drodze rozbiórki, a niekoniecznie przez usunięcie nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Oceniając powyżej opisane okoliczności w kontekście powołanych przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być brak możliwości prawnych opróżnienia lokalu w sytuacji zakazu użytkowania części budynku obejmującej pomieszczenie z uszkodzonym stropem drewnianym. Kwestionując konieczność wykonania nałożonych obowiązków, których podstawą było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego budynku i konieczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym, Spółka nie dostrzega, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz.1186 ze zm.) z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska oraz nieodpowiedni stan techniczny budynku. Celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 powołanej ustawy jest utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, bądź środowiska, czy też niepowodującym swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Tych okoliczności nie można pominąć oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przede wszystkim z uwagi na ochronę dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób korzystających z budynku. Zdaniem Sądu należy im przyznać pierwszeństwo przed względami ekonomicznymi podnoszonymi przez stronę skarżącą i tym bardziej nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konkluzji należy stwierdzić, że argumenty Spółki za wstrzymaniem wykonania decyzji nie stanowią żadnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym, Spółka nie uprawdopodobniła występowania okoliczności, które świadczyłyby o zasadności udzielenia jej tymczasowej ochrony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.